Bu sabah yağmur var İzmir'de. Azıcık yağsın ya. Yoksa bütün yaz susuzluktan leş gibi olucaz valla. Dün arkadaşlar bana gelicekti. O yüzden salıdan beri ayaklarım ardıma vuruyor. Salı günü temizlikten sonra market alışverişine gittim. Akşam zeytinyağlı enginar, tatlı olarak limonlu pelte yaptım. Dün ise sabahtan yoğurtlu kabak ve kereviz salatalarını yaptım. Pirincimi ıslattım. Ana yemek olarak Mutfak Robotunun daha önce de denediğim patatesli tavuğunu yaptım. Tabi etrafı topla falan derken zaman hızla geçti ve saat 12'de kızlar geldi. Bu arada onlara bir de sürpriz yaptım. Gelen kızlardan birinin eşi halen bizim bankada çalışıyor , şubesi bana çok yakın ve gelen herkesin de çok eski arkadaşı. Eşinin bile haberi yoktu, kocasını karşısında görünce o da şaşırdı. Saat 12.30 da o da öğle tatilinden istifade geldi. Kakara kikiri yemek yedik, kahveden sonra o gitti. Biz kızlar kaldığımız yerden muhabbete devam ettik. Güzel bir gündü.
Bugün de oğlumun okuluna gidip ÖSS başvuru formu kalmış mı sorucam. Bir tanıdığın oğlunun formunun başına bir kaza gelmiş, şimdi acilen yenisini alıp doldurmaları gerekiyor. Umarım vardır ama onlar dün Balçova tarafındaki tüm liselere bakmışlar, bulamamışlar. Yarın da son gün. Boşu boşuna bir senesi gidecek. Biz bu durumlara ulukluk deriz. Herkesin başına gelebilir ama bu kadar hayati bir şeye de biraz özen göstermek gerekir. Neyse, büyük konuşmamak lazım, hayatta insanın başına herşey gelebiliyor.
Dün duyduğum bir deyim çok hoşuma gitti, sizlerle de paylaşmak istedim. Belki sizler duymuşsunuzdur da ben ilk kez duydum. Hani bazen eşiniz ya da evladınız gecikir de merak edersiniz ya. O durumlar için" anamın aklına gelen değil, eşimin aklına gel başıma gelsin" denirmiş. Çünkü bir kadın eşi gecikince hemen zamparalık yapıyordur der. Oysa analar hemen acaba başına bir şey mi geldi, kaza mı oldu diye kötü şeyler düşünür. Bir de halamdan duyduğum " Ha dediği yere han yapmış "lafı çok hoşuma gitti. Özellikle benim gibi tek çocuğu olup, onun her isteğini hemen yerine getirenler için çok hoş bir laf. Türkçemiz ne kadar zengin. Çok fazla deyim var ve ben bunları kullanmayı çok seviyorum. Ha, bu arada Türkçemiz demişken şu Gülşen'in "Şahane" şarkısındaki şahane kelimesini telaffuzuna kıl oluyorum. İlk heceyi kısa okuyup ikinci heceyi uzatıyor. Halbuki her iki hecenin de uzun okunması lazım. Ve eminim onu duyan birçok insan bu kelimeyi yanlış telaffuz edecekler. Bir de gardolap(gardrop), fortmanto(portmanto) gibi yanlış kelimelere de dayanamıyorum. Emin olmadığımız yerde tdk.org.tr sitesine girip bakabiliriz. Ayrıca aynı siteye
e-posta adresini bildirirseniz size her gün 2 kelime gönderiliyor. Öneririm.
Perşembe, Mart 15, 2007
Daldan Dala
Günler güzel geçiyor bu aralar. Dün yıllık iznine ayrılmış bir arkadaşımla buluştuk. O benden 2 yıl sonra falan bankaya girmişti ama yeni çıkan kanun onun emekliliğine 6-7 yıl kadar ekledi. O yüzden ben emekliyim, o ise hala çalışıyor. Biraz uzak bir şubede de olduğundan çok fazla gidemiyorum ona. Neyse dün Ege Park'a gittik. Çaylarımızı , kahvelerimizi içtik, güzelce sohbet ettik. Daha çok oğlanlardan konuştuk. Onunki bu yıl OKS sınavına giriyor. Kazanırsa ve kazanamazsa olarak farklı senaryolar yazdık. Devlet okulu mu, kolej mi derken biraz da kitaplar ve müzik, zamanın nasıl geçtiğini anlamadık. 13.30 gibi buluştuk. 17'de zor ayrıldık. Yaz izinlerinde pek görüşemiyoruz. Haklı olarak onlar tatile gidiyor, falan filan. Yani dün çok iyi geldi.
Pazartesi günü her zamanki gibi anneme gitmiştim. Hem ziyaret, hem ticaret oldu. Nohut götürmüştüm, düdüklüde haşladık. Benim düdüklüm yok. Büyük söylemeyeyim ama her halde hiçbir zaman da olmayacak. Zaten mutfağıma sokmayacağım 3 adet ürün var;
1) Düdüklü tencere: Çocukluktan kalma bir korku. Sadece duyduklarımdan dolayı, yoksa öyle düdüklü faciası falan yaşamadık ama hep o patlayan düdüklü tencere hikayelerinden dolayı alamıyorum. Alsam da kullanamayacağım biliyorum.
2) Fritöz: Tamamen sağlıksal nedenlerle. Aynı yanmış yağı defalarca kullanmamak için. Zaten kızartma bizde çok fazla yapılan bir şey de değil. Eşim yemez. Bu durumda almak akıl karı değil.
3) Mikrodalga: Bu da sağlıksal nedenlerle almadığım bir şey. Işınların kanser yapıcı etkisi olabileceği gerekçesiyle bunu da almıyorum. Belki zaman kazandırıyor ama ömrü kısaltınca kazanılan zaman neye yarar.
"Soydur çeker, .oktur kokar "demişler. Ben de biraz anneme çekmişim bu konularda. Onun da bazı önyargıları vardır (ilaç kullanmayla ilgili) ve asla kıramazsınız bunları. Benimkiler de bunlar. Ya da bazıları diyelim. Düşünsem mutlaka vardır daha bir sürü gıcıklıklarım .
Bu hafta Salı günü kadın gelmedi temizliğe. Bugün gelicek. Dün de arkadaşımla buluşmadan önce Bostanlı pazarına gittim. Mevsimi diye yine enginar aldım. Kayınvalidem de dondurulmuş içbakla vermişti. Bugün ikisini birlikte pişiricem. Tabi gitmişken diğer yeşilliklerden de aldım. Patates, soğan gibi şeyleri taaa pazardan eve taşımak zor geliyor. Onları yakındaki marketten alıyorum. O yüzden benim pazar alışverişim genelde yeşil sebze-meyve ağırlıklı oluyor. Hem elimde de çok fazla yük olmamış oluyor.
Burada hava çok soğuk. Nasıl sert bir rüzgar var anlatamam. İnsanın yüzünü bıçak gibi kesiyor. Mart kapıdan baktıracak yani. Allah vere hasta olmayalım da bahar bahar. Zaten haftasonuna doğru buralar tekrardan ısınmaya başlıyormuş. Sözde bu sene kış olmadı dedik gene de 750 litre mazot yakmışız. Bi de kış olsaydı ne olacaktı bilmiyorum. Hala şu doğal gaz da gelmedi. Bizim karşı sokağımızda var, bizde yok. Üstelik hiçbir çalışma da yok. Belediye ile doğal gaz şirketi arasında anlaşmazlık varmış diyorlar. Bari önümüzdeki yıla yetiştirseler. Yoksa ben kışın her ay emekli maaşının tamamını mazotçuya havale edicem.
Bu da böyle bir post oldu. Daldan dala, daldan dala
Pazartesi günü her zamanki gibi anneme gitmiştim. Hem ziyaret, hem ticaret oldu. Nohut götürmüştüm, düdüklüde haşladık. Benim düdüklüm yok. Büyük söylemeyeyim ama her halde hiçbir zaman da olmayacak. Zaten mutfağıma sokmayacağım 3 adet ürün var;
1) Düdüklü tencere: Çocukluktan kalma bir korku. Sadece duyduklarımdan dolayı, yoksa öyle düdüklü faciası falan yaşamadık ama hep o patlayan düdüklü tencere hikayelerinden dolayı alamıyorum. Alsam da kullanamayacağım biliyorum.
2) Fritöz: Tamamen sağlıksal nedenlerle. Aynı yanmış yağı defalarca kullanmamak için. Zaten kızartma bizde çok fazla yapılan bir şey de değil. Eşim yemez. Bu durumda almak akıl karı değil.
3) Mikrodalga: Bu da sağlıksal nedenlerle almadığım bir şey. Işınların kanser yapıcı etkisi olabileceği gerekçesiyle bunu da almıyorum. Belki zaman kazandırıyor ama ömrü kısaltınca kazanılan zaman neye yarar.
"Soydur çeker, .oktur kokar "demişler. Ben de biraz anneme çekmişim bu konularda. Onun da bazı önyargıları vardır (ilaç kullanmayla ilgili) ve asla kıramazsınız bunları. Benimkiler de bunlar. Ya da bazıları diyelim. Düşünsem mutlaka vardır daha bir sürü gıcıklıklarım .
Bu hafta Salı günü kadın gelmedi temizliğe. Bugün gelicek. Dün de arkadaşımla buluşmadan önce Bostanlı pazarına gittim. Mevsimi diye yine enginar aldım. Kayınvalidem de dondurulmuş içbakla vermişti. Bugün ikisini birlikte pişiricem. Tabi gitmişken diğer yeşilliklerden de aldım. Patates, soğan gibi şeyleri taaa pazardan eve taşımak zor geliyor. Onları yakındaki marketten alıyorum. O yüzden benim pazar alışverişim genelde yeşil sebze-meyve ağırlıklı oluyor. Hem elimde de çok fazla yük olmamış oluyor.
Burada hava çok soğuk. Nasıl sert bir rüzgar var anlatamam. İnsanın yüzünü bıçak gibi kesiyor. Mart kapıdan baktıracak yani. Allah vere hasta olmayalım da bahar bahar. Zaten haftasonuna doğru buralar tekrardan ısınmaya başlıyormuş. Sözde bu sene kış olmadı dedik gene de 750 litre mazot yakmışız. Bi de kış olsaydı ne olacaktı bilmiyorum. Hala şu doğal gaz da gelmedi. Bizim karşı sokağımızda var, bizde yok. Üstelik hiçbir çalışma da yok. Belediye ile doğal gaz şirketi arasında anlaşmazlık varmış diyorlar. Bari önümüzdeki yıla yetiştirseler. Yoksa ben kışın her ay emekli maaşının tamamını mazotçuya havale edicem.
Bu da böyle bir post oldu. Daldan dala, daldan dala
Pazartesi, Mart 12, 2007
Sobe
Sobe sobe üstüne geldi. Bakalım benim için hayattaki en önemli şeyler nelermiş?
1) Oğlum, oğlum, oğlum. Açık ara önde diğer herşeye göre. Allah acısını göstermesin.
2) Eşim, annem, babam, kardeşim, bitanecik yeğenim, teyzem ve kuzenler
3) Büyük halam ve kuzenler
4) Arkadaşlarım. Şanslıyım diye düşünüyorum. Hepsi çok uzun yıllara dayanan güzel ve sağlam dostluklarım var. Allah bizleri ayırmasın.
5) Para. Çok mu maddiyatçı göründüm? (Material girl). Maalesef onsuz olmuyor. Ama burcumun özelliği olarak biriktirmeyi değil, harcamayı seviyorum. Ben hep "Gelsin de gitsin" derim.Üstelik de yalnız kendim için değil, tüm çevrem, arkadaşlarım için de harcarım . Hediye vermek en sevdiğim şeydir.
6) Bilgisayarım.(Yoksa bu emeklilik nasıl geçerdi?) Artık onsuz bir hayat düşünemiyorum.
7) İzmir . Herhalde bu saatten sonra olmaz ama bir gün başka bir yerlerde yaşamak zorunda kalmam umarım. Seviyorum memleketimi.
8) Müzik . Özellikle yeni akım Türkçe Rockçılar çok hoşuma gidiyor. Gerçi her tür müzik içinde sevdiğim şarkılar var. Klasikten Türk Sanat Müziğine kadar. Evde her zaman müzik açıktır.
9) Kitaplarım. Yalnız okumak yetmez. Bir de mutlaka sahip olmalıyım. Mutlaka kütüphanemde olmalılar.
10) Saat. Her türü. Kol saati, duvar saati, masa saati. Zaten evde saat olmayan yer yok. Ayrıca ben de takı olarak yalnız saat sevdiğimden çeşitli saatlerim vardır. Ama onları değişik değişik takmam. Birini bir takmaya başlarım, birkaç ay gider. Hep zamanı görmek isterim.
Şimdilik aklıma gelenler bunlar.Mutlaka unuttuğum bir şeyler vardır. Sabah sabah bu kadar anımsayabiliyorum.
Gelelim alıp ta memnun kaldıklarıma;(Bu arada tabi bende foto moto yok. Artık düz yazı ile idare ediverin)
1) Sokaktaki bir tezgahtan yani işportadan aldığım bir çift siyah süet bot. Dağa, taşa, yokuşa, bayıra, yağmura, çamura rağmen o kadar dayanıklı çıktı ki. Artık ağzı burnu döndü ama. Birlikte 7. yılımız falan herhalde. Aynısından bulsam yenisini alıcam ama valla o kadar baktım bulamadım.
2) Bavul çantam. Çantalarım illa kocaman olacak ki herşeyi içine atabileyim(sonra da aradığımı bulamayıp kafayı yiyeyim)
3) Fırınım. Yalnız kek, çörek, börek değil , bizim evde et, balık, tavuk türü yemeklerin de çoğu fırında pişirildiğinden (eşim aşırı sağlık düşkünüdür, kızartma yemez) benim elim ayağım gibidir.
4) Gerçi tüm ev aletleri öyle. Kendimi elde çamaşır yıkarken düşünemiyorum. Ya da elde çalı süpürgesi fars fars diye evi süpürürken. Allah bunları bulanlardan bin kere razı olsun.
5) Su ısıtıcısı (Kettle) Zırt pırt herşeye sıcak su gerekiyor. Yemek yaparken, çay ya da bitki çayları için, bazen termofora koymak için. Çok büyük kolaylık.
6) Valla buna ne deniyor bilmiyorum ama hani küçük tepsi gibi olur ahşaptan, altında da kucağınıza koyabilmek için minderi var. Tepsinin üstünde de desenler vardır. İşte ben onu da çok kullanıyorum. Örn; sabahları tv karşısında kahvaltı ederken, akşamları koltuğa kıvrılmış bir taraftan tv bakıp diğer taraftan bulmaca çözerken filan. Çok rahat.
İsteyen herkes kendini sobelenmiş kabul etsin. Ben hepsini sobeliyorum.
1) Oğlum, oğlum, oğlum. Açık ara önde diğer herşeye göre. Allah acısını göstermesin.
2) Eşim, annem, babam, kardeşim, bitanecik yeğenim, teyzem ve kuzenler
3) Büyük halam ve kuzenler
4) Arkadaşlarım. Şanslıyım diye düşünüyorum. Hepsi çok uzun yıllara dayanan güzel ve sağlam dostluklarım var. Allah bizleri ayırmasın.
5) Para. Çok mu maddiyatçı göründüm? (Material girl). Maalesef onsuz olmuyor. Ama burcumun özelliği olarak biriktirmeyi değil, harcamayı seviyorum. Ben hep "Gelsin de gitsin" derim.Üstelik de yalnız kendim için değil, tüm çevrem, arkadaşlarım için de harcarım . Hediye vermek en sevdiğim şeydir.
6) Bilgisayarım.(Yoksa bu emeklilik nasıl geçerdi?) Artık onsuz bir hayat düşünemiyorum.
7) İzmir . Herhalde bu saatten sonra olmaz ama bir gün başka bir yerlerde yaşamak zorunda kalmam umarım. Seviyorum memleketimi.
8) Müzik . Özellikle yeni akım Türkçe Rockçılar çok hoşuma gidiyor. Gerçi her tür müzik içinde sevdiğim şarkılar var. Klasikten Türk Sanat Müziğine kadar. Evde her zaman müzik açıktır.
9) Kitaplarım. Yalnız okumak yetmez. Bir de mutlaka sahip olmalıyım. Mutlaka kütüphanemde olmalılar.
10) Saat. Her türü. Kol saati, duvar saati, masa saati. Zaten evde saat olmayan yer yok. Ayrıca ben de takı olarak yalnız saat sevdiğimden çeşitli saatlerim vardır. Ama onları değişik değişik takmam. Birini bir takmaya başlarım, birkaç ay gider. Hep zamanı görmek isterim.
Şimdilik aklıma gelenler bunlar.Mutlaka unuttuğum bir şeyler vardır. Sabah sabah bu kadar anımsayabiliyorum.
Gelelim alıp ta memnun kaldıklarıma;(Bu arada tabi bende foto moto yok. Artık düz yazı ile idare ediverin)
1) Sokaktaki bir tezgahtan yani işportadan aldığım bir çift siyah süet bot. Dağa, taşa, yokuşa, bayıra, yağmura, çamura rağmen o kadar dayanıklı çıktı ki. Artık ağzı burnu döndü ama. Birlikte 7. yılımız falan herhalde. Aynısından bulsam yenisini alıcam ama valla o kadar baktım bulamadım.
2) Bavul çantam. Çantalarım illa kocaman olacak ki herşeyi içine atabileyim(sonra da aradığımı bulamayıp kafayı yiyeyim)
3) Fırınım. Yalnız kek, çörek, börek değil , bizim evde et, balık, tavuk türü yemeklerin de çoğu fırında pişirildiğinden (eşim aşırı sağlık düşkünüdür, kızartma yemez) benim elim ayağım gibidir.
4) Gerçi tüm ev aletleri öyle. Kendimi elde çamaşır yıkarken düşünemiyorum. Ya da elde çalı süpürgesi fars fars diye evi süpürürken. Allah bunları bulanlardan bin kere razı olsun.
5) Su ısıtıcısı (Kettle) Zırt pırt herşeye sıcak su gerekiyor. Yemek yaparken, çay ya da bitki çayları için, bazen termofora koymak için. Çok büyük kolaylık.
6) Valla buna ne deniyor bilmiyorum ama hani küçük tepsi gibi olur ahşaptan, altında da kucağınıza koyabilmek için minderi var. Tepsinin üstünde de desenler vardır. İşte ben onu da çok kullanıyorum. Örn; sabahları tv karşısında kahvaltı ederken, akşamları koltuğa kıvrılmış bir taraftan tv bakıp diğer taraftan bulmaca çözerken filan. Çok rahat.
İsteyen herkes kendini sobelenmiş kabul etsin. Ben hepsini sobeliyorum.
Pazartesi, Mart 05, 2007
Değişik bir şey yok
Olağan haftasonu raporumu veriyorum;
Cumartesi günü, daha önceden sözleştiğimiz gibi bir arkadaşım ve eşimle birlikte Gaziemir tarafındaki outletlere bakmaya gittik. Hem oğluma, hem de o akşam doğumgünü olan eşimin yeğenine bir şeyler alacaktık. Oğluma spor ayakkabı aldım, yeğene de Mudo'dan bir kazak. Bu arada eşim de bir ceket beğendi, onu aldı. Fakat oğlum ayakkabının modelini beğenmedi. Neyse, o gün biz yaklaşık 3-4 saat gezmişiz. Dönüşte ben bir şeyler yiyip yattım, 1,5 saat kadar uyumuşum. Akşam da yeğenin doğumgününe gittik. Annesi muhteşem bir sofra hazırlamıştı sağolsun. Bir de herhalde o kadar yorgunluğa önüne hizmet edilince insanın hoşuna gidiyor. Yine kayınvalideler, görümcemler, teyzemiz aynı gruptuk. Muhabbet iyiydi. Dönüşte bizimkiler uyudu ama ben gündüz uyuduğumdan uyku tutmadı. Ben de kalktım, CNN Türk'te "Bir yudum insan" vardı. Nilüfer'i anlatıyordu. Nilüfer'i severim. Onu izledim. Ardından Business Channel'da "Ladies Room" diye bir film vardı. Adamın eşi ve sevgilisi aynı tuvalette karşılaşıp , önce bilmeden arkadaş oluyorlar, sonra durumu anlayıp adama karşı cephe alıyorlar. Eğlenceliydi. Onu da izledim. 2,5 gibi yattım. Sabah oğlanın kursu olduğundan yine 8 gibi kalktık. Kurs çıkışı onu alıp ayakkabıyı değiştirmek için tekrar Gaziemir'e gittik. Ayakkabı beğenemedi. Onun yerine 2 tişört, 2 spor çorabı, bir de basket şortu aldı. Bahaneyle 2 yeni yazlık tişörtü oldu. Bu durumda yine ayakkabı almak gerekiyor. Artık o da önümüzdeki haftasonuna kaldı. Oradan dönerken annemlere uğradık. Oradan da eve. Ben malum ütücü başı olarak yine haftaiçi için gerekli 10 adet gömleği ütüledim. Yemek yapacak gücüm kalmamıştı. Zaten oğlum da sevdiğinden pizza istedik. Sonra biraz buzda dans ve tumba yatak.
