Cuma, Nisan 28, 2006

Mazotçu

Sizin çocukluğunuzda da mahalle aralarında gezen mazotçular var mıydı? Hani sırtlarında dalgıç tüpü ya da bira fıçıları gibi metalik tüpler olurdu. Buna bağlı ince bir hortum ve ucunda uzun bir metal incecik boru. İnsanlar da tuvaletlerini, bahçelerini, foseptiklerini filan mazotlatırlardı. Gerçi o zamanlar (yani en az 35 yıl öncesinden söz ediyorum) tuvaletlerin çoğu alaturkaydı ve zaten "tuvalet" değil hela ya da yüznumara denirdi.(Ne iç açıcı konular, di mi?). O kadar uzun zaman olmuştu ki bir mazotçu görmeyeli. Bunları bana hatırlatan dün bindiğim otobüsteki mazotçu oldu. Otobüs tenhaydı. En arkada oturmuş, önünde mazot tüpü ya da her nedeniyorsa ondan. Bostanlı'da bindi, Karşıyaka'da indi. Sırtındaki giyside belediyenin arması vardı. Demek hala belediyede bu kadro var. Bilmiyorum belki uzun süredir görmediğimden,belki de bana çocukluğumu anımsattığından çok ilginç geldi. Bazen hiç aklımızda olmayan şeyler, böyle tesadüflerle bilinç üstüne çıkıyor.

Ben o otobüsle İzmir Kitap Fuarına gittim. Fuar kalabalıktı. Her yaştan insan vardı. Bazı öğretmenler sınıflarını getirmişti. Epey bir dolaştım. Yalnız içerisi biraz fazla sıcaktı(zaten İzmir bu aralar epey sıcak) O nedenle bazı yerlere detaylı bakamadım. Yarın yine gidip hem üstünkörü baktığım yerleri daha detaylı gezeceğim, hem de listemden kara verdiğim kitapları alacağım. Bu arada yarın Penguen çizerlerinin imza günü var. Tabi oğlum her yıl olduğu gibi bu yıl da oraya gidecek, sattlerce kuyrukta bekleyip Penguenlerini tüm çizerlere imzalatacak. Hiç kitap okumadığı için karikatür dergilerini okumasını ve de kuyruklarda saatlerce bekleyip imza almasını destekliyorum. Bari o kadarcık okusun. Hiç yoktan iyidir.

Bu akşam da okullarının şiir dinletisi var. Oğlum oraya da gidiyor. Gerçi bu sanat aşkının içinde bir kız parmağı var gibi ama şimdilik ser veriyor, sır vermiyor. Eh, kendi ne zaman isterse o zaman anlatır. Ha,merak etmiyor muyum? Çatlıyorum ama fazla sıkboğaz edersem bu sefer de hiçbirşey anlatmaz diye fazla üstüne düşmüyorum. Bilmiyorum bu taktik işe yarayacak mı?

Yine Cuma ve yine haftasonuna geldik. Herkese iyi haftasonları diliyorum.

Pazartesi, Nisan 24, 2006

Haftasonu

Haftasonu dedim ama Cuma'dan anlatmaya başlayayım. Cuma günü neredeyse 40 yıllık arkadaşım geldi ziyarete. 40 yıl lafı abartı değil valla. Çok küçük yaşımızdan itibaren mahalle arkadaşıyız. Bununla da gurur duyuyorum. Hala kopmadık, kopamadık. Allah da ayırmasın.
Ona güzel yemekler hazırladım. Ama en çok enginarı sevdi. Çünkü eşi ve çocuklar sevmediğinden pek pişiremiyormuş. 6 tane enginarı ikimiz halllettik diyeyim, siz anlayın gerisini. Bu arada İzmir'de (ve sanırım Ege'de) enginar kabukları ile pişirilir ve biz o kabukları sıyıra sıyıra,ellerimizden yağlar aka aka yemeği pek severiz. O nedenle de enginar (İzmir usulü pişeni ) pek resmi misafirliklerde yenmesi güzel olmayan bir yemektir.

Cumartesi ise hayhuy ile geçti. Eski eve tadilat yapılıyor şimdi. Kiraya vereceğiz. Usta ile konuş, eve götür, başında bekle, dön derken Cumartesi yoğun geçti.

Pazar ise klasik moddaydı. Kahvaltı,gazeteler,çamaşır, pazara özel bir şeyler pişirme filan. Eşim yazlıktan gelirken bahçeden bir torba erik getirmiş. Yılın ilk eriğini yedik ama daha içindeki çekirdek bile sertleşmemiş. Haftaya daha iyi olur herhalde. Biliyorum çarşıda, pazarda erik çıktı ama para verip erik almak çok ağırıma gidiyor. Tüm hayatım boyunca bahçesinde erik ağaçları olan evlerde bulundum. Dalından koparıp yemeye alışkınım. Eriğe para vermek bana zul geliyor. Bir de duta. Ama ne yazık ki bir kaç yıldır özellikle karadutu para verip alıyorum . İçim sızlıyor ama kafir çok da güzel bir şey. Yemeden duramıyorum. Boğazlı olma kötü. İşte böyle herşeye imrenirsin.

Bu hafta mutlaka yapılacaklar arasında İzmir Kitap Fuarını ziyaret de var. Cumartesi Pazar günü gidemedim. Ama hafta içi 2 kez gitmek istiyorum. Birinde alınacak kitaplar ve imza günlerini saptayacağım. Daha sonraki gidişimi de istediğim yazarın imza gününe denk getirip, kitaplarımı da alacağım. Güzel söyleşiler de var ama bazen yer bulmak imkansız oluyor. Kapalı alan olduğundan çok sıcak ve havasız oluyor. Oturmak bazen işkence haline dönüşüyor. Bu konuya, gidince ve ortama göre karar veririm artık.