Yeni bir hafta yine. Havalar da çok güzel. Kendini sokağa atmak lazım. Herkese iyi haftalar.
Not:Şu an Emre Aydın'dan Git çalıyor. Bu çocuğun şarkılarını çok beğeniyorum, özellikle bangır bangır dinlemeyi.
Cumartesi günü, daha önceden sözleştiğimiz gibi bir arkadaşım ve eşimle birlikte Gaziemir tarafındaki outletlere bakmaya gittik. Hem oğluma, hem de o akşam doğumgünü olan eşimin yeğenine bir şeyler alacaktık. Oğluma spor ayakkabı aldım, yeğene de Mudo'dan bir kazak. Bu arada eşim de bir ceket beğendi, onu aldı. Fakat oğlum ayakkabının modelini beğenmedi. Neyse, o gün biz yaklaşık 3-4 saat gezmişiz. Dönüşte ben bir şeyler yiyip yattım, 1,5 saat kadar uyumuşum. Akşam da yeğenin doğumgününe gittik. Annesi muhteşem bir sofra hazırlamıştı sağolsun. Bir de herhalde o kadar yorgunluğa önüne hizmet edilince insanın hoşuna gidiyor. Yine kayınvalideler, görümcemler, teyzemiz aynı gruptuk. Muhabbet iyiydi. Dönüşte bizimkiler uyudu ama ben gündüz uyuduğumdan uyku tutmadı. Ben de kalktım, CNN Türk'te "Bir yudum insan" vardı. Nilüfer'i anlatıyordu. Nilüfer'i severim. Onu izledim. Ardından Business Channel'da "Ladies Room" diye bir film vardı. Adamın eşi ve sevgilisi aynı tuvalette karşılaşıp , önce bilmeden arkadaş oluyorlar, sonra durumu anlayıp adama karşı cephe alıyorlar. Eğlenceliydi. Onu da izledim. 2,5 gibi yattım. Sabah oğlanın kursu olduğundan yine 8 gibi kalktık. Kurs çıkışı onu alıp ayakkabıyı değiştirmek için tekrar Gaziemir'e gittik. Ayakkabı beğenemedi. Onun yerine 2 tişört, 2 spor çorabı, bir de basket şortu aldı. Bahaneyle 2 yeni yazlık tişörtü oldu. Bu durumda yine ayakkabı almak gerekiyor. Artık o da önümüzdeki haftasonuna kaldı. Oradan dönerken annemlere uğradık. Oradan da eve. Ben malum ütücü başı olarak yine haftaiçi için gerekli 10 adet gömleği ütüledim. Yemek yapacak gücüm kalmamıştı. Zaten oğlum da sevdiğinden pizza istedik. Sonra biraz buzda dans ve tumba yatak.
Yeni bir hafta yine. Havalar da çok güzel. Kendini sokağa atmak lazım. Herkese iyi haftalar.
Not:Şu an Emre Aydın'dan Git çalıyor. Bu çocuğun şarkılarını çok beğeniyorum, özellikle bangır bangır dinlemeyi.
Cuma, Mart 02, 2007
Postane
Dün bankanın istediği bazı evrakları göndermek için postaneye gittim. Malum eski PTT'yi devlet onyüzbin parçaya böldü. Yok telekom, yok PTT yok kablonet vırt, zırt. Neyse uzun yıllar olmuş bir postaneye girmeyeli. Malum bankadayken bizim tahsildarlara verirdik, onlar postalardı, o yüzden şaşırdım biraz ve biraz da üzüldüm. Aynı bankalara benzemişler. Orada da sıra numarası alıyorsun, numaranın ekranda yanmasını bekliyorsun falan. Daha da önemlisi tahsilat yeri gibi olmuş ya da banka şubesi gibi. Benden başka mektup postalayan yoktu zaten. Herkesin elinde para, elektrik, su, kablolu tv yatırıyorlar ya da havale yapıyorlardı. Bankalar yüksek havale ücretleri aldığından artık çoğu yer posta çeki nosu alıyor ve masrafsız havale yapabiliyorsunuz.
Orada oturmuş sıramı beklerken çoook eski yıllara döndüm. Ben daha 4 yaşındayken teyzem gurbete çıktığından mektup ve telgraf işine çok alışığız. Sürekli mektuplar gelir, gider. Anneannem teyzemin yanına gitse hemen ertesi gün "salimen geldim, selamlar" telgrafı gelir (Bu arada bu konuda geçen gün Punto Bey de yazmıştı.). Bizim postanemiz eski bir Rum eviydi. Girince büyük bir sofa, karşı ki odanın kapısı iptal edilmiş , orada o zamanlar henüz boyumun yetmediği bir banko arkasında 2-3 çalışan, sağda büyük bir tahta dolap ,üzerinde alt alta 3 adet uzunlamasına delik. Üzerlerinde "adi, uçak postası bi de şimdi adını hatırlamadığım bir şey" yazardı. Bankodaki görevliye istediğin posta çeşidini söylerdin, o pulu verir, yapıştırırsın sonra da uygun delikten mektubunu atardın.
Hiç unutmuyorum Orta 1'yim. İngilizce öğretmenimiz, Attila İlhan'ın eşi Biket İlhan (şimdi yönetmen-Kayıkçı, Mavi Gözlü Dev, Ayın Karanlık Yüzü gibi filmleri var). Rahmetli Attila İlhan da o zamanlar Demokrat İzmir gazetesinde. Öğretmenimiz bize " Çocuklar , Demokrat İzmir gazetesi çocuk sayfası da yapıyor. Şiirlerinizi , eserlerinizi gönderin" demişti. O zaman pek çok çocuk gibi ben de şiir yazıyorum. Ben de yazdığım bir şiiri gazeteye gönderdim ama eve gelince aklıma geldi ki ben o mektuba adımı- soyadımı yazmadım. Anneme söyledim. Birlikte tekrar postaneye gittik. Postacılar zaten mahallelimiz, bizi tanıyorlar. O gözümde büyüttüğüm koca dolabı çevirdiler ki mektubumu bulalım diye.Aaaaa, meğer o dolabın arkasında 3 raf var, her rafta koca koca renkli leğenler, mektuplar onun içinde. Ben demek o çocuk kafamla nasıl bir mekanizma düşünüyorsam, mektuplar otomatik ayrılıyor falan. Bayağı bir hayal kırıklığı olmuştu benim için. Neyse mektup bulundu, tekrar açtım, adımı yazıp tekrar o leğene bırakmıştım. Ayrıca şiirim de gazetede yayınlanmıştı. Ama gazetenin o nüshasını saklamamışız. Belki kütüphaneye gitsem bulurum. Nasılsa yaklaşık tarihi belli.
Artık herşey otomasyona dönüyor, robotlaşıyoruz. Eski sıcak ilişkiler kalmıyor ya da ben yaşlanıyorum. Çok nostalcik gördüm kendimi yav:))
Orada oturmuş sıramı beklerken çoook eski yıllara döndüm. Ben daha 4 yaşındayken teyzem gurbete çıktığından mektup ve telgraf işine çok alışığız. Sürekli mektuplar gelir, gider. Anneannem teyzemin yanına gitse hemen ertesi gün "salimen geldim, selamlar" telgrafı gelir (Bu arada bu konuda geçen gün Punto Bey de yazmıştı.). Bizim postanemiz eski bir Rum eviydi. Girince büyük bir sofa, karşı ki odanın kapısı iptal edilmiş , orada o zamanlar henüz boyumun yetmediği bir banko arkasında 2-3 çalışan, sağda büyük bir tahta dolap ,üzerinde alt alta 3 adet uzunlamasına delik. Üzerlerinde "adi, uçak postası bi de şimdi adını hatırlamadığım bir şey" yazardı. Bankodaki görevliye istediğin posta çeşidini söylerdin, o pulu verir, yapıştırırsın sonra da uygun delikten mektubunu atardın.
Hiç unutmuyorum Orta 1'yim. İngilizce öğretmenimiz, Attila İlhan'ın eşi Biket İlhan (şimdi yönetmen-Kayıkçı, Mavi Gözlü Dev, Ayın Karanlık Yüzü gibi filmleri var). Rahmetli Attila İlhan da o zamanlar Demokrat İzmir gazetesinde. Öğretmenimiz bize " Çocuklar , Demokrat İzmir gazetesi çocuk sayfası da yapıyor. Şiirlerinizi , eserlerinizi gönderin" demişti. O zaman pek çok çocuk gibi ben de şiir yazıyorum. Ben de yazdığım bir şiiri gazeteye gönderdim ama eve gelince aklıma geldi ki ben o mektuba adımı- soyadımı yazmadım. Anneme söyledim. Birlikte tekrar postaneye gittik. Postacılar zaten mahallelimiz, bizi tanıyorlar. O gözümde büyüttüğüm koca dolabı çevirdiler ki mektubumu bulalım diye.Aaaaa, meğer o dolabın arkasında 3 raf var, her rafta koca koca renkli leğenler, mektuplar onun içinde. Ben demek o çocuk kafamla nasıl bir mekanizma düşünüyorsam, mektuplar otomatik ayrılıyor falan. Bayağı bir hayal kırıklığı olmuştu benim için. Neyse mektup bulundu, tekrar açtım, adımı yazıp tekrar o leğene bırakmıştım. Ayrıca şiirim de gazetede yayınlanmıştı. Ama gazetenin o nüshasını saklamamışız. Belki kütüphaneye gitsem bulurum. Nasılsa yaklaşık tarihi belli.
Artık herşey otomasyona dönüyor, robotlaşıyoruz. Eski sıcak ilişkiler kalmıyor ya da ben yaşlanıyorum. Çok nostalcik gördüm kendimi yav:))
Perşembe, Mart 01, 2007
İlkbahar Geldi
Bugün 1 Mart. Benim için yaz geldi artık. En sevdiğim 6 aya girdik. Zaten havalar bir süredir yaz gibi gidiyor. Bugün 23 Nisan , neşe doluyor insan modundayım.
Salı günü istediğim herşeyi yaptım. Okula da gittim, fönümü de çektirdim. Hatta sabahın köründe( 7 gibi) yemek bile yaptım akşam için. Toplantımız her zamanki gibi güzel geçti. Karar verdik. Havalar güzelleştiği için bundan sonraki turları dışarıda yapıcaz. Yemek+ Sinema+ çıkışta çay/kahve şeklinde.
Dün ise pazara gittim. Malum Bostanlı'nın meşhur Bospa'sı. Ama ben tekstilden çok yeşillik manyağı şeklinde alışveriş yaptım. O marullar, taze soğanlar tablo gibiydi valla. Ağzımın suları aktı. Enginar çok ucuzlamış. Tanesi 75 kuruştu. Yer elması, pıras, brokoli, bakla falan da aldım. Bugün enginar yapıcam. Eşim de, ben de bayılıyoruz. Mevsimi gelince haftada en az 1 kez yapıyorum, bazen 2 bile oluyor. Mevsim de geldiğine göre. Bu arada bugün okulda toplantı var. Ona da gidicem.
Ama önce D-Max kanalında 9.30 da başlayan "sultan makamı" dizisi var, onu seyredicem. Ben o diziyi ilk oynadığında seyretmemiştim. Şansına ilk bölümünü izledim geçenlerde. Çok beğendim. Şimdi mümkün olduğunca kaçırmamaya çalışıyorum. Hadi ben şimdi gidip kendime kahvaltı hazırlayayım ve tv karşına kurulayım.
Dip Not: (İzledikten sonra yazıyorum)Sultan Makamının senaristi Ali Ulvi Hünkar'mış. Aynı zamanda Yeditepe İstanbul, Güz Yangını(ki yarıda kesilince çok üzülmüştüm),Cesur Kuşku, Gözyaşı Çetesi dizilerinin de senaristi. Bunların hepsi beni kalbimden yakalamış dizilerdir. Özellikle Sultan Makamı ve Yeditepe İstanbul dizilerini (aslında mekan ve insan ilişkileri bakımından benziyor iki dizi) belki bana çocukluğumun komşuluk, dostluk, mahalle ilişkilerini anımsattığı, bir yerlerde hala insani duyguların var olduğunu gösterdiği için daha çok seviyorum.
Salı günü istediğim herşeyi yaptım. Okula da gittim, fönümü de çektirdim. Hatta sabahın köründe( 7 gibi) yemek bile yaptım akşam için. Toplantımız her zamanki gibi güzel geçti. Karar verdik. Havalar güzelleştiği için bundan sonraki turları dışarıda yapıcaz. Yemek+ Sinema+ çıkışta çay/kahve şeklinde.
Dün ise pazara gittim. Malum Bostanlı'nın meşhur Bospa'sı. Ama ben tekstilden çok yeşillik manyağı şeklinde alışveriş yaptım. O marullar, taze soğanlar tablo gibiydi valla. Ağzımın suları aktı. Enginar çok ucuzlamış. Tanesi 75 kuruştu. Yer elması, pıras, brokoli, bakla falan da aldım. Bugün enginar yapıcam. Eşim de, ben de bayılıyoruz. Mevsimi gelince haftada en az 1 kez yapıyorum, bazen 2 bile oluyor. Mevsim de geldiğine göre. Bu arada bugün okulda toplantı var. Ona da gidicem.
Ama önce D-Max kanalında 9.30 da başlayan "sultan makamı" dizisi var, onu seyredicem. Ben o diziyi ilk oynadığında seyretmemiştim. Şansına ilk bölümünü izledim geçenlerde. Çok beğendim. Şimdi mümkün olduğunca kaçırmamaya çalışıyorum. Hadi ben şimdi gidip kendime kahvaltı hazırlayayım ve tv karşına kurulayım.
Dip Not: (İzledikten sonra yazıyorum)Sultan Makamının senaristi Ali Ulvi Hünkar'mış. Aynı zamanda Yeditepe İstanbul, Güz Yangını(ki yarıda kesilince çok üzülmüştüm),Cesur Kuşku, Gözyaşı Çetesi dizilerinin de senaristi. Bunların hepsi beni kalbimden yakalamış dizilerdir. Özellikle Sultan Makamı ve Yeditepe İstanbul dizilerini (aslında mekan ve insan ilişkileri bakımından benziyor iki dizi) belki bana çocukluğumun komşuluk, dostluk, mahalle ilişkilerini anımsattığı, bir yerlerde hala insani duyguların var olduğunu gösterdiği için daha çok seviyorum.
Pazartesi, Şubat 26, 2007
Neler Yaptım?
Geçen hafta gezmekten yorgun düşen Çenebaz olarak, Perşembe ve Cuma günleri evde dinlendim. Cumartesi eşim annelerini yazlığa götürecekti ama son anda vazgeçtiler. Oysa onlar gidiyor diye ben de kızlarla Alsancak'ta buluşmak için sözleşmiştim. Kayınpeder de bize geldi, baba oğul onlar evde oturdular, ben arkadaşlarla buluştum. Ha, bu arada sabah eski apt.dan komşum aradı, akşam size gelmek istiyoruz diye. Ben de buyrun dedim. Hemen çıkıp yufka aldım, böreği hazırlayıp dolaba attım. Cumadan yaptığım ıslak kekim vardı. Bir de lor kurabiyesi aldım. Zaten çerez, meyva falan var. Neyse, oradan föne , oradan da Alsancak'a. Hiç aklımda yokken kendime bir çanta aldım. Yargıcı'da inanılmaz ucuzluk vardı. Herşey %70 indirimdeydi. 180 liralık çantayı 53 liraya aldım. Gerçi daha kullanamam, baharlık bir model. Kızlarla bir yerlerde oturduk, yedik, içtik, muhabbet ettik. Akşamüzeri dönüşte doğru mutfağa, böreği attım hemen. Zaten 8.30 gibi geldiler. Akşam da ortam güzeldi. Eski dostları görmek güzel oluyor.
Eşim ve anneleri pazar günü Foça'ya gittiler. Ben oğlanın kursunu bahane ettim, gitmedim. Ama 10 tane gömlek, 5 tişört ve sayısını anımsayamadığım kadar havlu, yastık kılıfı, ıvır zıvır ütüledim. Biraz yemek yaptım. Sonra da birkaç dizi izleyip, kitap okudum. Akşamüzeri eşim gelince çıkıp biraz dolaştık ama hava çok rüzgarlıydı. Sersem ediyor insanı rüzgar. Turu kısa kesip eve döndük. Akşam da teyzesi geldi oturmaya. Buz patenini seyrettik.
Bugün devlet daireleri ile işim var. Önce Taşıtlar vergi dairesinden "borcu yoktur" yazısı alıcam, arabanın vizesi gelmiş. Sonra da nüfus dairesine gidip vukuatlı nüfus cüzdan örneği alıcam, onu da bankadan istediler. Halbuki emekli olurken ki Mart sonu tam 3 yıl olacak, vermiştik. Ne değişti ki sanki? Devlet dairesi ile uğraşmak zor, inşallah çabuk biter işlerim. Eğer öğlene kadar biterse anneme gidicem.
Yarın da 9 ayın çarşambası biraraya gelecek. Önceden kararlaştırılmış bir klasik emekliler toplantısı var,allahtan evi bana yakın bir arkadaşta. Ama ben karşıdan gelenleri gidip iskeleden alıcam. Bu arada okuldan aradılar. Yarın gidip çocuklardan aidat toplanacakmış(oğlumun sınıfında ben temsilci oldum) Onları okul aile birliğine teslim edip, makbuzunu alıp, tekrar sınıfa götürmek lazım. Onun için de bir teneffüs para topla, ikinci teneffüs makbuzu götür, vakit alıyor. E, toplantı var, bi fön çektirmek lazım:) , kızlara güzel görünelim, yaşlılığı azıcık kapatalım.
Yani emeklilik zor, hep koşuşturma hep koşuşturma:))
Eşim ve anneleri pazar günü Foça'ya gittiler. Ben oğlanın kursunu bahane ettim, gitmedim. Ama 10 tane gömlek, 5 tişört ve sayısını anımsayamadığım kadar havlu, yastık kılıfı, ıvır zıvır ütüledim. Biraz yemek yaptım. Sonra da birkaç dizi izleyip, kitap okudum. Akşamüzeri eşim gelince çıkıp biraz dolaştık ama hava çok rüzgarlıydı. Sersem ediyor insanı rüzgar. Turu kısa kesip eve döndük. Akşam da teyzesi geldi oturmaya. Buz patenini seyrettik.
Bugün devlet daireleri ile işim var. Önce Taşıtlar vergi dairesinden "borcu yoktur" yazısı alıcam, arabanın vizesi gelmiş. Sonra da nüfus dairesine gidip vukuatlı nüfus cüzdan örneği alıcam, onu da bankadan istediler. Halbuki emekli olurken ki Mart sonu tam 3 yıl olacak, vermiştik. Ne değişti ki sanki? Devlet dairesi ile uğraşmak zor, inşallah çabuk biter işlerim. Eğer öğlene kadar biterse anneme gidicem.
Yarın da 9 ayın çarşambası biraraya gelecek. Önceden kararlaştırılmış bir klasik emekliler toplantısı var,allahtan evi bana yakın bir arkadaşta. Ama ben karşıdan gelenleri gidip iskeleden alıcam. Bu arada okuldan aradılar. Yarın gidip çocuklardan aidat toplanacakmış(oğlumun sınıfında ben temsilci oldum) Onları okul aile birliğine teslim edip, makbuzunu alıp, tekrar sınıfa götürmek lazım. Onun için de bir teneffüs para topla, ikinci teneffüs makbuzu götür, vakit alıyor. E, toplantı var, bi fön çektirmek lazım:) , kızlara güzel görünelim, yaşlılığı azıcık kapatalım.
Yani emeklilik zor, hep koşuşturma hep koşuşturma:))
Perşembe, Şubat 22, 2007
Cebren
Ve hile ile beni yeni bir versiyona geçirdi bu adi blog. Direkt olarak blogun adını yazıp girdiğimde yine Türkçe karakterleri göremiyorum, yazı kargacık burgacık çıkıyor. Ama sign in yapıp oradaki görüntülemeden girdikten sonra Türkçe karakterleri de görebiliyorum. Benim merak ettiğim sizler bloğa girdiğinizde nasıl görünüyor? Türkçe karakterler düzgün çıkıyor mu? Bu arada bu yeni versiyonda Çenebaz olarak kimseye yorum bırakamamaya başladım. Ama ona da şöyle bir çözüm buldum. Anonim olarak yorum bırakıp altına Çenebaz diye yazıyorum, böyle biline. Her türlü öneri, yorum ve yardımlara açığım bu yeni versiyon konusunda. HHEEEELLLPPP
Cuma, Şubat 16, 2007
Bugün
Bugün hava inanılmaz güzel, güneşli ve sıcaktı. Bu hafta sürekli dışarıda olduğumdan(eşim ayağı kırık tavuk gibi diyor) dün gece "artık Cuma günü bütün gün evde yatar, keyif yaparım" derken, telefon çaldı ve her daim ayartılmaya hazır ve de nazır Çenebaz arkadaşının yarın Pier'e gidelim mi teklifine hayır diyemedi. Öğlen vapurla Bostanlı'dan Konak'a geçerken deniz nasıl, çarşaf misali dümdüz anlatamam. Uzaklarda 8-10 balıkçı kayığı , her kayıkta bir balıkçı silueti görülüyor. Güneş denizde gözünüzü alan pırıltılar yaratmış. Biri martılara gevrek atıyor, onlar da yol boyu bize eşlik ediyor. Ay, dedim. Allahım öyle bir günde asla canımı alma. Aklım kalır sonra burda benim. Hani cnbc-e'de ghost whisperer diye bir dizi var. Yarım kalan işleri nedeni ile öte tarafa geçemeyip bu tarafta hayalet olarak kalanlar. Öyle olurum herhalde. Ben kasvetli, yağmurlu bir günde ölmeliyim ki öldüğüme üzülmeyeyim. Neyse, bu kadar karamsarlık yeter ki bu güzel günde karamsar olunamaz zaten, ben Konak'a geçtim. Gittim Pier'e, arkadaşım da geldi. Bir şeyler yedik, içtik, muhabbet ettik, bol bol güldük. En önemlisi canım arkadaşım bana sürpriz yaptı. Benim doğumgünümde görüşememiştik. Bana hediye almış. Ayrıca bir de küçük bir pasta almış. Küçük bir doğum günü kutlaması yaptık. Nasıl mutlu oldum anlatamam. Bana hayatımda ilk kez böyle bir sürpriz düzenleniyor. Aklımın ucundan, kıyısından geçmemişti böyle bir şey. Çok sevindim. Ordan kalkınca önce Pier'deki Remzi Kitapevine, sonra da Kabile kitapevine gittik. Ben yeni çıkan Yılmaz Gürbüz'ün "Mübadiller" kitabını aldım (e kan çekiyo tabi) , sonra da vapurla tekrar döndüm. Döndüğümde babam da tam bizim evin kapısındaydı. Bana uğramış. Neyse ki tam zamanında gelmişim. Bize çıktık, biraz oturup çene çaldık. Ben aldığım kitabı anneme yolladım, önce o okusun, benim elimde var zaten 2 tane. İşte böyle de güzel bir gündü.
Derseniz ki 15 tatil ve sonrasında neler yaptın diye; yeğenimle hayvanat bahçesine, neşeli ayaklar filmine gittik. Bostanlı'da sahilde dolaştık, parka gittik. Biz kafede 2 kardeş oturup muhabbet ederken o önümüzde oynadı , toprakla boğuştu. Tabi bu arada klan halinde (biz, kardeşim, annemler, teyzemler) her gün birinde akşam yemeği yedik. Ama sayılı gün, perşembe günü döndüler. Cuma günü eski bir arkadaşım bana geldi. Cumartesi yeni ev alan(bugün de buluştuğum) arkadaşıma ev tebriğine gittim. Pazartesi annem, salı temizlik ve biraz alışveriş, çarşamba halamları ziyaret, perşembe emekli altın kızlar toplantısı. Hafta bitti bile.
Haftasonu dinlenmek istiyorum ama evde 2 erkekle nasıl dinlenilebilinirse o kadar. Ben gene hevesimi önümüzdeki haftaya saklasam iyi olacak galiba.
Derseniz ki 15 tatil ve sonrasında neler yaptın diye; yeğenimle hayvanat bahçesine, neşeli ayaklar filmine gittik. Bostanlı'da sahilde dolaştık, parka gittik. Biz kafede 2 kardeş oturup muhabbet ederken o önümüzde oynadı , toprakla boğuştu. Tabi bu arada klan halinde (biz, kardeşim, annemler, teyzemler) her gün birinde akşam yemeği yedik. Ama sayılı gün, perşembe günü döndüler. Cuma günü eski bir arkadaşım bana geldi. Cumartesi yeni ev alan(bugün de buluştuğum) arkadaşıma ev tebriğine gittim. Pazartesi annem, salı temizlik ve biraz alışveriş, çarşamba halamları ziyaret, perşembe emekli altın kızlar toplantısı. Hafta bitti bile.
Haftasonu dinlenmek istiyorum ama evde 2 erkekle nasıl dinlenilebilinirse o kadar. Ben gene hevesimi önümüzdeki haftaya saklasam iyi olacak galiba.
Çarşamba, Şubat 14, 2007
Sevgililer Günü
SEVGİLİLER GÜNÜNÜZ KUTLU OLSUN
Salı, Ocak 30, 2007
Son Günlerde
Uzun zamandır yazamadım ama koşuşturmacadan fırsat bulamadım. Bir de malum okullar tatil. Cumartesiden beri bilgisayara, oğlumdan fırsat bulabildiğim dakikalarda bakabiliyorum. Yani ancak o arkadaşları ile buluşursa. Eh, bir de dün kardeşim ve yeğenim İstanbul'dan gelince bilgisayarla olan bağım neredeyse sıfıra indi.
Şu anda da eşim ve oğlum "çıtır kızlar" filmini seyrettiklerinden fırsat bulup yazabiliyorum:)
Uzun uzun neler olup bittiğini yazamıyacağım. Özet geçersem; öncelikle oğlumun karnesini güzel. Teşekkür falan olmadı bu sömestrede ama en azından zayıfı yok, buna da şükür. Çünkü fen-matematik bölümünü seçmişti. Gerçekten zor bir bölüm.
Dün ise kardeşim ve yeğenim geldi. Gelinimiz yeni yılla birlikte banka değiştirdiğinden izni yok, o gelemedi. Yeğenim nasıl uzamış, nasıl dillenmiş anlatamam. Havanın güzel olmasından istifade bugün onu hayvanat bahçesine götürdük. İstanbul'da hem çok uzaktaymış(Darıca'da) hem de çok pahalıymış giriş ücreti falan. Burada giriş ücreti 1.25 YTL. Üstelik çocuklara para ödenmiyor. Bizim gibi güzel havadan yararlanmak isteyen bir sürü kişi de çocuğunu alıp gelmişti. Tabi, erkek çocuk olduğundan aslanların, kaplanların, fillerin ve yılanların önünden zor ayrıldı. Yanaklarını , dudaklarını şişire şişire "Ne kadar kocaman, ne kadar kuvvetli" diye diye dolaştı. Çıkışta da lunaparkta bir iki oyuncağa bindirdik. Eve gelince de bu kez gördüğü tüm hayvanları tek tek taklit etti. Babaannesi ve dedesine detayları ile anlattı. Perşembe günü de
"Neşeli Ayaklar" filmine gideceğiz. İlk kez sinemaya gidecek. Bakalım nasıl tepki verecek. Gerçi kendi gitmek istiyor. "Halacım, ben hiç sinemaya gitmedim. Beraber gidelim mi?" diye kendi teklif etti. Ama çocuk bu güven olmaz. İlk 5 dakikada korkup dışarıda çıkabiliriz. Bakalım, o nasıl isterse öyle olacak. Haftaya perşembeye kadar burdalar. Her anımızı birlikte değerlendimeye çalışıyoruz.
Şimdilik bu kadar. Herhalde bir daha onlar gittikten sonra yazabilirim. Çoğu bloğa giremiyorum bile, zamansızlıktan. Okullar açılınca ve bilgisayar bana kalınca hepsini okuycam. Hem biriktirip okumak daha zevkli oluyor.
Şu anda da eşim ve oğlum "çıtır kızlar" filmini seyrettiklerinden fırsat bulup yazabiliyorum:)
Uzun uzun neler olup bittiğini yazamıyacağım. Özet geçersem; öncelikle oğlumun karnesini güzel. Teşekkür falan olmadı bu sömestrede ama en azından zayıfı yok, buna da şükür. Çünkü fen-matematik bölümünü seçmişti. Gerçekten zor bir bölüm.
Dün ise kardeşim ve yeğenim geldi. Gelinimiz yeni yılla birlikte banka değiştirdiğinden izni yok, o gelemedi. Yeğenim nasıl uzamış, nasıl dillenmiş anlatamam. Havanın güzel olmasından istifade bugün onu hayvanat bahçesine götürdük. İstanbul'da hem çok uzaktaymış(Darıca'da) hem de çok pahalıymış giriş ücreti falan. Burada giriş ücreti 1.25 YTL. Üstelik çocuklara para ödenmiyor. Bizim gibi güzel havadan yararlanmak isteyen bir sürü kişi de çocuğunu alıp gelmişti. Tabi, erkek çocuk olduğundan aslanların, kaplanların, fillerin ve yılanların önünden zor ayrıldı. Yanaklarını , dudaklarını şişire şişire "Ne kadar kocaman, ne kadar kuvvetli" diye diye dolaştı. Çıkışta da lunaparkta bir iki oyuncağa bindirdik. Eve gelince de bu kez gördüğü tüm hayvanları tek tek taklit etti. Babaannesi ve dedesine detayları ile anlattı. Perşembe günü de
"Neşeli Ayaklar" filmine gideceğiz. İlk kez sinemaya gidecek. Bakalım nasıl tepki verecek. Gerçi kendi gitmek istiyor. "Halacım, ben hiç sinemaya gitmedim. Beraber gidelim mi?" diye kendi teklif etti. Ama çocuk bu güven olmaz. İlk 5 dakikada korkup dışarıda çıkabiliriz. Bakalım, o nasıl isterse öyle olacak. Haftaya perşembeye kadar burdalar. Her anımızı birlikte değerlendimeye çalışıyoruz.
Şimdilik bu kadar. Herhalde bir daha onlar gittikten sonra yazabilirim. Çoğu bloğa giremiyorum bile, zamansızlıktan. Okullar açılınca ve bilgisayar bana kalınca hepsini okuycam. Hem biriktirip okumak daha zevkli oluyor.
Pazartesi, Ocak 22, 2007
Yolun Yarısı + 10
Bugün benim doğumgünüm. Başlıktan da anlaşılacağı üzere 45 yaşına giriyorum. Rüzgar gibi geçen bir 45 yıl. Ama ben memnunum bu 45 yıldan. Umarım ikinci 45 de :)) böyle güzel geçer. Bugün önce öğle tatilinde bir arkadaşımla buluşacağım. Cumartesiden telefon etti, mutlaka buluşalım diye. Ondan ayrılınca da annemlere gideceğim. Zaten hemen hemen her pazartesi anneme gidiyorum ama bugün gitmek farz oldu. Dünyaya gelme sebeplerime teşekkür etmeliyim. Akşam da bir yerlere gidip yemek yiyeceğiz herhalde.
Gelelim Pınar'ın sobesine. Malum ben teknoloji özürlüyüm, o yüzden resim koyamıyorum, kusura bakmayın ama herhalde resmin olmaması daha iyi. Çünkü baktım da çantamın içi çıfıt çarşısı gibi. Bahaneyle bir el de atmış oldum çantama. Çantamın içinden neler mi çıktı?
*Cüzdan . Gerçi içindeki nakit yok denecek kadar az. Oğluşumun resmi, nüfus cüzdanım, benim ve oğlumun kan grubu kartları,birkaç kartvizit.
*Kredi kartı cüzdanı. Hani o kredi kartı boyutunda küçücük olanlardan. 3 tane kk var. Onun dışında banka kartları (telekart yani) , mağaza kartları
*Şemsiye . Asşında eski şemsiyem baston şeklindeydi ve tabi çantama sığamıyordu. Bir gün laf arasında söylemişim . Arkadaşım da bana yılbaşı hediyesi olarak almış. Celal Birsen marka.
*Saç fırçası ve toka. Sıkıntılı olduğumdan saçım 10 dakika açık kalsa hemen at kuyruğu yaparım. Ensem ille açık olacak. Huyluyum.
*Sağlık karnesi. Bakınız doğumgünü yazısı. Eh, 45 yaşında olunca tedbirli olmak lazım
*Kalem ve küçük bir not defteri . Hala bankacılıktan emekli olamadım galiba.
*Evin, yazlığın ve annemlerin evin anahtarları
*Ruj. Pek süslüyüm de sanki. Çoğu zaman asansörde ,bazen bakmadan bile sürerim.
*Çakmak. Sigara içmedim, içmiyorum. Yalnızca tedbir. Elektrikler kesilir de merdivenlerde ya da asansörde kalırsam diye. Paranoyaklık diz boyu.
*4'lü kareler halinde kesilmiş aspirin(başağrısı için), novalgine(daha güçlü başağrısı için) , rennie (mide yanmalarında) Bunlar da aşırı tedbirlilikten.
*1 adet Orkid(n'olur, n'olur) Bazen arkadaşların bile işine yaramıştır.
* Cep telefonu. En az kullandığım şey. O yüzden en sonda.
Valla, başka birşey yok. Bu kadar. Çantam o büyük körüklü tip çantalardan. E zaten başkasına sığmazdı bunlar.
Ben de annelog'u,Ebru'yu ve Banu'yu sobeliyorum. Daha da sobeliyecektim ama diğer arkadaşlara da kalsın dedim.
Gelelim Pınar'ın sobesine. Malum ben teknoloji özürlüyüm, o yüzden resim koyamıyorum, kusura bakmayın ama herhalde resmin olmaması daha iyi. Çünkü baktım da çantamın içi çıfıt çarşısı gibi. Bahaneyle bir el de atmış oldum çantama. Çantamın içinden neler mi çıktı?
*Cüzdan . Gerçi içindeki nakit yok denecek kadar az. Oğluşumun resmi, nüfus cüzdanım, benim ve oğlumun kan grubu kartları,birkaç kartvizit.
*Kredi kartı cüzdanı. Hani o kredi kartı boyutunda küçücük olanlardan. 3 tane kk var. Onun dışında banka kartları (telekart yani) , mağaza kartları
*Şemsiye . Asşında eski şemsiyem baston şeklindeydi ve tabi çantama sığamıyordu. Bir gün laf arasında söylemişim . Arkadaşım da bana yılbaşı hediyesi olarak almış. Celal Birsen marka.
*Saç fırçası ve toka. Sıkıntılı olduğumdan saçım 10 dakika açık kalsa hemen at kuyruğu yaparım. Ensem ille açık olacak. Huyluyum.
*Sağlık karnesi. Bakınız doğumgünü yazısı. Eh, 45 yaşında olunca tedbirli olmak lazım
*Kalem ve küçük bir not defteri . Hala bankacılıktan emekli olamadım galiba.
*Evin, yazlığın ve annemlerin evin anahtarları
*Ruj. Pek süslüyüm de sanki. Çoğu zaman asansörde ,bazen bakmadan bile sürerim.
*Çakmak. Sigara içmedim, içmiyorum. Yalnızca tedbir. Elektrikler kesilir de merdivenlerde ya da asansörde kalırsam diye. Paranoyaklık diz boyu.
*4'lü kareler halinde kesilmiş aspirin(başağrısı için), novalgine(daha güçlü başağrısı için) , rennie (mide yanmalarında) Bunlar da aşırı tedbirlilikten.
*1 adet Orkid(n'olur, n'olur) Bazen arkadaşların bile işine yaramıştır.
* Cep telefonu. En az kullandığım şey. O yüzden en sonda.
Valla, başka birşey yok. Bu kadar. Çantam o büyük körüklü tip çantalardan. E zaten başkasına sığmazdı bunlar.
Ben de annelog'u,Ebru'yu ve Banu'yu sobeliyorum. Daha da sobeliyecektim ama diğer arkadaşlara da kalsın dedim.
Cuma, Ocak 19, 2007
Ümit Sayın'ın bir şarkısı vardı" Ben iyiyim" diye. Hah, ben yavaş yavaş o moda giriyorum işte. Bunun için biraz çaba gösterdim ama. Birşeyler yapıp bu ruh halinden çıkmam gerekiyordu. Önce cumartesi günü kızlarla bir öğle yemeği organize ettik. Orada hep birlikte birşeyler yiyip, hem de muhabbet ederken bir de baktık Aliye'nin Sinan'ı İzmir'li sevgilisi ile aynı restorana gelmez mi? Gelir. Biz de onun mavi gözlerine hasta mıyız? Hastayız. Neyse, bu herhalde allah tarafından bana gönderilen bir " kendini iyi hisset" hediyesiydi.
Pazar eşim annelerini yazlığa götürdü, oğlan kursa gitti. Ben tüm gazeteler ve pazar ilaveleri ile başbaşa kaldım, mutluydum.
Pazartesi arkadaşla buluşup Tatil filmine gittim. Romantik komedi, böyle yumuşak yumuşak , görüntüler oyuncular, mekanlar, herşey güzeldi. 2 saate yakın rüya aleminde yaşadık.
Salı günü temizlik sonrası alt komşuma bebek tebriğine indim. Tam yılbaşı günü doğum yapmıştı. Gerçi bana bir hoşgeldine bile gelmeyen komşular ama insanlık bende kalsın dedim. Bir de ne bileyim, o bebecik herşeyden habersiz. Kin gütmenin anlamı yok.
Çarşamba anneme gittim.
Dün önce bankaya gidip arabanın vergisini yatırdım, ufak tefek (çerçeve)alışveriş yaptım, işim bittikten sonra da halama uğradım, biraz da orda muhabbet ettik.
Yarın iki arkadaşım bana kahvaltıya gelecekler. Birazdan çıkıp kahvaltılık malzeme alacağım, sonra da azıcık süpürge, toz alma ve lavabo ovma faslı var. Akşamsa kuzenlere yemeğe gideceğiz. Eh, en azından yemekle uğraşma derdim yok.
Rutin değişti mi? Hayır, aynı şeyler ama o rutin kısmın arasına biraz değişik bir şeyler koymak istiyorum arada. Bu bir film de olabilir,arkadaşlarla dışarıda toplanmak da olabilir, işte birşeyler yapacağım.
Bu arada 29 Ocak'ta kardeşim ve yeğenim geliyorlar İstanbul'dan. 10 gün kalacaklar. Nasıl özledim keratayı. İşte benim moral kaynağım geliyor, daha ne isterim?
Pazar eşim annelerini yazlığa götürdü, oğlan kursa gitti. Ben tüm gazeteler ve pazar ilaveleri ile başbaşa kaldım, mutluydum.
Pazartesi arkadaşla buluşup Tatil filmine gittim. Romantik komedi, böyle yumuşak yumuşak , görüntüler oyuncular, mekanlar, herşey güzeldi. 2 saate yakın rüya aleminde yaşadık.
Salı günü temizlik sonrası alt komşuma bebek tebriğine indim. Tam yılbaşı günü doğum yapmıştı. Gerçi bana bir hoşgeldine bile gelmeyen komşular ama insanlık bende kalsın dedim. Bir de ne bileyim, o bebecik herşeyden habersiz. Kin gütmenin anlamı yok.
Çarşamba anneme gittim.
Dün önce bankaya gidip arabanın vergisini yatırdım, ufak tefek (çerçeve)alışveriş yaptım, işim bittikten sonra da halama uğradım, biraz da orda muhabbet ettik.
Yarın iki arkadaşım bana kahvaltıya gelecekler. Birazdan çıkıp kahvaltılık malzeme alacağım, sonra da azıcık süpürge, toz alma ve lavabo ovma faslı var. Akşamsa kuzenlere yemeğe gideceğiz. Eh, en azından yemekle uğraşma derdim yok.
Rutin değişti mi? Hayır, aynı şeyler ama o rutin kısmın arasına biraz değişik bir şeyler koymak istiyorum arada. Bu bir film de olabilir,arkadaşlarla dışarıda toplanmak da olabilir, işte birşeyler yapacağım.
Bu arada 29 Ocak'ta kardeşim ve yeğenim geliyorlar İstanbul'dan. 10 gün kalacaklar. Nasıl özledim keratayı. İşte benim moral kaynağım geliyor, daha ne isterim?
Cuma, Ocak 12, 2007
Geliyorlar
Bana gene, soldan soldan. Bilmiyorum niye ? Ruh halim çok karamsar. Günler aynı monotonlukta geçiyor.
Sabah 7 kalk, oğlanı ve kocayı uyandır. Sonra onlar bir 15 dakka daha uyumaya devam etsinler. Sen kalk. Her 2 tuvalet te kapılmadan acil tarafından işlerini gör. Saat 7'yi 7-8 geçe gibi TRT 1 de hava durumunu izle. 7.15 ,2 uyuyan güzeli 2. kez uyandır. Oğlana ve kocaya tost hazırla. Oğlanın okul giysilerini salona getir. Ayaklarının altından çekil. Bir habertürk, bir skytürk arasında git, gel. Her sabah habertürk'te o cadı saçlı astrolog kadını görüp küfret ve kanalı hızla değiştir. 8.15 gibi bizimkiler evden çıksın. Ardından ben ortalığı toplayıp, çayı demleyip, kahvaltı edeyim. Sonra bilgisayar başına otur. Blogları oku, yorum yaz, havandaysan post yaz. Günün geri kalanı için program yap. Akşamüzeri yemek pişir.Oğlana aperatif bir şeyler hazırla. Akşam koca gelsin, akşam yemeği yiyelim, sofrayı topla, dizi seyret, tumba yatak. Bu günlük rutinim.