Şimdi iş zamanı. Ortalığı toplamak ve yemek yapmak lazım. Sonra da vınn.. Rüzgar nereye götürürse...

Çarşamba, Nisan 19, 2006

EÄŸlencelik

Birkaç eğlenceli site adresi vermek istiyorum.

Örneğin; sonunda yerli vindovz xp yapıldı. Bu adrese mutlaka girip altını üstüne getirin.

Bir de sevgilisi,eşi,oğlu,patronu ya da herhangi bir erkek tarafından sinir edilmiş hanımlar için stres atıcı bir oyun var. O da burada

İyi eğlenceler......

Pazartesi, Nisan 17, 2006

Hey, Ben Döndüm!!

Sonunda ADSL bağlandı. Ama sağolsun superonline özel sektöre olan inancımı yıktı, Telekomsa inançsızlığımı yerle bir etti. Superonline'dan yeni telefon nosuna bağlı adsl için nakil istedim. Aradan tam 2 ay geçti hala port yok masalı sürüyor. Oysa Telekom'a perşembe günü başvurduk , Cuma günü saat 15 civarı adsl bağlanmıştı. Tam sürat çağına uygun bir süratle. Demek ki özel sektörüm demekle özel sektör olunmuyormuş. Hizmeti verirken alt yapını da ona göre hazırlaman gerekirmiş. Üzüldüm. Hele o grubun eski bir çalışanı olarak üzüntüm 2 kat.

Neyse,biraz da taşınmayı anlatayım. Ben karar verdim. Hiçbir kuvvet beni bu evden çıkaramaz. Çünkü taşınma denen olay (ki ben en son 13 yıl önce taşınmıştım) gerçekten korkunçmuş. Nakliye şirketi falan palavra. Tamam eşyaları zarar vermeden taşıdılar, mobilyaları kurdular ama asıl önemli olan o bir sürü ıvır zıvırı( yataklar, nevresimler, giyim eşyaları , kitaplar, mutfak eşyaları vs, vs.. aklınıza gelebilecek tüm ev eşyası) bırakıp gidiyorlar. Yatak odasında yatağın yanında Ağrı demiyeyim ama Yamanlar dağı gibi bir dağcık oluştu. Bunların ayrılması, yıkanması , tekrar yerleştirilmesi 1 haftayı buldu. Ev ayakta gibiydi. Üstelik 3 gün üstüste eve kadın geldi ve sağolsun akrabalardan 3 hanım da benim yanımdaydı. Ev bitti, ben de bittim. Bünye alışık değil tabi bu kadar ev işine, hamaratlığa. Tansiyon oldu 18-9. Tabii bunda sağolsun eşimin sanki taşınmamışız gibi hala eski düzenini aksatmadan sürdürmeye çalışması, anlayışsızlığı da etkin oldu. Neyse ki 1 haftalık dinlenme ve tuzsuz diyetinden sonra tekrar eski halime döndüm de daha 40'lı yaşlarda tansiyon ilacı kullanmaya başlamadım. Gerçi genetik karnem rezil gibi. Hem anne tarafımda hem de baba tarafım da ve tabii annemde, babamda, teyzemde, amcamda hep yüksek tansiyon sorunu var. Bende de bir gün çıkacak ama ne kadar geç o kadar iyi diyorum.

Haftasonu olduğu için normalde bilgisayar pek bana kalmazdı ama eşim anneleri ile yazlığa gitti. Oğlum pazartesi sınavı var, onunla ilgili ders almaya gitti. Ev de, bilgisayar da bana kaldı.
Şimdi gideyim de şu huzur dolu ortamı değerlendireyim. 2 aydır okuyamadığım blogları ve bazı siteleri okuyayım.

Artık buradayım,görüşmek üzere

Cumartesi, Şubat 04, 2006

Bloglar Elele

Veda meda derken az daha bunu yazmayı unutuyordum. Hepimiz üzerimize düşeni yapalım , di mi arkadaşlar?

Cuma, Şubat 03, 2006

Ben de Ara Veriyorum

Günlerim ekspres hızıyla geçiyor. Bazen ben bile kendime yetişemiyorum. Tadilatçı, klimanın taşıtılması, uydu antenin yeni eve götürülmesi, temizlik için gün ayarlama, halıları yıkatma, nakliye şirketinin bulunması, hepsi hepsi bu garibin sırtından geçti. Pazar günü kısmetse taşınıyoruz. Dolayısıyla yeni telefonun bağlanması, ADSL için yeniden başvuru ve onun da bağlanması derken herhalde bir süre sizlerin yazılarından uzak kalıcam. Tek tesellim tekrar döndüğümde günlerce okunacak yazılar birikmiş olucak.

Ben bu kadar işi başarırken sevgili eşim bir telefonve bir kablolu tv nakli için zaman bulup ta bir telekoma gidemedi. Eğer zaman bulursaymış pazartesi gidecekmişmiş. Allahtan zamanında bu ikisi onun adına bağlandı da bir de telekomlarla uğraşmak zorunda kalmıyorum. Ben bu kadar işi bir arada organize ederken o nasıl telekoma gitmeyi beceremiyor, bunu da ayrıca merak ediyorum. Gerçi onun her işi ağırdır. Geçen gün oğlumla konuşuyoruz da daha biz bir kez bile arabamıza binince araba hemen hareket etmemiştir. En az 15 dakika içinde oturur beyefendinin araba içindeki çeşitli işlerini halletmesini bekleriz. Oturur, koltuğun ayarını beğenmez değiştirir. Onu da beğenmez bir daha değiştirir. A camın önünde küçük bir leke var onu da sileyim der,tekrar arabadan iner, siler, siler, siler ( oysa küçücük bir su damlasıdır). Tekrar biner, emniyet kemerini bağlar, bu arada bizim herhangi bir bıkkınlık içeren yüz ifadesi taşımamız ya da söz söylememiz onu daha da kızdırır ve iyice ağırdan alır. Gönlü olur ve araba hareket eder. Aynı şekilde inerken de arabası ile yarım saat vedalaşır. Orasını eller, burasına dokunur, siler. Kilitler biraz yürür,geri döner , kapıları bir daha kontrol eder. Bu arada ben eve girmiş olurum. O zili çalar arkadan gelir. Anneannemin lafıdır; Bir alime bir zalim diye. Herhalde benim gibi tezcanlı birini yavaşlatmak için kısmetime böyle biri oldu.