Haftalık rutine gelince; pazartesi mümkünse anneyi ziyaret, salı temizlik var, kadın gelecek, çarşamba pazara git, perşembe 15 de bir arkadaşlarla buluş, cuma akşam mutlaka beyazlar yıkanacak, çünkü oğlanın 5 tane okul gömleği var, pazartesiye temiz olmaları lazım, cumartesi renklileri yıka, pazar da mutlaka ütü.
Üfff, yazarken bile sıkıldım. Neyse, ben biliyorum kendimi. Geçecek ama şu birkaç gün canımın sıkılması lazım. Ben şimdi bir yerlerden acıklı bir film bulayım da biraz ağlayıp, sıkıntımı dağıtayım. Ya da mutfağa girip birkaç çeşit yemek, tatlı bi şeyler yaparsam anca açılırım. Buraya yazmak ta iyi geldi sanki. En iyisi ben güneş çekilmeden bi dışarı çıkıp geleyim, açılırım.
Sabah 7 kalk, oğlanı ve kocayı uyandır. Sonra onlar bir 15 dakka daha uyumaya devam etsinler. Sen kalk. Her 2 tuvalet te kapılmadan acil tarafından işlerini gör. Saat 7'yi 7-8 geçe gibi TRT 1 de hava durumunu izle. 7.15 ,2 uyuyan güzeli 2. kez uyandır. Oğlana ve kocaya tost hazırla. Oğlanın okul giysilerini salona getir. Ayaklarının altından çekil. Bir habertürk, bir skytürk arasında git, gel. Her sabah habertürk'te o cadı saçlı astrolog kadını görüp küfret ve kanalı hızla değiştir. 8.15 gibi bizimkiler evden çıksın. Ardından ben ortalığı toplayıp, çayı demleyip, kahvaltı edeyim. Sonra bilgisayar başına otur. Blogları oku, yorum yaz, havandaysan post yaz. Günün geri kalanı için program yap. Akşamüzeri yemek pişir.Oğlana aperatif bir şeyler hazırla. Akşam koca gelsin, akşam yemeği yiyelim, sofrayı topla, dizi seyret, tumba yatak. Bu günlük rutinim.
Haftalık rutine gelince; pazartesi mümkünse anneyi ziyaret, salı temizlik var, kadın gelecek, çarşamba pazara git, perşembe 15 de bir arkadaşlarla buluş, cuma akşam mutlaka beyazlar yıkanacak, çünkü oğlanın 5 tane okul gömleği var, pazartesiye temiz olmaları lazım, cumartesi renklileri yıka, pazar da mutlaka ütü.
Üfff, yazarken bile sıkıldım. Neyse, ben biliyorum kendimi. Geçecek ama şu birkaç gün canımın sıkılması lazım. Ben şimdi bir yerlerden acıklı bir film bulayım da biraz ağlayıp, sıkıntımı dağıtayım. Ya da mutfağa girip birkaç çeşit yemek, tatlı bi şeyler yaparsam anca açılırım. Buraya yazmak ta iyi geldi sanki. En iyisi ben güneş çekilmeden bi dışarı çıkıp geleyim, açılırım.
Perşembe, Ocak 04, 2007
Yeni Yıla Merhaba
Yeni yılın ilk yazısı. Ama geçen yıldan anlatmaya başlayacağım.
Geçen hafta perşembe bir arkadaşım gelince kuaför işim kaldı. Cuma ve Cumartesi tam bir koşuşturmaca içinde geçti benim için.
Cuma sabah 8.30 vapuru ile önce Konak'a, oradan Göztepe'ye kuaförüme gittim. N'apayım yıllardır gölge için ona gidiyorum. Güzel de yapıyor. Değiştirmek istemiyorum. Neyse oradan çıktığımda saat 12 idi. Benim tekrar Bostanlı'ya gelmem saat 1'i buldu. Önce markete girip biraz alışveriş yaptım. Elimdekileri eve bırakıp bu kez A.O.S.'e gittim. Daha önce yazmıştım. Orada Billabong ve Ellesse'nin üretimlerini yapan fabrikanın satış mağazası var. Tüm gençlere (oğlum, oğlumun bir arkadaşı, 2 yeğen, 3 arkadaş çocuğu ve 1 arkadaş) oradan bir şeyler aldım. Oradan Karşıyaka'ya geçtim. Annemin ve görümcemin hediyesini aldım. Eve gelip onları bıraktım. Tekrar çıkıp bu kez eşime ve yılbaşı gecesi bize gelecek arkadaşın eşine hediye aldım. Kendi evim için çok beğendiğim papatyalı banyo paspasını aldım. Eve geldim.
Cumartesi ise arkadaşla birlikte 10 gibi markete gidip yılbaşı gecesi için tüm mezeleri, içkileri, yiyecekleri aldık. O gün benim için en önemli şey olan geleneksel yılbaşı kutlaması için arkadaşımla saat 1'de buluştuk. Beyaz şarabımızı içtik. Muhabbet ettik. Hediyelerimizi verdik birbirimize. Ondan saat 5 gibi ayrıldım. Bu kez kuzenimle buluştuk. Nişanlısına hediye alacaktı. Benden yardım istedi. Saat 6'dan sonra onunla alışveriş yaptık. Neyse ki istediğimiz gibi birşeyleri hemen bulduk şansımıza. O akşam haşadım çıkmıştı.
Bayram sabahı eşim erkenden teyzesini de alıp kurban kestirmeye gitti. Ben ondan sonra kuaföre gittim. Öğlene kadar onları bekledik. Öğleden sonra kayınvalideme, anneme, teyzeme ve eşimin teyzesine gittik. saat 7 'de evdeydik. Ben hemen pilav yaptım. Arkadaşlar 8 gibi geldiklerinde ben sofrayı hazırlamıştım. Biraz hoşbeşten sonra 9'a doğru sofraya oturduk. İşte o saatten sonra bir yeme maratonu başladı ki sormayın gitsin. Saat 2 gibi onlar gittiler. Ben ortalığı topla, vırt zırt derken 3 gibi yattım.
Bayramın 2. günü eşimin tembelliği üzerindeydi. Hiçbir yere çıkmadık. Bütün gün evde yayılıp bir gece önceden artanları tükettik. Bayramın 3. ve 4. günü de diğer büyükleri ziyaret ettik.
İşte koca tatil böyle geçti, gitti. Şimdi eşimin vergi iade zarflarını yazıcam. Gerçi daha fişleri bile ayırmadım. Akşam ona da biraz yazdırırım.
Herkese kolay gelsin. Özellikle böyle uzun bir tatilden sonra çalışanlara allah kuvvet ve sabır versin. Bilirim , çok zordur bugün geçmek bilmez.
Geçen hafta perşembe bir arkadaşım gelince kuaför işim kaldı. Cuma ve Cumartesi tam bir koşuşturmaca içinde geçti benim için.
Cuma sabah 8.30 vapuru ile önce Konak'a, oradan Göztepe'ye kuaförüme gittim. N'apayım yıllardır gölge için ona gidiyorum. Güzel de yapıyor. Değiştirmek istemiyorum. Neyse oradan çıktığımda saat 12 idi. Benim tekrar Bostanlı'ya gelmem saat 1'i buldu. Önce markete girip biraz alışveriş yaptım. Elimdekileri eve bırakıp bu kez A.O.S.'e gittim. Daha önce yazmıştım. Orada Billabong ve Ellesse'nin üretimlerini yapan fabrikanın satış mağazası var. Tüm gençlere (oğlum, oğlumun bir arkadaşı, 2 yeğen, 3 arkadaş çocuğu ve 1 arkadaş) oradan bir şeyler aldım. Oradan Karşıyaka'ya geçtim. Annemin ve görümcemin hediyesini aldım. Eve gelip onları bıraktım. Tekrar çıkıp bu kez eşime ve yılbaşı gecesi bize gelecek arkadaşın eşine hediye aldım. Kendi evim için çok beğendiğim papatyalı banyo paspasını aldım. Eve geldim.
Cumartesi ise arkadaşla birlikte 10 gibi markete gidip yılbaşı gecesi için tüm mezeleri, içkileri, yiyecekleri aldık. O gün benim için en önemli şey olan geleneksel yılbaşı kutlaması için arkadaşımla saat 1'de buluştuk. Beyaz şarabımızı içtik. Muhabbet ettik. Hediyelerimizi verdik birbirimize. Ondan saat 5 gibi ayrıldım. Bu kez kuzenimle buluştuk. Nişanlısına hediye alacaktı. Benden yardım istedi. Saat 6'dan sonra onunla alışveriş yaptık. Neyse ki istediğimiz gibi birşeyleri hemen bulduk şansımıza. O akşam haşadım çıkmıştı.
Bayram sabahı eşim erkenden teyzesini de alıp kurban kestirmeye gitti. Ben ondan sonra kuaföre gittim. Öğlene kadar onları bekledik. Öğleden sonra kayınvalideme, anneme, teyzeme ve eşimin teyzesine gittik. saat 7 'de evdeydik. Ben hemen pilav yaptım. Arkadaşlar 8 gibi geldiklerinde ben sofrayı hazırlamıştım. Biraz hoşbeşten sonra 9'a doğru sofraya oturduk. İşte o saatten sonra bir yeme maratonu başladı ki sormayın gitsin. Saat 2 gibi onlar gittiler. Ben ortalığı topla, vırt zırt derken 3 gibi yattım.
Bayramın 2. günü eşimin tembelliği üzerindeydi. Hiçbir yere çıkmadık. Bütün gün evde yayılıp bir gece önceden artanları tükettik. Bayramın 3. ve 4. günü de diğer büyükleri ziyaret ettik.
İşte koca tatil böyle geçti, gitti. Şimdi eşimin vergi iade zarflarını yazıcam. Gerçi daha fişleri bile ayırmadım. Akşam ona da biraz yazdırırım.
Herkese kolay gelsin. Özellikle böyle uzun bir tatilden sonra çalışanlara allah kuvvet ve sabır versin. Bilirim , çok zordur bugün geçmek bilmez.
Cuma, Aralık 29, 2006
İyi Bayramlar ve İyi Yıllar
HERKESE İYİ BAYRAMLAR VE İYİ YILLAR
2007 sizlere sağlık, mutluluk, huzur, başarı, sevgi,barış ve bol para getirsin. Tüm dilekleriniz gerçekleşsin.
Çarşamba, Aralık 27, 2006
Bırrrrr
Çok soğuk. Tamam, tamam, İstanbul'da, Ankara'da ya da yurdun diğer soğuk illerinde oturan arkadaşlardan özür diliyorum ama n'apayım? Biz alışık değiliz. Bir de deniz kenarının nemi ile birleşince insanın içine işliyor soğuk. Neyse, yarından itibaren biraz yükselecekmiş sıcaklıklar. Ah, güzelim yaz. Giy penyeyi çık sokağa.
Pazar günü sabah erkenden kalktım. Oğlumu kursa gönderdikten sonra o gelene kadar olur diye ekmek yaptım. Bu ekmek tarifi çok kolay ve garantili. Makineye falan gerek yok. Fırınınız olsun yeter.
Malzeme:
4 bardak un (2'si beyaz, diğerleri isteğe göre.Ben 1'er bardak kepek ve çavdar ekledim)
2 bardak ılık su ya da süt
Yarım çay bardağı sıvı yağ
1 çay kaşığı tuz
2 çay kaşığı kuru maya
2 çay kaşığı şeker
1 bardak ılık su yada sütün içine şeker ve mayayı koyup karıştırın ve 15-20 dakika bekletin. Daha sonra buna kalan tüm malzemeyi ekleyin.Yalnız hamur biraz cıvık olursa toparlayana dek biraz daha un ilave edebilirsiniz.Daha sonra hamuru sıcak bir yerde 1 saat kadar bekletin. Mutlaka çelik ya da alüminyum bir tepsiyi yağlayıp hamuru yayın. 150 derece fırında yarım saat 45 dakika arası pişirin. Borcama koyarsanız iyi pişmiyor benden söylemesi. Benim öyle tepsim yoktu. Ben de hamura hamburger ekmeği ve küçük somun şekilleri verip fırın tepsisine koydum. Öyle de oldu.
Kahvaltıdan sonra okulda veli toplantısı vardı. Oraya gittik. Genel olarak durumu iyi. Hepsinden önemlisi edebiyat öğretmeni bizi çok iyi ve terbiyeli bir çocuk yetiştirdiğimiz için kutladı. İnsan gerçekten oğlu ve kendi ile ilgili güzel şeyler duyunca çok gururlanıyor. Toplantı dönüşü kayınvalidelere uğradık. Sonra malum pazar ütüleri falan.
Pazartesi günü bankadan 2 arkadaşımla yılbaşı toplantımızı yaptık. Biz 3 samimi arkadaşız. İkimiz emekli, diğeri henüz değil. Öyle olunca çalışan arkadaşın şubesine yakın bir yerde buluştuk ama konum itibarı ile içki içmeye elverişli değildi. 2007'de ilk uygun cumarteside bir de alkollü bir buluşma yapmaya söz verdik:) O gün birbirimize hediyelerimizi verdik. Benim bir kitabım, bir yılbaşı süslü fiskos örtüm, çok güzel bir porselen servis tepsim ve yılbaşı çiçeklerim (ben kokina diye biliyorum adlarını ama emin değilim) oldu. Ben de onlara üzerlerinde kelebekler bulunan ikişer çay fincanı seti almıştım.
Oradan dönüşte de Burcu'nun Baharatlı yeniyıl kekini ama daha çok kendi yorumumla yaptım. Yorum ne derseniz? Rom yok, tüm baharatlar yok, yani bir çeşit kuntakinte dediğimiz ya da kimilerinin ıslak kek dediği gibi yaptım. Evdekiler bayıldı. Sağolasın Burcucum.
Dün temizlik vardı. Ayrıca kayınvalidemde gün varmış.Rica etti, kek yaptım götürdüm ona sabahtan. Ben gitmedim ama güne. Hiçbirini tanımıyorum çünkü.
Bugün anneme gideceğim. Yarın kuaföre , gölge zamanım geldi. Cuma ise kredi kartı ekstresi geçtiği için deli gibi yılbaşı hediyeliklerini almaya. Her yıl olduğu gibi bu yıl da önceden listemi yaptım, pazar araştırması sonucu herkese ne alacağıma karar verdim. Yalnızca gidip alması kaldı. Bizde kadro çok geniş. Annem, babam, kayınvalide, kayınpeder, eşimin teyzesi, benim teyzem, görümcem, eşi ve 2 çocuk(yani genç) , yılbaşında bize gelecek arkadaşlar ve 2 çocuğu, cumartesi buluşacağım arkadaşım ve oğlu, tabi eşim ve oğluma. Hem zaman hem de para lazım cuma günü bana.
Cumartesi ise her yıl yaptığımız gibi can dostumla her zamanki yerimizde buluşup birer kadeh beyaz şarap eşliğinde yeni yılın gelişini kutlayıp hediyelerimizi vereceğiz birbirimize. Bu bize çok uğurlu geliyor. Onunla saat 1'de buluşacağız. Sabahtan ise yılbaşı gecesi bize gelecek arkadaşla gidip yiyecekleri alacağız ve bize bırakacağız.
Pazar ise sabahtan eşim ve teyzesi gidip kurban kestirecekler. O gün en azından anneme ve kayınvalideye gitmek lazım. Akşama ise arkadaşlar bizde. Nasıl yetişecek bunca iş bilmiyorum. Yazarken bile şiştim.
Hadi bana kolay gelsin.
Pazar günü sabah erkenden kalktım. Oğlumu kursa gönderdikten sonra o gelene kadar olur diye ekmek yaptım. Bu ekmek tarifi çok kolay ve garantili. Makineye falan gerek yok. Fırınınız olsun yeter.
Malzeme:
4 bardak un (2'si beyaz, diğerleri isteğe göre.Ben 1'er bardak kepek ve çavdar ekledim)
2 bardak ılık su ya da süt
Yarım çay bardağı sıvı yağ
1 çay kaşığı tuz
2 çay kaşığı kuru maya
2 çay kaşığı şeker
1 bardak ılık su yada sütün içine şeker ve mayayı koyup karıştırın ve 15-20 dakika bekletin. Daha sonra buna kalan tüm malzemeyi ekleyin.Yalnız hamur biraz cıvık olursa toparlayana dek biraz daha un ilave edebilirsiniz.Daha sonra hamuru sıcak bir yerde 1 saat kadar bekletin. Mutlaka çelik ya da alüminyum bir tepsiyi yağlayıp hamuru yayın. 150 derece fırında yarım saat 45 dakika arası pişirin. Borcama koyarsanız iyi pişmiyor benden söylemesi. Benim öyle tepsim yoktu. Ben de hamura hamburger ekmeği ve küçük somun şekilleri verip fırın tepsisine koydum. Öyle de oldu.
Kahvaltıdan sonra okulda veli toplantısı vardı. Oraya gittik. Genel olarak durumu iyi. Hepsinden önemlisi edebiyat öğretmeni bizi çok iyi ve terbiyeli bir çocuk yetiştirdiğimiz için kutladı. İnsan gerçekten oğlu ve kendi ile ilgili güzel şeyler duyunca çok gururlanıyor. Toplantı dönüşü kayınvalidelere uğradık. Sonra malum pazar ütüleri falan.
Pazartesi günü bankadan 2 arkadaşımla yılbaşı toplantımızı yaptık. Biz 3 samimi arkadaşız. İkimiz emekli, diğeri henüz değil. Öyle olunca çalışan arkadaşın şubesine yakın bir yerde buluştuk ama konum itibarı ile içki içmeye elverişli değildi. 2007'de ilk uygun cumarteside bir de alkollü bir buluşma yapmaya söz verdik:) O gün birbirimize hediyelerimizi verdik. Benim bir kitabım, bir yılbaşı süslü fiskos örtüm, çok güzel bir porselen servis tepsim ve yılbaşı çiçeklerim (ben kokina diye biliyorum adlarını ama emin değilim) oldu. Ben de onlara üzerlerinde kelebekler bulunan ikişer çay fincanı seti almıştım.
Oradan dönüşte de Burcu'nun Baharatlı yeniyıl kekini ama daha çok kendi yorumumla yaptım. Yorum ne derseniz? Rom yok, tüm baharatlar yok, yani bir çeşit kuntakinte dediğimiz ya da kimilerinin ıslak kek dediği gibi yaptım. Evdekiler bayıldı. Sağolasın Burcucum.
Dün temizlik vardı. Ayrıca kayınvalidemde gün varmış.Rica etti, kek yaptım götürdüm ona sabahtan. Ben gitmedim ama güne. Hiçbirini tanımıyorum çünkü.
Bugün anneme gideceğim. Yarın kuaföre , gölge zamanım geldi. Cuma ise kredi kartı ekstresi geçtiği için deli gibi yılbaşı hediyeliklerini almaya. Her yıl olduğu gibi bu yıl da önceden listemi yaptım, pazar araştırması sonucu herkese ne alacağıma karar verdim. Yalnızca gidip alması kaldı. Bizde kadro çok geniş. Annem, babam, kayınvalide, kayınpeder, eşimin teyzesi, benim teyzem, görümcem, eşi ve 2 çocuk(yani genç) , yılbaşında bize gelecek arkadaşlar ve 2 çocuğu, cumartesi buluşacağım arkadaşım ve oğlu, tabi eşim ve oğluma. Hem zaman hem de para lazım cuma günü bana.
Cumartesi ise her yıl yaptığımız gibi can dostumla her zamanki yerimizde buluşup birer kadeh beyaz şarap eşliğinde yeni yılın gelişini kutlayıp hediyelerimizi vereceğiz birbirimize. Bu bize çok uğurlu geliyor. Onunla saat 1'de buluşacağız. Sabahtan ise yılbaşı gecesi bize gelecek arkadaşla gidip yiyecekleri alacağız ve bize bırakacağız.
Pazar ise sabahtan eşim ve teyzesi gidip kurban kestirecekler. O gün en azından anneme ve kayınvalideye gitmek lazım. Akşama ise arkadaşlar bizde. Nasıl yetişecek bunca iş bilmiyorum. Yazarken bile şiştim.
Hadi bana kolay gelsin.
Cumartesi, Aralık 23, 2006
Olmuyor
Blogumdaki sorunu bir turlu cozemedim. Ben de boyle Turkce karakterler olmadan yazmaya calisicam. Bu arada sorunu gidermek icin arama tarama calismalarina devam.
Zaten hayatimda pek de anlatmaya deger bi seyler olmadi. Sali gunu temizlik. O gun aksamuzeri oglumu ve babami goz doktoruna goturdum. Neyse oglumun gozleri yalnizca 0,25 ilerlemis. Babaminsa yakin gozlugu kirilmisti. Hem bir muayeneden gecmis oldu, hem de gozleri ilerlemismi bakildi. Ogluma lens ismarlandi, babamin yeni gozluklerini siparis verdik. Carsamba gunu buranin pazarina gittim. Hem yiyecek hem de giyecek bir seyler aldim. Persembe gunu annem,babam ve teyzem icin nufus dairesine gittik. Nufuslari cok eskiydi. Onları yenilettik. Yanliz gercekten tebrik ediyorum. Gittik, numara aldik, 10 dakika icinde siramiz geldi. İslemler hemen yapildi ve yeni nufus cuzdanlarini aldiklarinda yalnızca yarım saat olmustu biz oraya gideli. Gercekten Karsiyaka nufus idaresi cok mukemmel olmus. Bilmiyorum diger yerler de oylemidir. İsimiz erken bitince hadi bana gidelim dedim. Zaten sabahtan belki gelirler diye findikli kek yapmistim. Bir de lahmacun ismarladik. Hepsi Ora'nin( Ora Izmir'de, ozellikle lahmacunu ile unlu bir yerdir) lahmacununa bayiliyorlar. Cay yaptik, yani gene yeme-icme seansi seklindeydik. Dun ise evde mazot almak icin bekledim. Sonra babam geldi, birlikte gozluklerini almaya gittik. Aksam icin de alt katimizda oturan esimin teyzesi yemege cagirdi. Yemekte ne mi vardi? Sebze corbasi, papaz yahni(soganli et) , lahana sarma, marul salatasi, pancar salatasi, brokoli salatasi. Onun üzerine kestane kebap, meyve ve cay.
Artik bizim icin cumartesi,pazar da erken kalkma var. Oglum matematik dersi almaya basladi. Onceleri istememisti ama bakti basa cikamiyor, kabul etti. Simdi cumartesileri 10.30'da,pazarlari ise 8.30'da dersi var. Cumartesileri eşim de calismaya basladi. Yani 7 gün sabah 7'de kalkiyoruz artik. Haftaya arife. İs de, kurs da yok. İnsallah biraz uyuruz.
Bakalim postum nasil olacak? Ufff, cok zor oluyor boyle yazmak. Benim acilen bu sorunu cozmem lazim.
Zaten hayatimda pek de anlatmaya deger bi seyler olmadi. Sali gunu temizlik. O gun aksamuzeri oglumu ve babami goz doktoruna goturdum. Neyse oglumun gozleri yalnizca 0,25 ilerlemis. Babaminsa yakin gozlugu kirilmisti. Hem bir muayeneden gecmis oldu, hem de gozleri ilerlemismi bakildi. Ogluma lens ismarlandi, babamin yeni gozluklerini siparis verdik. Carsamba gunu buranin pazarina gittim. Hem yiyecek hem de giyecek bir seyler aldim. Persembe gunu annem,babam ve teyzem icin nufus dairesine gittik. Nufuslari cok eskiydi. Onları yenilettik. Yanliz gercekten tebrik ediyorum. Gittik, numara aldik, 10 dakika icinde siramiz geldi. İslemler hemen yapildi ve yeni nufus cuzdanlarini aldiklarinda yalnızca yarım saat olmustu biz oraya gideli. Gercekten Karsiyaka nufus idaresi cok mukemmel olmus. Bilmiyorum diger yerler de oylemidir. İsimiz erken bitince hadi bana gidelim dedim. Zaten sabahtan belki gelirler diye findikli kek yapmistim. Bir de lahmacun ismarladik. Hepsi Ora'nin( Ora Izmir'de, ozellikle lahmacunu ile unlu bir yerdir) lahmacununa bayiliyorlar. Cay yaptik, yani gene yeme-icme seansi seklindeydik. Dun ise evde mazot almak icin bekledim. Sonra babam geldi, birlikte gozluklerini almaya gittik. Aksam icin de alt katimizda oturan esimin teyzesi yemege cagirdi. Yemekte ne mi vardi? Sebze corbasi, papaz yahni(soganli et) , lahana sarma, marul salatasi, pancar salatasi, brokoli salatasi. Onun üzerine kestane kebap, meyve ve cay.
Artik bizim icin cumartesi,pazar da erken kalkma var. Oglum matematik dersi almaya basladi. Onceleri istememisti ama bakti basa cikamiyor, kabul etti. Simdi cumartesileri 10.30'da,pazarlari ise 8.30'da dersi var. Cumartesileri eşim de calismaya basladi. Yani 7 gün sabah 7'de kalkiyoruz artik. Haftaya arife. İs de, kurs da yok. İnsallah biraz uyuruz.
Bakalim postum nasil olacak? Ufff, cok zor oluyor boyle yazmak. Benim acilen bu sorunu cozmem lazim.
Çarşamba, Aralık 20, 2006
IMDAAAATTT
Postumda Turkce karakterler cikmiyor. Lutfen yardim edin. Tekrar Turkce karakterle yazabilmem icin ne yapmam lazim?
Pazartesi, Aralık 18, 2006
Kaza
ÃarÅamba günü nihayet İlk aÅk filmine gittim. Ben çok beÄendim. Oyuncular süper, Foça manzarası süper, konu da iyiydi. Ben çok zevk alarak seyrettim.
PerÅembe günü Åu bizim emekliler günü toplantımız vardı. Bu kez gideceÄimiz arkadaÅ Hatay'daydı. Bir de olayı çaydan öÄle yemeÄine dönüÅtürmüÅtük. O yüzden saat 12 gibi 2 arkadaÅ yola çıktık. Yarımı biraz geçe oradaydık. HerÅey gayet güzeldi. Ancak saat 4 gibi benim cep tel. çaldı. Arayan eÅimdi. Ãok kısaca kaza yaptım, araba mahvoldu, 112'yi aradım, cankurtaranı bekliyorum, ben seni sonra ararım deyip kapattı. Tabi ben meraktan çıldırdım. Arıyorum, tel. sürekli meÅgul. O civardaki bir hastanede görevli olan eniÅtemizi aradım. Haberi varmıÅ. Merak etme, ben 112'yi gönderdim dedi. Gerçi tel.la konuÅmuÅtum ama yine de saÄlıÄı konusunda endiÅeliydim. Ãstelik de bilirim, eÅim çok güzel ve sakin araba kullanır. Pek hız yapmaz. Neyse sonuçta ben hemen eve döndüm. Bu arada tel.dan birbirimize ulaÅtık. İyiydi, burnu bile kanamamıÅtı. Arabanın ön kaporta kısmı sürücü mahalline kadar yoktu. 8/8 karÅıki suçluydu ve Åükür karÅıdakinde de bir Åey yoktu. 112 güzelce muayene etmiÅ. Ayrıca eniÅteye de gidip muayene olmuÅ. İç kanama falan olasılıÄına karÅı. Tüm doktorların dediÄi 2 gün tüm vücudun sızlayacak, merak etme, aÄrı kesici al, geçer demiÅler. SaÄolsun, patronu aradı, Cumayı izin verdi. Pazara kadar evde yattı. Cuma-cumartesi gerçekten aÄrıları çok kötüydü. Pazar günü düzeldi. Bugün de iÅe gitti. Åükür iyi, verilmiÅ sadakamız varmıÅ. Ama tabi bir de iÅin psikolojik tarafı var. Åimdi hep yine araba kazası yapıcam, ölücem diye tedirginliÄi var. Her ne kadar biz destek olsak ta herÅey kendi beyninde bitiyor. Ama el mahkum, bugün yine araba kullanacak. Umarım çabuk atlatır.
PerÅembe günü Åu bizim emekliler günü toplantımız vardı. Bu kez gideceÄimiz arkadaÅ Hatay'daydı. Bir de olayı çaydan öÄle yemeÄine dönüÅtürmüÅtük. O yüzden saat 12 gibi 2 arkadaÅ yola çıktık. Yarımı biraz geçe oradaydık. HerÅey gayet güzeldi. Ancak saat 4 gibi benim cep tel. çaldı. Arayan eÅimdi. Ãok kısaca kaza yaptım, araba mahvoldu, 112'yi aradım, cankurtaranı bekliyorum, ben seni sonra ararım deyip kapattı. Tabi ben meraktan çıldırdım. Arıyorum, tel. sürekli meÅgul. O civardaki bir hastanede görevli olan eniÅtemizi aradım. Haberi varmıÅ. Merak etme, ben 112'yi gönderdim dedi. Gerçi tel.la konuÅmuÅtum ama yine de saÄlıÄı konusunda endiÅeliydim. Ãstelik de bilirim, eÅim çok güzel ve sakin araba kullanır. Pek hız yapmaz. Neyse sonuçta ben hemen eve döndüm. Bu arada tel.dan birbirimize ulaÅtık. İyiydi, burnu bile kanamamıÅtı. Arabanın ön kaporta kısmı sürücü mahalline kadar yoktu. 8/8 karÅıki suçluydu ve Åükür karÅıdakinde de bir Åey yoktu. 112 güzelce muayene etmiÅ. Ayrıca eniÅteye de gidip muayene olmuÅ. İç kanama falan olasılıÄına karÅı. Tüm doktorların dediÄi 2 gün tüm vücudun sızlayacak, merak etme, aÄrı kesici al, geçer demiÅler. SaÄolsun, patronu aradı, Cumayı izin verdi. Pazara kadar evde yattı. Cuma-cumartesi gerçekten aÄrıları çok kötüydü. Pazar günü düzeldi. Bugün de iÅe gitti. Åükür iyi, verilmiÅ sadakamız varmıÅ. Ama tabi bir de iÅin psikolojik tarafı var. Åimdi hep yine araba kazası yapıcam, ölücem diye tedirginliÄi var. Her ne kadar biz destek olsak ta herÅey kendi beyninde bitiyor. Ama el mahkum, bugün yine araba kullanacak. Umarım çabuk atlatır.
Salı, Aralık 12, 2006
İYİ Kİ DOÄDUN KAAN
Bugün benim birtanecik yeÄenimin doÄumgünü. DoÄduÄu günü unutamam. Hatta doÄumgünü tarihi özellikli olsun diye doktoru ile konuÅup 12.12.'de doÄmasına annesi ile birlikte karar vermiÅtik. O gün sabahtan Ãınarlı'daki doÄum hastanesine gittik. OÄlumuz olacaÄını biliyorduk zaten. Sabah erkenden 7 gibi falandı doÄuma aldılar. Daha doÄumhaneye girdikten kısa bir süre sonra hemÅire yeÅil bir beze sardıÄı bebekle dıÅarı çıktı ve alt kattaki bebek odasına gitmeye baÅladı. Babam yok bu bizim bebek olamaz, daha kızcaÄız yeni girdi doÄumhaneye diyordu. Tabi onlar alıÅmıÅlar saatlerce sancı çeken annelere, inanamadı. Ben baba çabuk takip et hemÅireyi o bizim Kaanımız deyince merdivenleri nasıl ikiÅer, üçer atladı anlatamam. Biz camın arkasından onun siliniÅini, gözlerine ilaç damlatılıÅını, doktorun kontrolünü, aÄlamalarını izledik. Sonra da giysilerini giydirip odaya getirdiler. Bu arada babası da sürekli kamera ile çekiyordu. Sonra anne de saÄsalim aÅaÄıya indi. Pespembe yumuk gözlü bir bebecikti. Meme almada biraz annesini zorladı ama sonra herÅey yoluna girdi. Benim küçük kuzum büyüdü de 5 yaÅına giriyor artık. Daha yaz sonu, telefonda konuÅmak istemezken , 1 aydır her telefon ettiÄimde hemen telefona geliyor, halacım ben seni çok özledim, babam beni İzmir'e getirsin söyle ona diye bana ne muhabbetler yapıyor anlatamam. Birkaç ay bile o kadar farkediyor ki çocuklarda. Nasıl hızla büyüdüÄüne ÅaÅırıyoruz. Tabi bir de biz onu aralıklarla gördüÄümüzden büyüdüÄünü daha da iyi gözlemliyoruz. Ah, bir de Åu ayrılık olmasa. Ama napalım, saÄolsunlar, iyi olsunlar da.
Kuzuma uzuuuuunnn, saÄlıklı, mutlu, huzurlu, baÅarılı, tüm sevdikleri ile birlikte nice yıllar olsun inÅallah. Ãok yaÅa sen Kaan paÅa.
Cumartesi, Aralık 09, 2006
Fırsattan
İstifade Cumartesi olmasına raÄmen yazıyorum. EÅim uzun bir aradan sonra ( taa Haziran'dan beri) tekrar cumartesi iÅe gitmeye baÅladı, oÄlum uyuyor. YaÅasın bilgisayar bana kaldı, en azından oÄluÅ uyanana kadar.
PerÅembe sabahı alt katımızda oturan eÅimin teyzesi telefon edip hemen gel dedi. Apar topar biraz da endiÅe içinde ve üstümde pijamalarla aÅaÄıya inince güzel bir sürprizle karÅılaÅtım. EÅimin Ankara'daki kuzeni gelmiÅ, sürpriz yapıp kimseye haber vermemiÅ. Otobüsten inince önce diÄer kuzene gidip sabah sabah ona sürpriz yapmıÅ. Ardından teyzesine, bana sonra kayınvalideme( ki teyzesi oluyor). Sonra beni de aldılar Manisa'ya görümceme sürpriz yapmaya gittik. Malum İzmir - Manisa arabayla yarım saat. DönüÅte İkea'ya uÄradık. Oradan hazır İsveç köftelerinden aldım. Sonra da tüm sülaleyi bize yemeÄe çaÄırdım. Onlar eve geçerken beni markete bıraktılar. Biraz hazır meze, Åarap, kola falan aldım. Eve gelince pilav yaptım. Kuzen evdeki koca tencere mercimek çorbasını getirdi. Yine kalabalık sofrada, muhabbetle yedik, içtik. Salı günü dönücek kuzen. Pazar günü de görümcemde böyle bir yemek olayına daha giricez. Hem o gün meÄer kuzenin doÄumgünüymüÅte. Hem kutlama, hem yemek olacak.
Salı günü de benim yeÄenimin , ak kuzumun (oÄlum karakuzu-esmer, yeÄenim sarıÅın olduÄundan - ak kuzu) doÄumgünü. 4 bitip 5'e giriyor. Dün ona bir sürü hediye aldım. En sevdiÄi renk olan ÅeÅilden (yeÅil) bornoz (kapiÅonu kedi Åeklinde ve kulakları var), süngerbob oyuncaÄı, özellikle ısmarladıÄı ses çıkaran büyük bir dinazor (niye bilmiyorum 2 senedir hep dinazor istiyor, hasta onlara) , bir torba dolusu küçük dinazor ve uzaktan kumandalı bir araba. Sonra onlarla annemlere gittim.Babamla bir koli yaptık. Babam bugün postaya vericek. Tam doÄumgününde ellerine geçicek. Salı günü onun için ayrıca post yazıcam, benim güzel oÄluÅum. O da benim oÄlum sayılır. Hatta torun niyetine bile. Ben hep kardeÅime abladan çok anne gibi hissetmiÅimdir çünkü.
Bugün birazdan çıkıp kuzene doÄumgünü için hediye bakıcam. AkÅam da bir arkadaÅlara gidicez. Yarın malum görümcemde yemek. Eee, pazartesiye yazacak bir Åey kalmadı.
Herkese iyi bir haftasonu.
PerÅembe sabahı alt katımızda oturan eÅimin teyzesi telefon edip hemen gel dedi. Apar topar biraz da endiÅe içinde ve üstümde pijamalarla aÅaÄıya inince güzel bir sürprizle karÅılaÅtım. EÅimin Ankara'daki kuzeni gelmiÅ, sürpriz yapıp kimseye haber vermemiÅ. Otobüsten inince önce diÄer kuzene gidip sabah sabah ona sürpriz yapmıÅ. Ardından teyzesine, bana sonra kayınvalideme( ki teyzesi oluyor). Sonra beni de aldılar Manisa'ya görümceme sürpriz yapmaya gittik. Malum İzmir - Manisa arabayla yarım saat. DönüÅte İkea'ya uÄradık. Oradan hazır İsveç köftelerinden aldım. Sonra da tüm sülaleyi bize yemeÄe çaÄırdım. Onlar eve geçerken beni markete bıraktılar. Biraz hazır meze, Åarap, kola falan aldım. Eve gelince pilav yaptım. Kuzen evdeki koca tencere mercimek çorbasını getirdi. Yine kalabalık sofrada, muhabbetle yedik, içtik. Salı günü dönücek kuzen. Pazar günü de görümcemde böyle bir yemek olayına daha giricez. Hem o gün meÄer kuzenin doÄumgünüymüÅte. Hem kutlama, hem yemek olacak.
Salı günü de benim yeÄenimin , ak kuzumun (oÄlum karakuzu-esmer, yeÄenim sarıÅın olduÄundan - ak kuzu) doÄumgünü. 4 bitip 5'e giriyor. Dün ona bir sürü hediye aldım. En sevdiÄi renk olan ÅeÅilden (yeÅil) bornoz (kapiÅonu kedi Åeklinde ve kulakları var), süngerbob oyuncaÄı, özellikle ısmarladıÄı ses çıkaran büyük bir dinazor (niye bilmiyorum 2 senedir hep dinazor istiyor, hasta onlara) , bir torba dolusu küçük dinazor ve uzaktan kumandalı bir araba. Sonra onlarla annemlere gittim.Babamla bir koli yaptık. Babam bugün postaya vericek. Tam doÄumgününde ellerine geçicek. Salı günü onun için ayrıca post yazıcam, benim güzel oÄluÅum. O da benim oÄlum sayılır. Hatta torun niyetine bile. Ben hep kardeÅime abladan çok anne gibi hissetmiÅimdir çünkü.
Bugün birazdan çıkıp kuzene doÄumgünü için hediye bakıcam. AkÅam da bir arkadaÅlara gidicez. Yarın malum görümcemde yemek. Eee, pazartesiye yazacak bir Åey kalmadı.
Herkese iyi bir haftasonu.
Çarşamba, Aralık 06, 2006
YENİYIL
Dün akÅam yılbaÅı çamımızı çıkardım. Haftasonu aldıÄım yeni süslerle ve ıÅıklarla süsledim. Sonra da evin ıÅıklarını kapatıp bir süre ıÅıl ıÅıl olan çamı seyrettim. Nasıl dinlendirdi anlatamam. Yeniyıl gelirken hep içimde bir sevinç, heyecan olur. Gene baÅladı. Ben artık listelerimi yapmaya giriÅirim. Kime ne hediye alınacak listeleri.
Bu arada 18 Kasım'da benim bloÄum da 1 yaÅını doldurmuÅ. DiÄer blogları okurken aklıma geldi, dur bi bakayım ,ben ne zaman açmıÅım bloÄumu diye bakınca çoktan 1 yılı devirdiÄimi gördüm. Nice yıllara inÅallah .
Salı, Aralık 05, 2006
Geçen Hafta
PerÅembe günü emekli bankacı bütün kızlar toplandık, toplandık, toplandık. E tabi bankacılıktan yıprandık, yıprandık, yıprandık. Güzel bir gündü. Muhabbet ettik, çaylar içtik, kekleri yedik. Bundan sonra 15'te bir PerÅembeleri toplanmaya karar verdik. Ancak bir arkadaÅın çocuÄu daha doÄrusu tekne kazıntısı o gün eve erken geliyormuÅ. Ãocuk evde yalnız kalmasın diye toplantıları öÄle yemeÄine çevirdik ki herkes 4 gibi evine gidebilecek. Ben o gün (3 çeÅitten fazla yapma diye bin kere tembihlediklerinden ve herkeste tansiyon, kolestrol gibi bilumum hastalıklar mevcut olduÄundan) bir önceki postta tarifini yazdıÄım fındıklı keki, böreÄi ve pastabandan yaptıÄım muzlu pastayı ikram ettim. Bir sonraki toplantının menüsü tavuk,pilav, yoÄurt. Yemek bahane, muhabbet Åahane.
Cuma akÅamı kayınvalidemde yemekteydik. Yine sülale boyu buluÅuldu. Sicilyalılar gibi herkes baÄıra çaÄıra aynı anda konuÅtu. Ama ben seviyorum bu gürültüyü.
Cumartesi günü yoÄun bir gündü. O gün banyonun mermeri takıldı, tesisatçı geldi, çeÅmeleri (pardon armatür diyeyim daha havalı oluyo) taktı, arabayı bakıma verdik ve akÅamüzeri aldık falan filan. YemeÄim olmasına raÄmen o akÅam dıÅarıda ama gerçekten dıÅarıda yani açıkhavada yemek yemek istedim. Bostanlı'da bize yakın bir yerde dıÅarıda oturup birÅeyler yedik. Hava gece olmasına raÄmen hiçde öyle soÄuk deÄildi. Rahatça oturabildik. ÃÅümedik. Ãstelik bizim gibi dıÅarıda oturan en az 4-5 masa daha vardı. Bana bazen böyle soldan soldan geliyorlar. İçerilere sıÄamıyorum.