Neyse uzun lafın kısası yazılarıma bir süre ara veriyorum. İnşallah döndüğümde yeni evimde ve herşey hallolmuş bir şekilde olacak. Ben de biraz dinlenmiş olurum herhalde.

Şimdilik hoşçakalın ...

Cuma, Ocak 27, 2006

Kar ve İzmir

İzmir'e 40 yılda bir kar yağar, o da tutmaz bile. Yalnız 2-3 sene önce üstüste 2 kez yağmış ve tutmuştu da şehircek buldumcuk olmuştuk.

İzmirlilerin kışın en büyük fantazisi haftasonu Sabuncubeli'ne ya da Spil'e gidip kartopu oynamak, dönerken de arabanın önüne küçük bir kardanadam yapıp ( hani eskiden gelin arabalarının önünde küçük bir gelin bebek olurdu,onun gibi işte ) cümlealeme "biz kar gördük" diye ilan etmektir. Yani kar görmemişlere bir çeşit hava atma yoludur bu. E , n'apacaksın? Kara hasret olunca, bu bile hava atma vasıtası oluyor insanlara. Bizi mazur görün. Gerçekten görmemişiz işte.

Bu kar yüzünden yarıyıl tatili 1 hafta daha uzadı ya, öğretmenler ve öğrenciler mutlu ama bilesin Milli Eğitim Bakanım, annelerden çok ah aldın. Zaten 3 haftadır maymun olmuştuk ellerinde. Üstüne 1 hafta daha bonus aldılar sanki. Hani annelerinizi canından bezdirmede çok iyiydiniz, alın size 1 hafta ek süre daha.

Ne diyeyim,tez vakitte açıla şu okullar inşallah!!!!AAMİİİNNN

Salı, Ocak 24, 2006

Your Japanese Name Is...
Yayoi Minase

Pazartesi, Ocak 23, 2006

Doğumgünü

Dün doğumgünümdü. Herkes bana çok güzel bir gün yaşattı. 6 yıl önce birlikte çalıştığım insanların bile hala doğumgünlerimde beni arıyor olmaları bana en büyük hediye. Ama ne bileyim ya ! Bu 40'lı yaşlara alışmak çok zor. Yarıyı geçmişsin ve 50'ye doğru gidiyorsun. Resmen nine olacak yaş ya. Öfff ! Bi daha doğumgünü, moğumgünü kutlamak istemiyorum. Bundan sonra yılları saymak da istemiyorum. Hemen kendimi dışarı atmam lazım. Bu kafa ile gün geçmez.

Çarşamba, Ocak 18, 2006

Bayram ve sonrası

Bayram geldi, geliyor derken bitti, gitti. Tabi en üzücü olanı kardeşim İstanbul'a döndü ve biz daha hasret giderememiştik bile. Neyse buna da şükür.

Kardeşim, eşi ve yeğenim Cumartesi sabahı İzmir'deydi. Ondan sonra zaten bir sonraki Cumartesi'ye dek hep biraradaydık. Kah annemlerde, kah teyzemlerde, kah bizde. Yeğenim 3 yaşını Aralık ayında doldurdu ama nasıl dillenmiş anlatamam. Genelde erkek çocuklar geç konuşur derler ama bu almış başını gitmiş. Sürekli bıcır bıcır konuşuyor. Dilli düdük olmuşsun diyoruz gülüyor. Hava değişiminden dolayı nezle oldu ama neyse ki çabuk toparlandı. İlk günler üzdü bizi hastalığı ile. Gidene kadar iyileşti .

Bayramda ilk gün kahvaltıya annemdeydik. Öğle yemeği için de kayınvalideme gittik. Görümcemler de geldi. Zaten o gün bu şekilde bitti. Diğer 2 gün de tüm akrabalar ziyaret edildi. Son gün kardeşim bize geldi. Ertesi gün de onları uğurladık. Bu arada ailece nezle olduk. Pazar günü sabahtan ekmek ve gazete almaya çıkmanın dışında burnumuzu çıkarmadık. Ailece yattık, tv izledik, yedik, içtik, yedik, içtik.... Böyle devam ettik yani.

Dün ise babamla yazlığa gidip halıları getirdik. Şu an otuduğum ev halı kaplı olduğundan , kendi halılarımı yazlığa götürmüştüm. Ancak yeni ev parke. Şimdi onları temizletip yeni evde kullanacağım. Yavaş yavaş hazırlıklara başlıyorum ama sanki tadilatçı verdiği sözü tutamayacak gibi. Çünkü daha ortada bir şey yok. Bu hafta sonuna evi teslim edeceğini söylemişti. Biraz zor görünüyor. Benim tüm acelemse sömestr içinde taşınmak. Ama olmazsa da olmaz. Yapacak bir şey yok. Geç olsun güç olmasın, n'apalım.

Taşınmanın en kötü yanı yeni telefon bağlatmak, sonra da yine ADSL için beklemek olacak. Bu arada bilgisayardan ve bloglardan uzak kalacağım. Ama onunda güzel tarafı, bağlantı kurulunca birikmiş ve okunacak bir sürü blog olacak. Amma Pollyanna oldum ya ! Belki de iyi bi şeyler olur da telefon ve ADSL hemen bağlanır , di mi? Allahtan umut kesilmezmiş.