Pazar günü ise evde yayılarak geçti. Bir ara çıkıp market alıÅveriÅi yapıp döndük. Dün sabah banka iÅlerini halledip anneme gittim. Teyzeme çıktık. Kuzenleri de gelmiÅti. A. teyzeyi severim. Hasret giderdik. Onun tarafıyla ilgili son haberleri aldık. Valla dedikodu deÄil, kızlarından biri yeni ev almıÅ, diÄeri baÅka bir eve taÅınmıÅ, torununun yaramazlıkları falan.
Bugün de temizlik var. Post bitsin yemeÄi hazırlamam lazım. Daha ekmek de almadım. Ãıkmam lazım. Hadi bana byeeee
Cuma akÅamı kayınvalidemde yemekteydik. Yine sülale boyu buluÅuldu. Sicilyalılar gibi herkes baÄıra çaÄıra aynı anda konuÅtu. Ama ben seviyorum bu gürültüyü.
Cumartesi günü yoÄun bir gündü. O gün banyonun mermeri takıldı, tesisatçı geldi, çeÅmeleri (pardon armatür diyeyim daha havalı oluyo) taktı, arabayı bakıma verdik ve akÅamüzeri aldık falan filan. YemeÄim olmasına raÄmen o akÅam dıÅarıda ama gerçekten dıÅarıda yani açıkhavada yemek yemek istedim. Bostanlı'da bize yakın bir yerde dıÅarıda oturup birÅeyler yedik. Hava gece olmasına raÄmen hiçde öyle soÄuk deÄildi. Rahatça oturabildik. ÃÅümedik. Ãstelik bizim gibi dıÅarıda oturan en az 4-5 masa daha vardı. Bana bazen böyle soldan soldan geliyorlar. İçerilere sıÄamıyorum.
Pazar günü ise evde yayılarak geçti. Bir ara çıkıp market alıÅveriÅi yapıp döndük. Dün sabah banka iÅlerini halledip anneme gittim. Teyzeme çıktık. Kuzenleri de gelmiÅti. A. teyzeyi severim. Hasret giderdik. Onun tarafıyla ilgili son haberleri aldık. Valla dedikodu deÄil, kızlarından biri yeni ev almıÅ, diÄeri baÅka bir eve taÅınmıÅ, torununun yaramazlıkları falan.
Bugün de temizlik var. Post bitsin yemeÄi hazırlamam lazım. Daha ekmek de almadım. Ãıkmam lazım. Hadi bana byeeee
Perşembe, Kasım 30, 2006
Kek
Salı günü temizlik sonrası halama gidip, geçen hafta bana verdiÄi ayva reçelini koyduÄu kavanozu iade ettim. Dün ise sözde evde oturup bugün gelecek arkadaÅlar için birÅeyler hazırlayayım, yarın rahat ederim derken, hiçbir Åey yapmadan saatlerce yayıldım evde. Bir tek kek yaptım ki onun da tarifini aÅaÄıda vericem. Ama alıÅtıÄımız keklerden deÄil. Zaten içindeki fındıktan dolayı bomba etkisi var, ona göre. Bugün aynı yerden emekli olduÄumuz 4 arkadaÅım gelecek. Zaten niyetimiz bunu bir rutine dönüÅtürmek. Yani Türkçesi aramızda gün yapmak. Bakalım biz de ev hanımları gibi olabilecek miyiz? Bugün sabahtan beri popoma neft yaÄı sürülmüŠgibi koÅturuyorum tabi. Dünkü tembelliÄin acısı çıkıyor. Neyse böreÄi de hazırladım, biraz dolapta dinlendirmek gerekiyor. O ara bir post attırayım dedim. Keke gelince;
4 yumurta
200 gr margarin (eritilecek, ılıtılacak)
200 gr un
200 gr Åeker
200 gr fındık ya da ceviz (iri çekilmiÅ)
1 paket kabartma tozu / annemin pekin povderi:)
1 paket vanilya
Yumurta, yaÄ,Åeker güzelce çırpılacak. Un, kabartma tozu ve vanilya elenerek bu karıÅıma eklenecek. En son fındık eklenip çok fazla çırpılmadan hemen yaÄlanmıŠkalıba dökülecek. 175 derecedeki fırında yaklaÅık 40-45 dakika piÅirilecek. Unu mutlaka eleyin. O zaman kek çok kabarıyor. Afiyet olsun.
4 yumurta
200 gr margarin (eritilecek, ılıtılacak)
200 gr un
200 gr Åeker
200 gr fındık ya da ceviz (iri çekilmiÅ)
1 paket kabartma tozu / annemin pekin povderi:)
1 paket vanilya
Yumurta, yaÄ,Åeker güzelce çırpılacak. Un, kabartma tozu ve vanilya elenerek bu karıÅıma eklenecek. En son fındık eklenip çok fazla çırpılmadan hemen yaÄlanmıŠkalıba dökülecek. 175 derecedeki fırında yaklaÅık 40-45 dakika piÅirilecek. Unu mutlaka eleyin. O zaman kek çok kabarıyor. Afiyet olsun.
Salı, Kasım 28, 2006
Yalan Oldu
İlk AÅk filmine gitmem yalan oldu.
Cuma sabahı kalktıÄımda banyoda lavabonun altındaki dolapların altından su geldiÄini gördüm. Hemen tesisatçıyı çaÄırdım. Ancak saat 2'den sonra gelebileceklerini söylediler. Tamam dedim.(Ne diyebilirdim ki?) Saat 2-4-6 gibi çeÅitli aralıklarla yaptıÄım tacizlere raÄmen sonunda bugün gelemeyeceklerini ama c.tesi sabahtan geleceklerini söylediler. Gene tamam dedim. Yani cuma günüm evde tesisatçı beklemekle geçti.Bu arada o akÅam görümceme yemeÄe gittik. Kıymalı, peynirli ve ıspanaklı pidelerle birlikte marul salatası, brokoli salatası, karıÅık turÅu, salatalık turÅusu, taze soÄanlar, rokalar, tereler ve toplam 11 kiÅilik bir çekirge sürüsü olarak masadakileri imha ettik. Ardından helva, çay ve gıyk olarak eve dönüÅ.
Cumartesi sabahtan Åöyle 17-18 yaÅlarında bir çocuk tesisatçı olarak gönderildi. Baktı, baktı, dolabın içine girdi ve dolabı çökertti. Ona baÄlı duran üst mermer dengesi bozulduÄu için önce 1 yerinden daha sonra da dayanamayıp 2. yerinden kırıldı. Hemen malzeme almam lazım deyip çocuk gitti ve bu kez ustası ile geldi. Yalandan bir kırık boru deÄiÅimi ile 35 YTL aldılar ve .iktir olup gittiler. Kusura bakmayın küfrettim ama sinirden kuduruyorum. Hemen tadilatçımı çaÄırdım. Eski dolap kapakları kalmak koÅulu ile yeni gövde yapımı ve yeni mermer için 500 YTL'ye anlaÅtık. Åimdi ben bu tesisatçıyı ne yapayım? Tüketici derneÄi, merneÄi hak getire. Adam iplemez bile. Gidip kavga etsem, sinirimi bozduÄumla kalacaÄım, kendimi biliyorum, hatta bi de ustanın yanında aÄlar, 2 kere rezil olurum. Hırsımdan kuduruyorum.
Cumartesi günü akÅam da annemlerde çinekop yaptık. Yine yanında envayi çeÅit ot ve salata ile. Tabi biraları da unutmamak lazım. Ha, balık-rakı derseniz ben sevemedim rakıyı ya. İçemiyorum. Daha kokusundan midem bulanıyor.
Pazar günü uzuuun bir kahvaltıdan sonra biraz yürüyüÅ, alıÅveriÅ, yine gömlek ve pantolon ütüsü vs. vs.
Bugün sabahtan kayınvalidemin Foça'dan kendi bahçesinden getirdiÄi turp otlarını haÅladım. ÃÄlen anneme gittim. Daha sonra akÅam için kıymalı karnıbahar ve pilav yaptım ve Åimdi bu postu yazıyorum.
Bu arada yeni dolap sanırım salı günü(umarım) takılacak ama mermerin ölçüsü takıldıÄı gün alınacak, o da daha sonra gelecek. Bu iÅler cumartesiye biter mi acaba? Tüm sinirlerim ayakta. PerÅembe günü bankadan emekli 4 arkadaÅ bana gelecek. Belki o gün azıcık moralim düzelir, hem belki o güne dek bu dolap iÅi de biraz yoluna girer. Lütfen ya, lütfen böyle aksilikler olmasın. Ustalarla uÄraÅmaktan NEFRET EDİYO-RRR UUU MMM
Cuma sabahı kalktıÄımda banyoda lavabonun altındaki dolapların altından su geldiÄini gördüm. Hemen tesisatçıyı çaÄırdım. Ancak saat 2'den sonra gelebileceklerini söylediler. Tamam dedim.(Ne diyebilirdim ki?) Saat 2-4-6 gibi çeÅitli aralıklarla yaptıÄım tacizlere raÄmen sonunda bugün gelemeyeceklerini ama c.tesi sabahtan geleceklerini söylediler. Gene tamam dedim. Yani cuma günüm evde tesisatçı beklemekle geçti.Bu arada o akÅam görümceme yemeÄe gittik. Kıymalı, peynirli ve ıspanaklı pidelerle birlikte marul salatası, brokoli salatası, karıÅık turÅu, salatalık turÅusu, taze soÄanlar, rokalar, tereler ve toplam 11 kiÅilik bir çekirge sürüsü olarak masadakileri imha ettik. Ardından helva, çay ve gıyk olarak eve dönüÅ.
Cumartesi sabahtan Åöyle 17-18 yaÅlarında bir çocuk tesisatçı olarak gönderildi. Baktı, baktı, dolabın içine girdi ve dolabı çökertti. Ona baÄlı duran üst mermer dengesi bozulduÄu için önce 1 yerinden daha sonra da dayanamayıp 2. yerinden kırıldı. Hemen malzeme almam lazım deyip çocuk gitti ve bu kez ustası ile geldi. Yalandan bir kırık boru deÄiÅimi ile 35 YTL aldılar ve .iktir olup gittiler. Kusura bakmayın küfrettim ama sinirden kuduruyorum. Hemen tadilatçımı çaÄırdım. Eski dolap kapakları kalmak koÅulu ile yeni gövde yapımı ve yeni mermer için 500 YTL'ye anlaÅtık. Åimdi ben bu tesisatçıyı ne yapayım? Tüketici derneÄi, merneÄi hak getire. Adam iplemez bile. Gidip kavga etsem, sinirimi bozduÄumla kalacaÄım, kendimi biliyorum, hatta bi de ustanın yanında aÄlar, 2 kere rezil olurum. Hırsımdan kuduruyorum.
Cumartesi günü akÅam da annemlerde çinekop yaptık. Yine yanında envayi çeÅit ot ve salata ile. Tabi biraları da unutmamak lazım. Ha, balık-rakı derseniz ben sevemedim rakıyı ya. İçemiyorum. Daha kokusundan midem bulanıyor.
Pazar günü uzuuun bir kahvaltıdan sonra biraz yürüyüÅ, alıÅveriÅ, yine gömlek ve pantolon ütüsü vs. vs.
Bugün sabahtan kayınvalidemin Foça'dan kendi bahçesinden getirdiÄi turp otlarını haÅladım. ÃÄlen anneme gittim. Daha sonra akÅam için kıymalı karnıbahar ve pilav yaptım ve Åimdi bu postu yazıyorum.
Bu arada yeni dolap sanırım salı günü(umarım) takılacak ama mermerin ölçüsü takıldıÄı gün alınacak, o da daha sonra gelecek. Bu iÅler cumartesiye biter mi acaba? Tüm sinirlerim ayakta. PerÅembe günü bankadan emekli 4 arkadaÅ bana gelecek. Belki o gün azıcık moralim düzelir, hem belki o güne dek bu dolap iÅi de biraz yoluna girer. Lütfen ya, lütfen böyle aksilikler olmasın. Ustalarla uÄraÅmaktan NEFRET EDİYO-RRR UUU MMM
Cuma, Kasım 24, 2006
ÃÄRETMENLER GÃNÃ
Bugün ÃÄretmenler günü. Hakeden tüm öÄretmenlerin bu güzel gününü kutluyorum. Ve bu özel günde BaÅöÄretmenimiz ATATÃRK'ü bir kez daha özlem, sevgi ve minnetle anıyorum.
Çarşamba, Kasım 22, 2006
Bugün
ArkadaÅımla Alsancak'ta buluÅtuk. İkimiz de emekliyiz ve uzun yıllar birlikte çalıÅmıÅtık. Biraz vitrin baktık, sonra Efes pastanesinde oturup birÅeyler yiyip içtik. Åimdi evdeyim. OÄlum öÄretmeni ile ders çalıÅıyor, ben çay ve börek servisi yapıyorum.
Dün temizlik vardı. O ara halam telefon etti. "OÄlun ayva marmelatını çok seviyormuÅ.Yaptım, gel al" dedi. SaÄolsun koca bir kavanoz yapmıÅ. Ama iÅin aslı Åu; benim oÄlum çilek reçelini , özellikle de suyunu (terso iÅte, herkes tanesini yer) sever. Ben de büyük halama bir muhabbet sırasında bunu söylemiÅim. Benim lafım döne dolaÅa bu hali almıŠve ortanca halam ayva marmelatı yapmıÅ. DüÅünmesi bile yeter, saÄolsun.Neredeyse 80 yaÅında. Allah uzun ömürler versin ona ve tüm halalarıma.Åimdi bizde yaklaÅık 3 yıllık reçel stoÄu oldu. Anca bitiririz.
Yarın, annemlerdeyim. Annemle teyzemin genç kızlık arkadaÅları gelecek. Malum, ikisinin de ayaklar kötü. Ben hizmet edeceÄim. Ama seviyorum o altın kızları. Ãok neÅeliler. Ben de sabahtan börek yapıcam, giderken götürmek için.
Hadi, ben Åimdi gidip bakayım, öÄretmenimizin çayı bitmiÅ mi? Hizmete devam yani.
Dün temizlik vardı. O ara halam telefon etti. "OÄlun ayva marmelatını çok seviyormuÅ.Yaptım, gel al" dedi. SaÄolsun koca bir kavanoz yapmıÅ. Ama iÅin aslı Åu; benim oÄlum çilek reçelini , özellikle de suyunu (terso iÅte, herkes tanesini yer) sever. Ben de büyük halama bir muhabbet sırasında bunu söylemiÅim. Benim lafım döne dolaÅa bu hali almıŠve ortanca halam ayva marmelatı yapmıÅ. DüÅünmesi bile yeter, saÄolsun.Neredeyse 80 yaÅında. Allah uzun ömürler versin ona ve tüm halalarıma.Åimdi bizde yaklaÅık 3 yıllık reçel stoÄu oldu. Anca bitiririz.
Yarın, annemlerdeyim. Annemle teyzemin genç kızlık arkadaÅları gelecek. Malum, ikisinin de ayaklar kötü. Ben hizmet edeceÄim. Ama seviyorum o altın kızları. Ãok neÅeliler. Ben de sabahtan börek yapıcam, giderken götürmek için.
Hadi, ben Åimdi gidip bakayım, öÄretmenimizin çayı bitmiÅ mi? Hizmete devam yani.
Pazartesi, Kasım 20, 2006
Geçen Hafta
OÄluÅum yok diye kendimi sokaklara vurdum.Zaten salı akÅamı gitmiÅti. ÃarÅamba günü eski mahalledeki komÅuma gittim. Geçen hafta oÄlunun doÄumgünü vardı. OÄlum gitmiÅ ve hediyesini götürmüÅtü ama her yıl ben de ayrıca hediye alırım ona. Severim keratayı. Hem ziyaret oldu , hem de çocuÄa da hediyesini verdim. PerÅembe günü halamlara gittim. Kızlarla muhabbetin belini kırdık. Cuma günü ise 40 yıllık arkadaÅıma (valla tam 40 yıl. 5 yaÅından beri arkadaÅız) gittim. Bunlar hep beni mutlu eden ziyaretlerdi. Cuma günü tüm hafta yaptıÄım gibi yine İzmir-Afyon- UÅak- Ankara 'nın hava durumlarını izledim. Malum cuma gecesi oÄlum o güzergahtan dönecekti. Hep sis gösterdi. Tabi evhamdan uzun süre uyuyamadım. Biraz dalar gibi olmuÅum, 2'ye yakın yine uyandım, sabahı sabah ettim. Saat 7'de zil çaldı. Nasıl biz karı-koca çıÄlık çıÄlıÄa kapıya koÅtuk. Güzel oÄlum, karakuzum gelmiÅti. Ãok eÄlenmiÅ ama bu arada bizden kopamayacaÄını anladım. Ben Ankara'da falan okumam dedi. Bu arada Ankaralıları biraz kızdıracak belki ama oÄlumun Ankara izlenimleri ;
1) Anıtkabire muhteÅem
2) Bilkent güzel
3) Ankara çok soÄuk
4) Ankara'da güzel kız çok az :)
5) Ankara'da deniz yok :)
Biliyorum hele Åu son maddeye Ankaralılar çok kızıyorlar ama 15 yaÅındaki birinin gözlemi bunlar, affola
O gün gece yolculuÄunda pek uyuyamadıÄından oÄlum saat 10 gibi bir yattı. Taaa 4.30' da uyandı. Bu arada biz eÅimle dıÅarı çıktık, biraz yürüyüŠyaptık, alıÅveriÅ yaptık, eve geldik. Biz uyandırdık ta anca uyandı. Bıraksak sabaha kadar uyurdu herhalde. Pazar günü de kahvaltıdan sonra İnciraltı'na gittik. Balık, midye, kalamar, bira yaptık. Hava da nasıl güzeldi, günlük güneÅlik. Giderken problem yoktu ama dönüŠiÅkence oldu. Normalde 5-10 dakikada gidilebilecek mesafeyi yaklaÅık 40 dakika da aldık. Dönerken annemlere uÄradık, çok sevindiler. Sonra da ev, gömlek-pantolon ütüsü ve yatıÅ. Yeni bir hafta baÅladı yine. Bu hafta benim için en önemli Åey, Cumaya "İlk AÅk" filmine gidicek olmak. Halit Ergenç'in hastasıyız da.
1) Anıtkabire muhteÅem
2) Bilkent güzel
3) Ankara çok soÄuk
4) Ankara'da güzel kız çok az :)
5) Ankara'da deniz yok :)
Biliyorum hele Åu son maddeye Ankaralılar çok kızıyorlar ama 15 yaÅındaki birinin gözlemi bunlar, affola
O gün gece yolculuÄunda pek uyuyamadıÄından oÄlum saat 10 gibi bir yattı. Taaa 4.30' da uyandı. Bu arada biz eÅimle dıÅarı çıktık, biraz yürüyüŠyaptık, alıÅveriÅ yaptık, eve geldik. Biz uyandırdık ta anca uyandı. Bıraksak sabaha kadar uyurdu herhalde. Pazar günü de kahvaltıdan sonra İnciraltı'na gittik. Balık, midye, kalamar, bira yaptık. Hava da nasıl güzeldi, günlük güneÅlik. Giderken problem yoktu ama dönüŠiÅkence oldu. Normalde 5-10 dakikada gidilebilecek mesafeyi yaklaÅık 40 dakika da aldık. Dönerken annemlere uÄradık, çok sevindiler. Sonra da ev, gömlek-pantolon ütüsü ve yatıÅ. Yeni bir hafta baÅladı yine. Bu hafta benim için en önemli Åey, Cumaya "İlk AÅk" filmine gidicek olmak. Halit Ergenç'in hastasıyız da.
Perşembe, Kasım 16, 2006
Bir sürü
saÄlık problemi ile uÄraÅıyorum geçen haftadan beri. Genetik karnem zaten çok kötü. Hepsi birbir çıkmaya baÅladı. Geçen hafta tansiyonum çok yüksekti. GeçiÅtirmeye çalıÅırken benden 5-6 yaÅ küçük 2 kiÅinin beyin kanaması nedeni öldüklerini duyunca cumartesi soluÄu doktorda aldım. Artık düzenli olarak tansiyon ilacı kullanmaya baÅladım( Ay, ne gıcık. Tam emekli ve yaÅlı yazısı oldu bu) Tahlillerde kolestrol de yüksek çıktı. Doktor ayrıca Åeker yükleme istedi. Yarın da onu yaptıracaÄım. O yüzden zaman bulup yazamıyorum. Hatta çoÄu zaman bloglara bile girecek zamanım olmadı. Bu arada oÄlum Salı akÅamından beri Ankara'da. Okul gezisi nedeni ile. Cumartesi sabah dönecekler. Onu çok özledim. Bizden ilk kez ayrılıyor. Ben çalıÅırken yazın anneannesi ya da babaannesi ile yazlıkta kalıyordu ama yine yanında bizden bir büyük oluyordu. Bu ilk kez kendi kanatları ile uçtuÄu gezi. Allahtan cep telefonları var.[Bu vesile ile Nokia ve Sony Ericsson'a binlerce teÅekkür. Allah onlara zeval vermesin:))] Ama bunaltmamaya da çalıÅıyoruz. Yalnızca akÅamları arıyoruz ama aklım hep onda. Canım oÄluÅum, çok özledim ya. AkÅamları onun yastıÄıyla uyuyorum, bari kokusunu içime çekeyim.