Cuma, Ocak 06, 2006

Okul Kırmak

Bugün oğlum okulu ekti. Daha doğrusu sabah kalkacaktı ama ben "Hadi bugün istersen gitme okula" dedim. Tabi onun canına minnet. Hemen döndü arkasını uyumaya devam etti. Bakıyorum hergün sınıflarında 10-15 kadar çocuk okula gelmiyor. Derslerde yeni bir konu da işlenmiyor. Ya,aslında yaptığım çok doğru bir şey değil,biliyorum ama ne yapayım. Acıdım oğluşuma.Bir güncük uyusun bari dedim.

Tabi, o evde olunca kahvaltı sofrası da muhteşem oldu. Normalde ben yiyeceklerimi (ekmek, peynir, zeytin, domates ve çay) küçük bir tepsiye koyup, bilgisayar karşısında yerim ama bugün farklıydı. Televizyonun karşısında omletli, sosisli, sucuklu ve tabii ki diğer tüm kahvaltılıkların da olduğu mükellef bir kahvaltı ettik. Gevrek de aldım. Ana-oğul deymeyin keyfimize. Tek kavgamız bilgisayarın paylaşımı konusundaydı ama ona azıcık torpil yaptım. Bilgisayarı ona bıraktım.

Zaten öğleden sonra evde değildim. Arabayı bakıma götürdüm. Bayram öncesi olduğundan servis acaip doluydu. Randevumuz 2'deydi. Saat 5.30'a doğru anca alabildik arabayı. Gerçi bin kere özür dilediler, haklarını yiyemem şimdi. Demek ki neymiş? Bir daha servis işini bayram öncelerine bırakmayacaksın. Servis biraz şehir dışı bir yer olduğundan mecburen orada oturup bekledim. Günlük gazetelerin tümü, broşürler, ilanlar, reklam levhaları. Okunacak bir şey bırakmadım. Bir daha sefere kitapla gideceğim. Bu da 2. ders olsun.

Cumartesi sabahı kısmetse kardeşim, eşi ve yeğenim İstanbul'dan İzmir'e bayram tatili için geliyorlar. Tüm tatil boyunca bizlerle olacaklar. Hepimiz nasıl mutluyuz ve nasıl heyecanlıyız anlatamam. Hele yeğenimi nasıl özledik, bilemezsiniz. Henüz 3 yaşında ve yarım yarım konuşmaları ile telefonda bizi gülmekten kırıp geçiriyor. Annemle babam da heyecan içindeler. Onlara babane, dede dedikçe nasıl gözleri doluyor, nasıl mutlu oluyorlar anlatamam. Gurbet, hasretlik çok zor. Biz bunu teyzemde de yaşamıştık. Neyse ki yıllar sonra da olsa İzmir'e döndüler ve hasret sona erdi. Umarım bir gün ben de kardeşime kavuşurum. Bu hasret biter ve İzmir'e geri dönerler.

Pazartesi, Ocak 02, 2006

Yeni Yılın İlk Yazısı

Geldi, geliyor derken 2006'nın 2. günündeyiz bile. Ama ben 2005'in son Cumasından başlayacağım anlatmaya.

Cuma günü malum , kızlarla buluştuk. Beyaz şaraplarımızı içtik. Hediyelerimizi verip muhabbeti koyulttuk. Aynı akşam Karşıyaka Devlet Tiyatrosundaki "İstanbul Efendisi " oyununa gittik. Gecenin en komik anı eşimin başının önüne düştüğü andı. Hemen uyandırdım. Neyse oyun müzikliydi de daha sonra gürültüden uyuyamadı. Yoksa onu takip etmekten oyunu izleyemeyecektim.

Cumartesi sabahı, arkadaşımla birlikte Kipa'ya gittik. Tüm yılbaşı alışverişini yapıp,doğru eve. Bu arada boğazlarım feci yanıyordu ve öksürüyordum. Aldığım ilaçta uyku veriyor. Getirdiğimiz malzemeleri yerleştirdikten sonra banyo yaptım ve yattım. Biraz kendimi toparlamam gerekliydi. Yoksa akşam 12 olmadan uyuyabilirdim. Neyse akşamüzeri ben sofrayı hazırladım. Saat 7.30 gibi arkadaşlarımız geldiler. 8.30 gibi sofraya oturduk. Ondan sonra dur durak bilmeden bir yeme-içme moduna girdik. Yeniyılı Karşıyaka belediyesinin attığı havai fişeklerle karşıladık. Rengarenk, muhteşem bir görüntüydü. Saat 1.30 gibi arkadaşlar gitti.Eşim hemen uyudu. Karakuzum biraz daha tv seyrederken ben de evi toparladım , bulaşık makinesini çalıştırdım ve biraz oğlumla takıldım ve 2.30 gibi yattım.

Ertesi gün her yıl olduğu gibi önce kayınvalideme,sonra da annemlere gidip yeniyıllarını kutladık. Hediyelerimizi verdik. Sonrası ise klasik pazar akşamı modu. E malum ertesi gün iş var,okul var. Yani ütü var. Birkaç gömlek ütüledim. Sonrasında BBC-Prime'da İngilizce alt yazılı bir filme takıldım. Normalde konuşmalardan filmi anlayamam ama alt yazı olunca anlayabiliyorum. Saat 1'e geliyordu yattım.

Bugün sabahta herkesi gönderdikten sonra ilaç aldım ve vurdum kafayı yattım. Saat 11 gibi uyandım. Amaaan, ne güzel geldi. Gerçi hala boğazlarım ağrıyor ama kendimi daha iyi hissediyorum.

Umarım 2006'ya boğaz ağrısıyla girdim diye tüm yılı böyle geçirmem. Geçirmem di mi?

Cuma, Aralık 30, 2005

Yeni Yıl

Herkese sağlıklı, mutlu ve huzurlu bir yıl diliyorum. Umarım bu yıl isteklerimizin büyük bir kısmı gerçekleşir. Ya da ne bileyim bizim için en önemli olanları. Umutsuz yaşanmıyor.

Umutların gerçekleştiği bir 2006 olması dileği ile

Hediye Seçimi

Bu aralar evin tadilat işleri ve kredi kullanımı nedeni ile çok yoğundum. Normalde yeniyıl hediyelerimi son dakikaya bırakmam ama bu sefer böyle oldu. Bugün benim için son gündü, bu iş ya bugün bitecekti ya bugün. Çünkü yarın arkadaşlarla yılbaşı kutlaması yapacağız öğle tatilinde. E sonra benim gibi emekliler devam ederiz muhabbete. Hediye alacak zaman kalmaz yarın bana ,biliyorum

Neyse, öğlen vapurla Konak'a geçtim. Önce Konak Pier'de yeni açılan Body Shop'a uğradım. Çok uygun fiyatlı ve benim süslü - kokoş arkadaşlarım için hem güzel hem faideli şeyler buldum. Oradan Kemeraltı'na geçtim. Kemeraltı'nın sonuna doğru çok ehven fiyatla pijama satan bir yer var. Kadın- erkek- çocuk boy boy renk renk pijama. Aile büyüklerine sıradan pijama aldım. Hem benimkilere hem de eşiminkilere . Bu arada kayınpederime hesap makinesi aldım ki bizimkini kurtarabileyim. Malum vergi iadesi yazma dönemi. Bizim hesap makinesi gitti, gelmiyo. Yani hem hediye,hem de bizimkini kurtarma operasyonu. Dönüşte tekrar vapur, elimdekileri eve bıraktım ve tekrar çarşıya çıktım. Bu kez yılbaşı gecesi birlikte olacağımız arkadaşlar için birşeyler aldım. Ama bunları hep atom karınca şeklinde yapıyorum. Ha,bu arada işleri yoğun diye hiçbir mağaza doğru dürüst hediye paketi yapmadı. Yalnızca süslü torbalara koydular. Çarşıdan şööle Noel babalı, geyikli kaplama kağıtları aldım. Hediyeleri paket yaptım.

Yılbaşında genellikle her yıl aynı arkadaşlarla bir araya geliyoruz. Hem biz iyi anlaşıyoruz, hem de çocuklar. Ertesi gün de mutlaka hem benim hem eşimin ailesini ziyaret ederiz. Annemlere gidince teyzeme de uğrarım. Aynı apartmanda altlı- üstlü oturuyorlar. Sonra kayınvalidelere gideriz. Bizim gittiğimiz saatlerde, sözleşiriz görümcemle çocukları da gelir. Hem kutlama hem de hediye değiş- tokuşu yaparız.

Kısacası,ben hazırım,yılbaşı ve de yeniyıl gelebilir.

Salı, Aralık 27, 2005

Harika Haftasonu

Biliyorum,haftasonunu yazmak için biraz geç, ama ne yapabilirim? Dün banka - tapu- vergi dairesi adlı devlet şeytan üçgeninde kayboldum resmen. Son olarak Çarşamba günü işlem yapmam gerekiyor. Ondan sonra umarım bir daha hiçbir devlet dairesinin kapısından bile geçmem. Bunlar orada vatandaşı canından bezdirmek için varlar, dün buna inandıım artık.

Neyse, gelelim haftasonuna. Cumartesi sabahtan kalktım, kahvaltımı yaptım, duşumu aldım. Öğlen saat 2 gibi arkadaşımla buluştum. Bu bizim geleneksel yılbaşı toplantımızdır. Her yıl yılbaşından önceki son Cumartesi günü buluşur, bu yıl da görüşebildiğimize şükreder, gelecek yıl da buluşabilmeyi diler, yeniyılın şerefine kadehlerimizi kaldırır ve hediyelerimizi veririz. Tabi yanında boool muhabbetle. Bu bizim onunla tanıştığımız 86 yılından beri devam eden bir geleneğimiz. Yerimiz de bellidir. Her yıl aynı yere gideriz. Mutlaka buz gibi beyaz şarabımızı açarız. Ondan sonra gelsin muhabbet. Aslında hemen hemen hergün telefonla görüşüyoruz , ailece biraraya geliyoruz ama bu buluşmamız farklı.

Oradan saat 6 gibi ayrıldım. Eve geldim.Daha hafta başından annem çağırmıştı , onlara gittik. Onlarda yılbaşında arkadaşlarımızla birlikte olacağımız için yılbaşı kutlaması gibi düşünmüşler ve sofrayı donatmışlar. Tabii orada da yemek, içki, muhabbet derken gece eve geldikten kısa bir süre sonra ben televizyonun karşısında uyumuş daha doğrusu sızmışım. E bu kadar alkolden sonra normal.

Pazar sabahı güzel bir aile kahvaltısından sonra yeni eve gidip mutfakçı ile buluştuk. Tadilata başladılar. Biraz fikir alışverişinde bulunuldu. Oradan doğru kayınvalideye öğle yemeğine. Görümcem, çocukları ve eşimin halası da oradaydı. Güzel ve mükellef bir sofra vardı yine. Ya, galiba ben sürekli yemekten bahsediyorum ama ben zaten yemek için yaşayanlardan olduğumdan doğal tabii. Akşam eve dönüş , pazartesi ütüleri, etrafı toplamak falan derken haftasonu bitti yine. Ama benim için güzel ve muhabbet dolu bir tatildi.