Pazartesi, Kasım 06, 2006
BÃLENT ECEVİT
Ãnce dürüsttü, sonra Åairdi, eÅine aÅıktı, maviydi, KaraoÄlandı, ak güvercindi, parti baÅkanıydı, baÅbakandı ve umudumuzdu.
O umut, dün akÅam söndü.
Allah rahmet eylesin sana ve allah sabırlar versin RahÅan Hanıma.
O umut, dün akÅam söndü.
Allah rahmet eylesin sana ve allah sabırlar versin RahÅan Hanıma.
Pazartesi, Ekim 30, 2006
Merhaba
Ãncelikle herkesin geçmiÅ bayramını ve Cumhuriyet Bayramını kutluyorum. Bayram öncesinden beri çok yoÄun günler yaÅadık. Anca bugün zaman bulabildim yeni bir posta. Taaa bayram öncesi Cuma'dan anlatmaya baÅlayayım.Neden mi? Bi dakka, anlatıyorum
O Cuma günü akÅamüzeri iÅler bittikten sonra bloga yeni bir post yazayım, hem de herkesin bayramını kutlayayım diyordum. Bilgisayarın açma düÄmesine basmamla çat diye bir ses geldi. Ãnce asfalyalar attı sandım ama baktım elektrikler yanıyor. Ana kasa gitmiÅ. Nasıl üzüldüm ve sıkıldım anlatamam. Ertesi gün, oÄlum hemen bir tamirciye götürdü. Neyse ki basit bir ÅeymiÅ. Hem zaman açısından çabucak yapıldı hem de maddi olarak öyle pek pahalı bir zarar deÄilmiÅ. Cumartesi günü eÅimin kuzenleri Ankara'dan geliyordu. AkÅam üzerine doÄru geldiler. O gün hep birlikte, kalacakları diÄer kuzenin evindeydik. Gece dönerken ertesi gün için de ben çaÄırdım. Ama bizim sülalede öyle 3-5 kiÅi olunmaz. Tüm anneler,teyzeler derken cumartesi günü 15 kiÅiydik. Oruçlulara bir posta sofra kuruldu. Bazı hanımlar alıÅveriÅteydi. Erkekler onları beklemek istemedi, onlara ayrı bir posta sofra kuruldu. En son saat 9 gibi gelen hanımlara ayrı bir sofra kuruldu. O günüm sabahtan akÅama kadar yemek hazırlamakla, akÅamdan sonra da sofra kurmakla geçti . Sakın sözlerim Åikayet gibi anlaÅılmasın. Ben hem yemek yapmayı hem de yemeyi ve yedirmeyi çok severim. Ben çok mutluydum.
Ertesi gün bayramın ilk günü idi. Aynı takım bu kez kayınvalidemde kahvaltıdaydık. Hatta bu kez görümcemin kayınvalidesi ve kayınpederi de eklendiÄinden sayı 17 olmuÅtu. Ama kalabalıklar çok güzel oluyor, hele de bayram sabahları. Hep birlikte topluca bayramlaÅıldı. Oradan herkes ziyaret yerlerine daÄıldı. Biz Ankara'dan gelen kuzenleri de alıp önce Ege Parka gittik ama herhalde ilk gün olduÄundan tüm dükkanlar kapalıydı. Starbucks'da oturup bir kahve içtik, oradan deniz kenarı bir yere gittik. Orada da sıcacık güneÅin altında birer bira yuvarladık. AkÅamüzeri onlar ÃeÅme'ye biz ise annemlere akÅam yemeÄine geçtik.
Bayramın ikinci günü biz de ÃeÅme'ye gittik. Ãnce kuzenlerde kahvaltı ettik. Hazır ÃeÅmeye gitmiÅken bizim yazlıÄa da bir baktık. Neyse o yaÄmurlarda akma falan olmamıÅ. ÃÄle yemeÄimizi Kumrucu Åevki'de yedik. Deniz kenarında bol bol yürüdük. AkÅam da hava güzel olduÄundan bahçede mangal yaptık. Biz yine kalmadık ve eve döndük. Ankaradan gelen kuzenlerimiz ÃarÅamba sabahı erkenden ÃeÅme'den yola çıkmıÅlar. Biz de o gün gezemediÄimiz akrabalara gittik. Benim 2 hala, 1 amca ve eÅimin amcası ile halası. Bu tempoya akÅam biraz ütü faslından sonra benim vücut nezle sinyalleri vermeye baÅladı. Sabah kalktıÄımda boÄazım feci yanıyordu ve sesim kargalarla yarıÅacak düzeydeydi. 2 gün hasta yattım.
GeçtiÄimiz Cumartesi ise benim niÅanlanan kuzenin müstakbel kayınvalidesi ve kayınpederi iade-i ziyarete gelecekti. Teyzem akrabalardan bazı kiÅileri de çaÄırdı tanıÅma olsun diye. O gün benim için çok yoÄun geçti. Sabahtan mazot alındı (malum kıŠgeliyor) , kat kaloriferine bakım yaptırıldı, oÄlumun matematik hocası geldi, kek ve kısır yaptım, banyo yaptım, fön çektirdim. AkÅam 7 gibi teyzeme gittik. Orada tüm hizmet bendeydi. SaÄolsun gelin kızımız da çok yardım etti, hakkını yemiyeyim.
Dün ise canım babamın doÄum günü idi. Allah uzun ve saÄlıklı ömürler versin ona. Güzel gözlü babacım benim. Allahım, inÅallah daha uzun yıllar birlikte oluruz. Bu yoÄunlukta çıkıp hediyesini alamamıÅtım. Ãnce onun hediye ve pastasını aldım. ÃÄleden sonra da oraya gittik. GideceÄimizi bilmesine raÄmen nasıl sevindi anlatamam. AkÅam evdeydik. Yine okul ve iÅ gömleÄi ütüleri, yemek ve yatıÅ.
Yeni bir hafta baÅlıyor. HerÅey gönlünüzce olsun. İyi haftalar.
O Cuma günü akÅamüzeri iÅler bittikten sonra bloga yeni bir post yazayım, hem de herkesin bayramını kutlayayım diyordum. Bilgisayarın açma düÄmesine basmamla çat diye bir ses geldi. Ãnce asfalyalar attı sandım ama baktım elektrikler yanıyor. Ana kasa gitmiÅ. Nasıl üzüldüm ve sıkıldım anlatamam. Ertesi gün, oÄlum hemen bir tamirciye götürdü. Neyse ki basit bir ÅeymiÅ. Hem zaman açısından çabucak yapıldı hem de maddi olarak öyle pek pahalı bir zarar deÄilmiÅ. Cumartesi günü eÅimin kuzenleri Ankara'dan geliyordu. AkÅam üzerine doÄru geldiler. O gün hep birlikte, kalacakları diÄer kuzenin evindeydik. Gece dönerken ertesi gün için de ben çaÄırdım. Ama bizim sülalede öyle 3-5 kiÅi olunmaz. Tüm anneler,teyzeler derken cumartesi günü 15 kiÅiydik. Oruçlulara bir posta sofra kuruldu. Bazı hanımlar alıÅveriÅteydi. Erkekler onları beklemek istemedi, onlara ayrı bir posta sofra kuruldu. En son saat 9 gibi gelen hanımlara ayrı bir sofra kuruldu. O günüm sabahtan akÅama kadar yemek hazırlamakla, akÅamdan sonra da sofra kurmakla geçti . Sakın sözlerim Åikayet gibi anlaÅılmasın. Ben hem yemek yapmayı hem de yemeyi ve yedirmeyi çok severim. Ben çok mutluydum.
Ertesi gün bayramın ilk günü idi. Aynı takım bu kez kayınvalidemde kahvaltıdaydık. Hatta bu kez görümcemin kayınvalidesi ve kayınpederi de eklendiÄinden sayı 17 olmuÅtu. Ama kalabalıklar çok güzel oluyor, hele de bayram sabahları. Hep birlikte topluca bayramlaÅıldı. Oradan herkes ziyaret yerlerine daÄıldı. Biz Ankara'dan gelen kuzenleri de alıp önce Ege Parka gittik ama herhalde ilk gün olduÄundan tüm dükkanlar kapalıydı. Starbucks'da oturup bir kahve içtik, oradan deniz kenarı bir yere gittik. Orada da sıcacık güneÅin altında birer bira yuvarladık. AkÅamüzeri onlar ÃeÅme'ye biz ise annemlere akÅam yemeÄine geçtik.
Bayramın ikinci günü biz de ÃeÅme'ye gittik. Ãnce kuzenlerde kahvaltı ettik. Hazır ÃeÅmeye gitmiÅken bizim yazlıÄa da bir baktık. Neyse o yaÄmurlarda akma falan olmamıÅ. ÃÄle yemeÄimizi Kumrucu Åevki'de yedik. Deniz kenarında bol bol yürüdük. AkÅam da hava güzel olduÄundan bahçede mangal yaptık. Biz yine kalmadık ve eve döndük. Ankaradan gelen kuzenlerimiz ÃarÅamba sabahı erkenden ÃeÅme'den yola çıkmıÅlar. Biz de o gün gezemediÄimiz akrabalara gittik. Benim 2 hala, 1 amca ve eÅimin amcası ile halası. Bu tempoya akÅam biraz ütü faslından sonra benim vücut nezle sinyalleri vermeye baÅladı. Sabah kalktıÄımda boÄazım feci yanıyordu ve sesim kargalarla yarıÅacak düzeydeydi. 2 gün hasta yattım.
GeçtiÄimiz Cumartesi ise benim niÅanlanan kuzenin müstakbel kayınvalidesi ve kayınpederi iade-i ziyarete gelecekti. Teyzem akrabalardan bazı kiÅileri de çaÄırdı tanıÅma olsun diye. O gün benim için çok yoÄun geçti. Sabahtan mazot alındı (malum kıŠgeliyor) , kat kaloriferine bakım yaptırıldı, oÄlumun matematik hocası geldi, kek ve kısır yaptım, banyo yaptım, fön çektirdim. AkÅam 7 gibi teyzeme gittik. Orada tüm hizmet bendeydi. SaÄolsun gelin kızımız da çok yardım etti, hakkını yemiyeyim.
Dün ise canım babamın doÄum günü idi. Allah uzun ve saÄlıklı ömürler versin ona. Güzel gözlü babacım benim. Allahım, inÅallah daha uzun yıllar birlikte oluruz. Bu yoÄunlukta çıkıp hediyesini alamamıÅtım. Ãnce onun hediye ve pastasını aldım. ÃÄleden sonra da oraya gittik. GideceÄimizi bilmesine raÄmen nasıl sevindi anlatamam. AkÅam evdeydik. Yine okul ve iÅ gömleÄi ütüleri, yemek ve yatıÅ.
Yeni bir hafta baÅlıyor. HerÅey gönlünüzce olsun. İyi haftalar.
Pazartesi, Ekim 16, 2006
Tüm haftasonu yayıldık, ailecek. Sabahları geç kalktık, uzun kahvaltılar yaptık, gazete okuduk, bilgisayarda oyun oynadık, tv seyrettik. AkÅamları çıkıp biraz sahilde dolaÅtık, kafelerde oturup çay, kahve birÅeyler içtik. Tek yorucu faaliyetim ütü yapmaktı. Malum pazartesi iÅ ve okul günü. Ama ben hazır giriÅmiÅken oÄluma ve eÅime 5'er gömlek ütüledim yani haftayı kurtardım. Bu sırada da tv'de saçma bir Türk filminin izledim. Yoksa baÅka türlü çekilmiyor.
Birazdan çarÅıya gidicem. AkÅam için palamut almayı düÅünüyorum, oÄlum çok seviyor. Neden özellikle pazartesi derseniz, tembellikten. Yarın kadın gelicek , temizlik var ya, ondan. Bari o balık kokuları falan gider. Fırını da ovar, temizler.
Bayram için Ankara'dan eÅimin kuzeni, eÅi ve kızı gelicekler. Ãok sevindik. 2 sene falan olmuÅtur görüÅmeyeli. Hem bize de deÄiÅiklik olacak. Bu arada belki kardeÅim de gelecek bayrama. Ama onun geliÅi PerÅembe ve Cumanın tatil oluÅuna baÄlı. ÃÄretmen olduÄu için okullar kapanmazsa gelemez. İnÅallah tatil olur da gelir, çok özledim keratayı. Kerata denen adam 39 yaÅında ama o hala benim küçük kardeÅim. Ey Milli EÄitim Bakanı, tatil yapacaksan hemen açıkla. Yoksa kardeÅim bilet bulamayacak gelmek için.
Herkese iyi bir hafta diliyorum.
Birazdan çarÅıya gidicem. AkÅam için palamut almayı düÅünüyorum, oÄlum çok seviyor. Neden özellikle pazartesi derseniz, tembellikten. Yarın kadın gelicek , temizlik var ya, ondan. Bari o balık kokuları falan gider. Fırını da ovar, temizler.
Bayram için Ankara'dan eÅimin kuzeni, eÅi ve kızı gelicekler. Ãok sevindik. 2 sene falan olmuÅtur görüÅmeyeli. Hem bize de deÄiÅiklik olacak. Bu arada belki kardeÅim de gelecek bayrama. Ama onun geliÅi PerÅembe ve Cumanın tatil oluÅuna baÄlı. ÃÄretmen olduÄu için okullar kapanmazsa gelemez. İnÅallah tatil olur da gelir, çok özledim keratayı. Kerata denen adam 39 yaÅında ama o hala benim küçük kardeÅim. Ey Milli EÄitim Bakanı, tatil yapacaksan hemen açıkla. Yoksa kardeÅim bilet bulamayacak gelmek için.
Herkese iyi bir hafta diliyorum.
Cuma, Ekim 13, 2006
Orhan Pamuk
Kim ne derse desin, ben Nobel Edebiyat Ãdülünü (sonunda) bir Türk'ün almasından dolayı gurur duyuyorum. Edebiyata giriÅi ödüllerle olmuÅ (Cevdet Bey ve OÄulları romanı hem Milliyet Roman hem de Orhan Kemal Roman ödüllerini kazanmıÅtır), yıllarını bu iÅe vermiÅ, kitapları uzun yıllardır ülkemizde çok satan bir yazarın , yalnızca bir düÅüncesinden dolayı halkımızca ellerinin tersi ile bir kenara itilmesini anlıyamıyorum, algılayamıyorum. Orhan Pamuk'un suçu Sözde Ermeni Soykırımı vardı demek (ki) bu onu baÄlayan bir görüÅ. Yıllardır çok satan ve çok sevilen yazarı son zamanlarda yalnızca bu düÅüncesinden dolayı kendimizce mahkum ettik ama Fransa aynı soykırıma yok diyenleri suçlu sayan kanunu kabul etti diye düÅünce özgürlüÄünden dem vuruyoruz. DüÅünceleri ne olursa olsun bunlar Orhan Pamuk'un ne yazarlık yeteneÄini ne de edebi kiÅiliÄini deÄiÅtirmez, azaltmaz. Kendisini kutluyorum ve ülkemize böyle bir ödülü getirdiÄi için de gurur duyuyorum.
Çarşamba, Ekim 11, 2006
Dün Gece
Dün bütün gün annemle, babamla, teyzemle ve kuzenimle telefonda konuÅmama raÄmen hiç annemlerin evlilik yıldönümünden söz açmadım. Hatta annem ÅaÅırmıŠbile "Ãenebaz böyle günleri unutmazdı ama herhalde iÅten , güçten unuttu" demiÅ. Halbuki ben önceden sürprizimi hazırlamıÅtım. AkÅamüzeri saat 5 gibi oÄlumla birlikte markete gittik. Hem ızgaralık birÅeyler, hem de hazır yiyeceklerden aldık. Ãünkü ben anneme size yemeÄe geliyoruz desem bir sürü hazırlık yapacak ve bedenen çok yorulacak. Ãyle durumlarda da ben onun için üzülüyorum. Gidip ben hazırlayayım yemeÄi desem bana bırakmaz , biliyorum. O yüzden herÅeyi hazır aldım. EÅime de söyledim, o da iŠçıkıÅı direkt annemlere gelecekti. Ha, bir de kocaman bir demet çiçek aldık; pembe karanfiller, gül bulamadım.Sonra doÄru annemlere. Kapıyı babam açtı, çok ÅaÅırdı , çok sevindi. Annem kulaÄından kulaklıÄını çıkardıÄı için kapının zilini bile duymamıÅ. Biz salona girince o da çok ÅaÅırdı, sevindi ve tabii biraz sevinç gözyaÅları döktü. Benim getirdiklerimi görmediÄi için hemen yemek yapmaya kalkıÅtı ama elbirliÄi ile oturttuk. " Sen bugün gelin hanımsın, otur bakalım" dedik. EÅim de gelince ızgaraları yaptık, sofrayı kurduk, hep birlikte neÅe içinde bir yemek yedik.
Oradan saat 9.30 gibi kalktık. Eve geldik 10. Bizim alt katımızda oturan eÅimin teyzesi o gün kayınvalideme iftar vermiÅti. Hatta bizi de çaÄırdı ama biz annemlerdeki yemekten dolayı gidemeyeceÄimizi ama dönüÅte uÄrayacaÄımızı söylemiÅtik. OÄlum hemen eve gitti, sabah çok erken kalkıyor, uykusu gelmiÅti. Biz biraz teyzeye girdik. Kayınvalidemle, kayınpederimi de gördük. Biraz Aliye'yi seyrettik. Kalburbasma yedik(çok nefisti, bu arada) .1 saat kadar sonra biz de eve çıktık.
Benim için , yok sanırım hepimiz için güzel bir akÅamdı. Hem annemleri hem kayınvalideleri memnun ettik, yüzlerini güldürdük. Benim için onların mutluluÄu çok önemli. Allah gecinden versin ama daha ne kadar birlikte olabileceÄiz bakalım. Bazen bu düÅünceler aklıma geldikçe kafayı yiyecek gibi oluyorum. Hemen baÅka konulara yönelip bunları unutmaya çalıÅıyorum.
Neyse, bu güzel günde karamsar düÅüncelerden uzaklaÅmalı. Meteoroloji İzmir'e yaÄmur dedikçe, İzmir de onları yalancı çıkarmak istercesine günlük, güneÅlik. Kendini yollara vurmanın tam zamanı. Hem hava çok sıcak deÄil, hem de güneÅ var. Hadi bana byeeeee,
Oradan saat 9.30 gibi kalktık. Eve geldik 10. Bizim alt katımızda oturan eÅimin teyzesi o gün kayınvalideme iftar vermiÅti. Hatta bizi de çaÄırdı ama biz annemlerdeki yemekten dolayı gidemeyeceÄimizi ama dönüÅte uÄrayacaÄımızı söylemiÅtik. OÄlum hemen eve gitti, sabah çok erken kalkıyor, uykusu gelmiÅti. Biz biraz teyzeye girdik. Kayınvalidemle, kayınpederimi de gördük. Biraz Aliye'yi seyrettik. Kalburbasma yedik(çok nefisti, bu arada) .1 saat kadar sonra biz de eve çıktık.
Benim için , yok sanırım hepimiz için güzel bir akÅamdı. Hem annemleri hem kayınvalideleri memnun ettik, yüzlerini güldürdük. Benim için onların mutluluÄu çok önemli. Allah gecinden versin ama daha ne kadar birlikte olabileceÄiz bakalım. Bazen bu düÅünceler aklıma geldikçe kafayı yiyecek gibi oluyorum. Hemen baÅka konulara yönelip bunları unutmaya çalıÅıyorum.
Neyse, bu güzel günde karamsar düÅüncelerden uzaklaÅmalı. Meteoroloji İzmir'e yaÄmur dedikçe, İzmir de onları yalancı çıkarmak istercesine günlük, güneÅlik. Kendini yollara vurmanın tam zamanı. Hem hava çok sıcak deÄil, hem de güneÅ var. Hadi bana byeeeee,
Salı, Ekim 10, 2006
Evlilik yıldönümü
Bugün canım annemle babamın, benim var olmanın müsebbiblerinin 48.evlilik yıldönümleri. İkisini de çok seviyorum. Asla birbirlerinden ayırt edemem. İnÅallah daha uzun yıllar birlikte mutlu, huzurlu, saÄlıklı olurlar.