Ama dün, sabah evden sabah 8.30'da çıktım ve kısa özetini yukarıda geçtiğim günüm bedenselden ziyade ruhi bir yorgunlukla saat 18'de bitti. Bugün enerji toplamalıyım. Yarın yine devlet dairesi ile uğraşacağım çünkü. Zaten bugün fazla iş de yok. Bir yemek yapılacak. O da halloldumu , kendimi bloglar dünyasına atacağım. Benim en büyük dopingim.

Herkese iyi bir hafta diliyorum

Cuma, Aralık 23, 2005

İkinci ebeleniş

Denizkızı beni ebelemiş. Ben de sobe yapayım bakayım.

Gerçi benim oğlum artık koca adam oldu.Neredeyse 15 yaşında . Ama bir kez daha anneme hak veriyorum ki insanın gözünde çocuğu bir türlü büyüyemiyormuş. En büyük şansımsa oğlumla hala daha yılış yılış sarılıp öpüşebilmemiz. Bilirsiniz hep erkek çocuklar kendini öptürmez, sevdirmez diye bir kanı vardır. Ama biraz da benim zorumla ben oğlumu hala küçük bebek gibi sıkıştırıp öperim. O da pek ses çıkarmaz. Gelelim 10 maddemize ( niye hep 10-15-20'dir.12 yada 8 madde olmaz )

1) Aşk buymuş. Anne-baba- sevgili- eş bunların sevgisi hiçbir şeymiş. Gerçekten katıksız, karşılıksız ve bu kadar büyük bir aşk olabileceğini düşünemezdim. Teşekkürler oğlum. Bana bu kadar büyük bir aşk yaşattığın için.

2)İnanılmaz bir hoşgörü kazandım. Bu yalnız oğluma karşı değil tüm çocuklara karşı oluştu.Tüm sivriliklerim törpülendi. Benim gibi bir insana bile beklemeyi, sabretmeyi öğretti. Düşünsenize 10 dakikada 3 tabak yemeyi yiyip sofradan kalkan ben,ona bir lokma yemek yedirmek için saatlerce uğraştım.

3)Kendi anne-babamın kıymetinin anladım. Çünkü bugüne dek onların bana olan sevgisini, benim onlara ya da eşime duyduğum sevgiye göre değerlendiriyordum. Ama insanın kendi evladı olunca ve ona duyduğu sevgiyi tanıyınca, anne babanın da seni nasıl sevdiğini anlıyorsun.

4) Onun sağlığı ile ilgili konularda tüm soğukkanlılığımı yitiriyorum. Eğer o hastaysa , ateşi yükselmişse ya da ne bileyim bir yeri kanıyorsa sırf panik oluyorum ve ne yapacağımı bilemeden deli danalar gibi evin içinde dolanıyorum. Etrafı azarlıyorum ki bundan en büyük payı eşim alıyor . Velhasıl o hasta olunca ben bin beter hasta oluyorum.

5) Normal zamanda değil ama ne bileyim her zamanki saatinden biraz daha geç kalmışsa, aradığımda cep telefonunu açmıyorsa, anında paranoyak düşünceler üretmeye başlıyorum. En soğuk gün bile olsa balkonlarda onu beklemeye başlıyorum. Ama daha köşeden döndüğünü görür görmez içeri kaçıp, sanki hiçbirşey olmamış gibi onu karşılıyorum. Yani yiğitliği de elden bırakmıyorum.

6) Yıllardır görüştüğümüz aileler hep onun yaş grubunda çocukları olan aileler. Biz nasılsa ortak bir paydada buluşup sohbet ortamı yaratabiliyoruz. Önemli olan onun da gittiğimiz yerde sıkılmaması.

7) Onun tüm ihtiyaç ve istekleri ilk sırada. Gerçi hiç öyle arsız, sürekli birşeyler isteyen bir çocuk olmadı. Ama zaten o söylemeden ben onun ne ihtiyacı var bilirim ve alırım. Eğer bir tasarruf yapılacaksa da bu benim ve eşimin ihtiyaçlarından olur.

8) Oğlum olduktan sonra 3 yıl kadar hiç sinemaya gidemedim. Ondan sonraki 7 yılda yalnızca çocuk filmlerine gidebildim. Aslan Kralı 4 kez seyrederek bir rekora imza attım. Ama o filmleri sevdiğimi de itiraf ediyorum. 10 yaşından sonra da onu ve arkadaşlarını sinemaya bırakıp çıkışta almak yine benim görevimdi. Neyse artık kendileri gidiyorlar.

9)Hala daha tüm yaşantımız ona göre planlı. Küçükken onun mama ve uyku saatlerine göre bir yere giderdik. Şimdi de yine onun okul ve sınav programına göre kendimizi ayarlıyoruz. Bir yere gitmek, tatile çıkmak hep ona göre ayarlanıyor.

10) Tek üzüntüm onun bana en çok ihtiyaç duyduğu bebeklik günlerinde yanında olamamamdır. Çalışmak zorundaydım. Doğumdan sonra 3 ay normal izin 1 ay da ücretsiz izin kullandım ve 4 aydan sonra bazen anneannesine bazen babaannesine bıraktık.Yine de şanslıydık. Çünkü onu seven insanlar ona baktı. Bir diğer tesellim ise hiçbir zaman yatılı kalmadı. Hergün sabah bıraktık. Her akşam da mutlaka aldık. Hiçbir haftasonunu bizlerden ayrı geçirmedi. Zaten tüm hafta akşamdan akşama görüşebiliyoruz bari haftasonu birbirimize doyalım diye asla ondan ayrılmadık.

Evlat bambaşka bir şeymiş. Allah herkese nasip etsin, olanların tümüne de sağlıklı uzuuun ömür versin.

Ben de aklımdan geçenler ve pino 'yu ebeliyorum.

Çarşamba, Aralık 21, 2005

Haftasonu ve devamı

Haftasonu sıradandı. Cumartesi günü eşim çalıştığı için saat 8 de kalkış, kahvaltı, ortalık toparlama, biraz bilgisayara bakma. Öğleden sonra biraz alışveriş ve karakuzumun sınavları olduğu için kalan saatleri birlikte ders çalışarak geçirme. Pazar günü sabah kahvaltısına eşimin ablasına gittik. Anne ve babası da geldi. Biz oğluşumla eve döndük. Derse devam. Onlar ise anne-baba-abla-kardeş dörtlüsü olarak yazlığa gittiler. Güle güle .Beni ellemesinler de naparlarsa yapsınlar. Allahtan şu sınavlar var da. Okulu çok seviyorum.

Bugün ise küçük bir İzmir turu yaptım. Öğle yemeği için arkadaşlarla Hisarönü'ne gittik. Küçücük dükkanların önüne alçak masa ve tabureler koyarlar. Orada meşhur bir söğüşçü vardır. Ama ben söğüş sevmediğimden kumpir yedim. Hava da nasıl güzel.Soğuk ama güneşli bir gün. Böyle havaları severim. Sıkı sıkı giyindikten sonra dışarıda olmayı , o kapalı yerlerde olmaya her zaman tercih ederim. Yemekten sonra da Kızlarağası hanının ortasındaki kahvecide çay, kahve içtik. Onlar mesai için dönerlerken ben handaki dükkanlara bakındım. Eski plaklar (mesela 50-60 tane LP birarada 30 milyon gibi-Pink Floyd, Bee Gees, Ajda Pekkan vs.vs) , gümüş takılar, kitapçılar derken bu arada 2 tane yastık aldım. Binbir çeşit yastık kılıfı var. Rengarenk. İşlemeli, baskılı. İnsan hepsinden almak istiyor. Salondaki koltuklar için aldım aslında ama eşim sinir oluyor. Hangi koltuğa otursa oradaki yastığı başka bir koltuğa atar. Bense çok seviyorum.

Şimdi de evde bilgisayar başındayım. Biraz bloglara baktım. Kendi postumu yazayım , sonra sırada yemek var. Bugün ıspanak yapacağım , yanına herhalde çorba yaparım. Makarna ya da pilav hoş olmaz. Evet, kadınların en büyük sorunsalıdır bu;ne pişirsem? Annem hep "Zor olan ne pişireceğine karar vermek. Bana yemeğin adını söyleyin yeter, pişirmekte ne zorluk var ki" derdi. Haklıymış ya. Ömrüm hep anneme hak vermekle mi geçecek,nedir?

Cuma, Aralık 16, 2005

İtinayla yemek yakılır.

Dün vardı bir beceriksizlik üzerimde. Gerçi buna yemekleri, koşuşturmanın arasındaki dar vakitlere sıkıştırma gayreti neden oldu. Önce yemeği yaktım. Niye? Çabuk pişsin diye harlı ateşte pişireyim dedim ama bu arada başka işleri yapmaya dalınca, biraz yaktım. Neyse sağlam kalanları başka bir tencereye aktarıp durumu idare ettim. Akşamüzeri babam uğradı. "Hadi çay yapayım. Pasta var. Yanına da milföy böreği pişireyim" deyip milföyleri fırına koydum. Babam istemedi."Bu ara göbeğim çok çıktı. Ben evden 5 çayından kaçtım. Sakın bi şey çıkarma, yemeyeceğim" dedi. Ben de çayın altını kapattım ama fırını kapatmayı unutmuşum. Sonra hafif bir yanık kokusu gelmeye başladı mutfaktan. Neyse onları da yalnızca altları yanmış olarak kurtardım. Valla emeğime kıyıp atamadım. Kimse okumazsa ben okurum hesabı kimse yemezse ben yerim, napalım. Bir günde 2 kere yemek yakmakta kimseye nasip olmaz herhalde. Bravo bana!

Dün akşam 11.30'dan sonra TRT 2'de Chris de Burgh konseri vardı. Severim keratayı. Hey gidi günler hey deyip deyip izledim. Bi de TRT gene onyüzmilyonbininci kez "Yeditepe İstanbul" dizisini veriyor.Ben de bu sıcak mahalle dizisini tekrar tekrar seyretmekten vazgeçmiyorum. Düzenli olarak takip etmiyorum . Daha önce o kadar çok izlemişimki dizinin herhangi bir sahnesini bile görsem nerede olduğunu hatırlıyorum. Herhalde bana çocukluk günlerimdeki o sıcak ortamı hatırlattığı için bu kadar seviyorum. Herkes de rolüne cuk oturmuş. Çok sıcak içten bir dizi, bana göre.

Bu akşam TRT 1'de çok güzel bir film var "İnce Kırmızı Hat - Thin Red Line " Kadro muhteşem, konu da süper. Tavsiye ederim. Hem saati de çok uygun. Haber sonrası hemen başlıyor. Haber sonrası sevdiğim bir program olunca benim için kötü oluyor. Genelde biz o saatlerde yemekten henüz kalkmış oluyoruz. Tabi sofra toplanamadan hop koltuğa zıplıyorum. Bir taraftan da o masa gözümü rahatsız ediyor. İyice de gevşiyorum. İlk reklam arasında (en sevdiğim reklam kuşağı bu saatteki oluyor,bana sofra toplama fırsatı verdiği için) sofrayı topluyoruz ama ölüm geliyor o koltuktan kalkmak.

Valla ben tembel değilimdir ama pilim bitiyor demek ki o saatlerde. Benim pil Cuma akşamları biter tam olarak. Çalışırken tüm arkadaşlar Cuma akşamı için gezme planları yaparlarken benim en büyük planımsa eve gidip, birşeyler yiyip, banyo yapıp sonra da erkenden tv karşısında uyumak olurdu. Ama emekli olunca artık Cumaymış, Cumartesiymiş önemi kalmıyor.Her an uyuma ve dinlenme olanağı oluyor insanın. Neyse emekliliğin de böyle bir yararını bulmuş oldum. Hayır, hala kendimi emekliliğin iyi birşey olduğuna inandırmaya çalışıyorum da...

Çarşamba, Aralık 14, 2005

Dün

Dün çok güzel bir gündü. Arkadaşlarla Pasaportta buluştuk.(Bu Pasaport konusuna aşağıda ayrıca değineceğim) Tek çalışanımız o civarda çalışıyor çünkü. Onu iş yerinden aldık. Bu arada öğle yemeği çıkışı olduğundan daha bir sürü arkadaş görüp onlarla da öpüşüp, iki kelam ettik. Ordan Konak Pier'deki Dost Pide'ye gittik. Dost Pide aslında ilk olarak Çeşme'de açılmış bir yer. Yıllardır nefis yemekleri ile hizmet veriyor. Sanırım İzmir'e şube açılalı birkaç ay oldu. Hava nasıl güzel, günlük güneşlik anlatamam. Dışarıda deniz kıyısında oturduk. Ben meşhur kiremitte köfteden yedim. Arkadaşlarımsa döner ve lahmacun istediler. Yemek üstü kahve ve çaylar da içildi. Tabi çalışanımız mesaisi başına dönerken biz iki emekli muhabbete devam ettik. Daha sonra ayrıldık. Ben vapura gitmeyi düşünüyordum ama ben iskeleye doğru yürürken baktım,vapur kalkmış bile.(Saatim geri galiba) Bunun üzerine otobüse yöneldim.
Alaybey'den geçerken bir Ariston bayisi görünce nasılsa ordan eve yürüyerekte gidebilirim diye hemen indim. Doğru bayiye gittim. HemAriston hem de Teba satıyorlarmış. Teba fazla yaygın olmamakla birlikte (daha çok yurtdışına -Çin'e- ihraç ediyorlar.) bankadayken portföyümde olduğu için iyi bildiğim bir marka. Aslında şu an ankastre ürünler konusunda yaptığım araştırmada da hem daha iyi özellikleri olup (digital saat,program sayısı vb) hem fiyatı en düşük olan Teba. Bir arkadaşım da kullandığını ve memnun olduğunu söyledi. Neyse daha vaktim var,aceleye mahal yok.

Gelelim Pasaport'a. Bu dünyada en sevdiğim yer. Hep söylerim. Ben kent çocuğuyum. Egzos solumazsam rahat edemem diye. Öyle,köy , çiftlik,ekeyim biçeyim pek sevdiğim aktiviteler değildir. Bu tür yerlerde bir Pazar gününü geçirmek bile benim için yeterlidir. Pasaport ise hayatıma 17 yaşımdayken giren ve yalnızca 3 yıllık bir kesinti dışında tüm okul ve iş yaşantımı sürdürdüğüm yer. Ben İktisat'ı bitirdim. Ve bizim okulumuz şu an Rektörlük binasına dönüştürülen İzmir Sinemasının karşısındaki binaydı. 4 yıl orada okudum. Her gün vapurla Pasaport'a geçer,akşam da dönerdim. Ömerağa (cafe), İzmir Sineması , Sisi (cafe) , La Sera (cafe) , baharda İzmir Fuarı ve mini golf hep bizim 4. anfilerimizdi(Okulda 3 anfi olduğundan öğrencilerin gittiği bu yerlere 4.anfi denirdi.) . İşe girdim. Çalıştığım tüm şubeler hep o civardaydı. Yalnızca 3 yıl , başka bir şubede iken güzel yerimden ayrı kaldım ama son dönem yine aynı çevreye geri döndüm. Öğlenleri havanın elverdiği her an yemekten sonra hemen Pasaport Kahveye gider çay ya da kahve eşliğinde deniz kenarında arkadaşlarla muhabbet ederdik. Bazen tost türü bir şeyler alıp,direkt yemeği orada yerdik. Hiçbir şey yapmasak Kordon'da deniz kıyısında öğle arasında bir yürüyüş bile insanın moralini düzeltiyor. Gerçi havanın güzel olduğu günlerde "Şimdi işe mi dönülür?" diye çok sızlandığımız da olurdu, o ayrı.

Şimdi bile herhangi bir nedenle Pasaport'a geçince, eğer zamanım uygunsa indiğimde, değilse dönerken vapura binmeden önce mutlaka Pasaport Kahve'ye uğrar , özellikle deniz kenarı bir yere oturup fincanda çayımı söylerim. Martı sesleri, denizin fışırtıları arasında sessiz sakin çayımı yudumlar, vapuru beklerim. Bu beni ve ruhumu dinlendiren , en sevdiğim şeylerden biri.

Neyse , bu kadar Pasaport muhabbeti yeter. Gelelim bugüne. Kaç gündür boşladığım işleri yapmam lazım. Ütüler dağ gibi birikti. Her sabah dağın içinden 2 beyaz gömlek seçip bir oğluma ,bir eşime ütüleyip geçiştiriyorum. Ama böyle olmayacak. Bugün biraz iş yapmak lazım. Bugün yılın ilk kapuskasını pişirmek istiyorum. Biraz da acılı yapınca eşim de ben de çok seviyoruz. Karakuzum nasılsa böyle şeyler yemez. Ona yine köfte yaparım. Annemin tabiri ile "ayrı seçi" oluyor. Salona elektrik süpürgesi yapmak lazım. Heryer patlamış mısır kırıntısı içinde. Lavabolar ovulacak. Oooohh,iş çokmuş.Ben hala post yazmakla iştigal ediyorum.

Bana kolay gelsin,görüşmek üzere...