Annem, orta 2. sınıfta iken anneanneme okumak istemediÄini söylemiÅ. Bunun üzerine önce enstitüye gidip, dikiŠöÄrenmiÅ biraz. Ordan da sıkılmıŠ(azıcık maymun iÅtahlıdır annem. Ev baÅlanıp yarım bırakılmıŠbirçok eliÅi örneÄi ile doludur) Bunun üzerine anneannem (ki daha önce yazmıÅtım. Dedem öldüÄü için çalıÅıyor) onu çalıÅtıÄı yere alıyor. Annem ve kendi yaÅlarında bir sürü kız birarada boÅ ve açık Åekildeli deterjan kutularına zamk sürüp, onları kutu haline getiriyorlar. (Malum o zamanlar naylon yok daha. HerÅey karton kutularda)
Babamsa zaten 12 yaÅında babasını kaybettiÄi için ilkokuldan sonra hayat gailesinin içine düÅmüÅ. 6 kardeÅler babamlar. Kimse elinden tutmamıŠokuması için. O nedenle önce baÅka yerlerde çalıÅtıktan sonra o da 15 yaÅında iken aynı yerde çalıÅmaya baÅlamıÅ. Babamla annemin arası 2 yaÅ, bu arada.
Daha birbirlerini hiç görmemiÅler. Birgün ustası babamdan üst kata çıkıp kutu getirmesini istiyor.Babam merdivenlerden çıkınca annemle yüzyüze geliyor ve babamın dediÄine göre babam orada görürgörmez anneme aÅık oluyor. Bu arada babam aslında çok utangaçtır. Hala daha otobüste, dolmuÅta yanına bir hanım otursa biraz sonra yerinden kalkar. Neyse, daha sonraki günlerde babam arasıra çeÅitli bahaneler uydurup annemlerin kata gidiyor. ArkadaÅları durumu anlıyor ve anneme " bu çocuk senin için geliyor" diyorlar. O ana dek anlamamıŠolan annem, ondan sonra dikkat ediyor ve o da babamdan hoÅlanmaya baÅlıyor. Daha sonra çalıÅtıkları yer bir Bergama gezisi düzenliyor. Babam orada anneme duygularını açıklıyor. Annem de ona olumlu karÅılık verince babam artık havalara uçuyor. Ama onların çıkması bugünkü gibi sürekli orada burada gezmek falan deÄil. Daha çok karÅılıklı bakıÅma ve mektuplaÅma ile süren bir aÅk. Aradan yıllar geçiyor. Babamın askerliÄi geliyor. Babam askere gitmeden annemi istetmek istiyor ama her zaman mantık abidesi olan annem" Ne diyeceÄiz? İŠyok,askerlik yok. Ben seni beklerim. Sen git,gel,ondan sonra istersiniz "diyor. O 2 yıl mektuplaÅmalarla sürüyor.
Babam askerden dönüp,iÅe girince annemi istetiyor. Yalnız anneannemin tepkisinden korktuklarından tanıÅtıklarını, birbirlerini sevdiklerini açıklamıyorlar. Halamın kayınvalidesi annemlerin komÅusu. Sanki onun aracılıÄı ile görücü gelmiÅler gibi bir hava yaratıyorlar. Fakat anneannem vermiyor. Bizimkiler çok bozuluyorlar ama hiç ses çıkarmıyorlar. 1 yıl sonra babam tekrar halamın kayınvalidesini devreye sokup tekrar annemi istetiyor. Anneannem yine reddince halamın kayınpederi (annemle babamın rızasını almadan) anneanneme onların uzun yıllardır arkadaÅ olduklarını ve birbirlerini sevdiklerini söylüyor. Anneannem çok aÅırı tepki veriyor. Ãok üzülüyor. Anneme " benim gibi dul bir kadına nasıl bunu yaparsın, benim yüzümü yerde gezdirirsin" diye çok kızıyor. Lütfen bu olayları deÄerlendirirken anneannemin 1908 doÄumlu olduÄunu, olayın 1955 yıllarında geçtiÄini gözönüne alın. O devrin düÅünce tarzı içinde deÄerlendirin. Bu konuda en büyük destek teyzemden geliyor. Teyzem, görücü usulü ile evlenmiÅ ve evliliÄinde mutlu deÄil. Bu yüzden annemlerin aÅkına saygı gösteriyor ve ben bu iÅi halledicem, hepsini razı edicem diyor. Hepsi derken teyzemin eÅi de bu evliliÄe karÅı. Dedem annemler çok küçükken öldüÄü için, eniÅtem de ailedeki tek erkek olduÄu için ona sonsuz yetki vermiÅ bizimkiler. Evin erkeÄi olarak görüyorlar.
Bu arada annem de " 30 yaÅıma kadar evlenmem. O yaÅtan sonra kimse bana karıÅamaz.Ben de onunla evlenirim" diyor. Annem babama ve aÅklarına o kadar güveniyor ki babamın onu 10 yol daha bekliyeceÄini düÅünüyor demek ki. Neyse; teyzem sayesinde herÅey yoluna giriyor. Bu olaylardan 2 yıl sonra 1957'de niÅanlanıyorlar. EniÅtem bu kez de babam eve gelip gidiyor diye nikah yapılmasında ısrar ediyor. Kırmamak için nikah da yapılıyor ama herkes annesinin evine dönüyor ve 10 Ekim 1958'de düÄün yaparak evleniyorlar. Ben 3 yıl sonra doÄmuÅum. Ãzellikle gençken ben anne ve babamın ne tartıÅtıklarını, ne kavga etttiklerini ne de birbirlerine baÄırdıklarını duydum. Mutlaka olumsuz Åeyler olmuÅtur ama annem hep, "kızım çocukların önünde tartıÅılmaz. Ne derdin varsa yatak odasında konuÅur, halledersin" derdi. Gerçi yaÅlandıktan sonra artık tartıÅtıklarını özellikle babamın anneme sesini yükselttiÄini gördüm ve görüyorum ama sanırım yıllar sinirleri de harap ediyor. Zaten onların küslükleri bir saat bile sürmüyor. İnsan sevince kolay affediyor demek ki.
Annecim, babacım,sizleri çok seviyorum. İyi ki birbirinizi bulmuÅsunuz, iyi ki sevmiÅ, sevilmiÅsiniz. Ãmür boyu mutlu olun.
Pazartesi, Ekim 09, 2006
Bu sabah yaÄmur var İzmir'de
Karanlık bir sabaha uyandım. Zaten 6.45'de kalkıyoruz ki daha güneÅ doÄmamıŠoluyor. Ãstüne bir de kara bulutlar eklenince , çok kasvetli oldu bu sabah. Hafiften yaÄmur da çiselemeye baÅladı. Offf, geldi kıŠya, geldi.
Cuma günü market alıÅveriÅi yaptım. Ãnce biraz ondan ,biraz bundan derken çıkıÅta taÅıma kapasitemin ötesinde bir alıÅveriÅ olduÄunu gördüm. Ben de atladım taksiye, öyle geldim eve. Åoför kesin küfretmiÅtir, Åuncacık mesafeye beni götürdü diye ama Allahtan İzmir'in Åoförleri henüz daha mesafe seçiciliÄine baÅlamadılar ya da bana kibarı denk geldi.
Cumartesi günü kahvaltı sonrası önce renklileri, sonra da beyazları makineye attım, yıkadım. Pazartesiye gömlekler ve tiÅörtler hazır olmalı. Bu arada görümcem telefon etti, akÅama iftara çaÄırdı. Daha doÄrusu kayınvalideme ve teyzesine iftar yapıyor. Biz ise oruçsuzlar olarak olaya yemek yönünden dahil oluyoruz. Giderken tatlı alacaktım. Alma, güllaç getir beraber yapalım dedi. Ben hayatımda hiç güllaç yapmamıÅtım, ilk kez milli oldum ve bu kadar kolay bir iÅi neden gözümde büyütüp hiç denemediÄime hayıflandım. Ãok kolaymıÅ. Gerçi burada meÅhur olan AÄam baklavacısının güllacı kadar süper ötesi deÄil ama yine de iyiydi.
Pazar günü ise bir gün önce yıkananları ütüledim. Sonra eÅimle sahilde yürüyüÅe çıktık. Denizin içi adam doluydu. Ne bu diyeceksiniz? MidyecilermiÅ. Bostanlı sahilinden herhalde bir 100 metre ilerisinde bile (ben de pek mesafe kavramı yoktur, atmıŠolabilirim) deniz insanın beline geliyor. Bu adamlar denize girmiÅler. Midye çıkarıyorlar. Etraflarında da kayıklar var. Topladıkları midyeleri bunlara koyuyorlar. Sanki sıcak bir yaz günü , ÃeÅme plajında insanlar denize girmiÅ gibi nasıl kalabalıkdı denizin içi anlatamam. Pazar akÅamı da bu kez kayınvalidem iftara çaÄırdı. Biraz erken gidip yardım ettim. Bir haftasonu daha böyle geçti.
Bugün önce bankalara gidip borçlar eda edilecek, sonra bir yarım saat kadar kiracımıza uÄrayacaÄım. Geçen hafta uÄramak istemiÅtim ama bir türlü günlerimiz uyuÅamamıÅdı görüÅmek için. Oradan da bir arkadaÅıma gideceÄim. Yarın temizlik var, kadın gelecek ama aynı zamanda annemlerin de evlilik yıldönümü. GideceÄimizi haber vermek istemiyorum. Sonra annem çok detaylı yemek iÅlerine giriÅiyor. Yoruluyor diye bu sefer ben üzülüyorum. Niyetim sürpriz yapmak. Telefonla tebrik edip, gelemeyecekmiÅ havası yaratıcam. Sonra da ben hazır birÅeyler alıp akÅam üzeri oÄlumla beraber gidicem. EÅim de direkt iÅten oraya gelir. AkÅam kutlama yaparız. Pastayı da unutmamak lazım. Dile kolay tam 48 yıl. İnÅallah 2 yıl sonra 50. yılları olacak ama babam tanıÅmalarının ve beraberliklerinin aslında 60 yıllık olduÄunu söylüyor. Yani gözlerini açmıÅlar, birbirlerini tanımıÅlar ve hiç ayrılmamıÅlar. Mesafe olarak ayrılıklar olsa da (askerlik, iÅ gibi nedenlerle) hep iletiÅimi sürdürmüÅler. Yarın benim ve onlar için özel olan o günde , onların öyküsünü yazacaÄım. Bu da benim hediyem olacak onlara.
Cuma günü market alıÅveriÅi yaptım. Ãnce biraz ondan ,biraz bundan derken çıkıÅta taÅıma kapasitemin ötesinde bir alıÅveriÅ olduÄunu gördüm. Ben de atladım taksiye, öyle geldim eve. Åoför kesin küfretmiÅtir, Åuncacık mesafeye beni götürdü diye ama Allahtan İzmir'in Åoförleri henüz daha mesafe seçiciliÄine baÅlamadılar ya da bana kibarı denk geldi.
Cumartesi günü kahvaltı sonrası önce renklileri, sonra da beyazları makineye attım, yıkadım. Pazartesiye gömlekler ve tiÅörtler hazır olmalı. Bu arada görümcem telefon etti, akÅama iftara çaÄırdı. Daha doÄrusu kayınvalideme ve teyzesine iftar yapıyor. Biz ise oruçsuzlar olarak olaya yemek yönünden dahil oluyoruz. Giderken tatlı alacaktım. Alma, güllaç getir beraber yapalım dedi. Ben hayatımda hiç güllaç yapmamıÅtım, ilk kez milli oldum ve bu kadar kolay bir iÅi neden gözümde büyütüp hiç denemediÄime hayıflandım. Ãok kolaymıÅ. Gerçi burada meÅhur olan AÄam baklavacısının güllacı kadar süper ötesi deÄil ama yine de iyiydi.
Pazar günü ise bir gün önce yıkananları ütüledim. Sonra eÅimle sahilde yürüyüÅe çıktık. Denizin içi adam doluydu. Ne bu diyeceksiniz? MidyecilermiÅ. Bostanlı sahilinden herhalde bir 100 metre ilerisinde bile (ben de pek mesafe kavramı yoktur, atmıŠolabilirim) deniz insanın beline geliyor. Bu adamlar denize girmiÅler. Midye çıkarıyorlar. Etraflarında da kayıklar var. Topladıkları midyeleri bunlara koyuyorlar. Sanki sıcak bir yaz günü , ÃeÅme plajında insanlar denize girmiÅ gibi nasıl kalabalıkdı denizin içi anlatamam. Pazar akÅamı da bu kez kayınvalidem iftara çaÄırdı. Biraz erken gidip yardım ettim. Bir haftasonu daha böyle geçti.
Bugün önce bankalara gidip borçlar eda edilecek, sonra bir yarım saat kadar kiracımıza uÄrayacaÄım. Geçen hafta uÄramak istemiÅtim ama bir türlü günlerimiz uyuÅamamıÅdı görüÅmek için. Oradan da bir arkadaÅıma gideceÄim. Yarın temizlik var, kadın gelecek ama aynı zamanda annemlerin de evlilik yıldönümü. GideceÄimizi haber vermek istemiyorum. Sonra annem çok detaylı yemek iÅlerine giriÅiyor. Yoruluyor diye bu sefer ben üzülüyorum. Niyetim sürpriz yapmak. Telefonla tebrik edip, gelemeyecekmiÅ havası yaratıcam. Sonra da ben hazır birÅeyler alıp akÅam üzeri oÄlumla beraber gidicem. EÅim de direkt iÅten oraya gelir. AkÅam kutlama yaparız. Pastayı da unutmamak lazım. Dile kolay tam 48 yıl. İnÅallah 2 yıl sonra 50. yılları olacak ama babam tanıÅmalarının ve beraberliklerinin aslında 60 yıllık olduÄunu söylüyor. Yani gözlerini açmıÅlar, birbirlerini tanımıÅlar ve hiç ayrılmamıÅlar. Mesafe olarak ayrılıklar olsa da (askerlik, iÅ gibi nedenlerle) hep iletiÅimi sürdürmüÅler. Yarın benim ve onlar için özel olan o günde , onların öyküsünü yazacaÄım. Bu da benim hediyem olacak onlara.
Cumartesi, Ekim 07, 2006
Aile İçi Åiddet
Bugünkü Hürriyet'in internet sayfasında Serdar Devrim'in aile içi Åiddet konusunda çok güzel bir yazısı var. Hem üzücü, hem düÅündürücü. Lütfen en sondaki videoyu da tıklayıp, seyredin.
Cuma, Ekim 06, 2006
Yine Cuma
ÃarÅamba günü sabahtan iÅleri toparladıktan sonra öÄleden sonra halama gittim. Halam ve 2 kuzenimle oturup bol bol muhabbet ettik. Tabi yanında çay, kakaolu kek, kabak köftesi ve peynirli poÄaça eÅliÄinde.
Dün ise anneme gitmeden önce ortanca halama uÄradım. 1 saat kadar oturdum onda da. Ben oradayken torunları da uÄradı. İyi oldu, onları da gördüm, görüÅtük. Oradan da anneme gittim. Ãok özlemiÅtim. Ãnce annemde epey bir lafladık. Sonra teyzeme çıktık. Son rahatsızlıÄından beri teyzem bir alt kata bile inemiyor artık. Ãok zorlanıyor.
Bu arada anneme gitmeden önce kitapçıya uÄradım. Raflara bakarken "Moris Farhi" diye bir yazarın "Genç Türk" adlı eserini gördüm. Cumhuriyet'in kuruluÅ yıllarını o yıllarda 13-14 yaÅlarında olan çocukların hayatları üzerinden anlatıyor.Sanki güzel gibi geldi, aldım. Ãnce annem okuyacak.Benim elimde Åimdilik birkaç kitap var. Ãnce onları bitireyim. Åu aralar basın dünyası ile ilgili kitaplar okuyorum. İlk okuduÄum kitap Zeynep Oral'ın "Meslek Yarası" adlı kitabı. Ãok akıcı bir dille yazılmıÅ, kendi iÅ yaÅamını anlattıÄı , bu arada da uzun bir döneme tanıklık ettiÄi bir kitap. İnanın boÅ vaktiniz varsa sıkılmadan bir gün içinde okuyup bitirebilirsiniz. Sonra Akgün Tekin'in "Türk Basınında Kayan Yıldız, Haldun Simavi'nin Günaydın'ı" adlı esere baÅladım. Biraz kalınca bir kitap. Son 80 sayfadayım. Ama aynı akıcılık bu kitapta da var. O da bitince sırada Emin ÃölaÅan'ın "Unutulmayan SöyleÅiler" kitabı var. Zaten Günaydın ile ilgili kitaba baÅlamadan önce Emin ÃölaÅan'ın kitabından Haldun Simavi ile yaptıÄı röportajı okumuÅtum. Ben yakın geçmiÅi anlatan kitapları okumayı çok seviyorum.
Geldik yine Cuma'ya. Herkese iyi tatiller.
Dün ise anneme gitmeden önce ortanca halama uÄradım. 1 saat kadar oturdum onda da. Ben oradayken torunları da uÄradı. İyi oldu, onları da gördüm, görüÅtük. Oradan da anneme gittim. Ãok özlemiÅtim. Ãnce annemde epey bir lafladık. Sonra teyzeme çıktık. Son rahatsızlıÄından beri teyzem bir alt kata bile inemiyor artık. Ãok zorlanıyor.
Bu arada anneme gitmeden önce kitapçıya uÄradım. Raflara bakarken "Moris Farhi" diye bir yazarın "Genç Türk" adlı eserini gördüm. Cumhuriyet'in kuruluÅ yıllarını o yıllarda 13-14 yaÅlarında olan çocukların hayatları üzerinden anlatıyor.Sanki güzel gibi geldi, aldım. Ãnce annem okuyacak.Benim elimde Åimdilik birkaç kitap var. Ãnce onları bitireyim. Åu aralar basın dünyası ile ilgili kitaplar okuyorum. İlk okuduÄum kitap Zeynep Oral'ın "Meslek Yarası" adlı kitabı. Ãok akıcı bir dille yazılmıÅ, kendi iÅ yaÅamını anlattıÄı , bu arada da uzun bir döneme tanıklık ettiÄi bir kitap. İnanın boÅ vaktiniz varsa sıkılmadan bir gün içinde okuyup bitirebilirsiniz. Sonra Akgün Tekin'in "Türk Basınında Kayan Yıldız, Haldun Simavi'nin Günaydın'ı" adlı esere baÅladım. Biraz kalınca bir kitap. Son 80 sayfadayım. Ama aynı akıcılık bu kitapta da var. O da bitince sırada Emin ÃölaÅan'ın "Unutulmayan SöyleÅiler" kitabı var. Zaten Günaydın ile ilgili kitaba baÅlamadan önce Emin ÃölaÅan'ın kitabından Haldun Simavi ile yaptıÄı röportajı okumuÅtum. Ben yakın geçmiÅi anlatan kitapları okumayı çok seviyorum.
Geldik yine Cuma'ya. Herkese iyi tatiller.
Çarşamba, Ekim 04, 2006
Kısa kısa
Pazartesi günü arkadaÅımın annesini hastanede ziyaret etmiÅtim. MaÅallah,çok iyiydi. Hiç ameliyat geçirmiÅ biri gibi deÄildi. Bir de herhalde hastalıÄını bilmediÄinden morali de düzgündü. Ãok sevindim. Umarım , tekrarlamaz ve hep böyle sürer gider.
Dün ise malum temizlik vardı. Bugün halamlara gideceÄim. Yarın ise anneme. Onu çok ihmal ettim. Yani 1 hafta olacak yarın ama ne bileyim uzun süredir görmemiÅim gibi geldi bana.
Aklımda bir sürü Åey vardı baÅlarken ama Åimdi hepsi uçtu gitti. Bu da böyle kısa bir post olsun bakalım.
Dün ise malum temizlik vardı. Bugün halamlara gideceÄim. Yarın ise anneme. Onu çok ihmal ettim. Yani 1 hafta olacak yarın ama ne bileyim uzun süredir görmemiÅim gibi geldi bana.
Aklımda bir sürü Åey vardı baÅlarken ama Åimdi hepsi uçtu gitti. Bu da böyle kısa bir post olsun bakalım.
Pazartesi, Ekim 02, 2006
İftar YemeÄi
Yine Pazartesi. OÄlum okula, eÅim iÅe gitti ev yine bana kaldı. Ãnce yaÄmurdan sonrasını anlatayım.
Cuma akÅamı yemekten sonra görümceme gittik. Evi temizlenmiÅ. Tertemiz olmuÅ. Halıları da yıkamaya vermiÅ. Bir dahaki yaÄmura kadar her Åey Åimdilik iyi. Kiracımızın üst katı da tadilatı tamamlamaya baÅlamıÅ. Bugün bir gidip bakacaÄım. Hem kiracımıza da geçmiÅ olsun diyeyim. KadıncaÄızın koltukları, eÅyaları berbat olmuÅ.
Cuma akÅamı üzücü bir haber aldım. 4 ay önce babasını kaybeden çok yakın bir arkadaÅımın annesi kansermiÅ ve cumartesi günü hemen ameliyata alınıyordu. Cumartesi günü sabahtan hastaneye gittim. Ãok Åükür, ameliyat iyi geçmiÅ ve doktor çok olumlu konuÅmuÅ. Kanser yayılmamıŠve o bölgeyi tamamen temizlemiÅler. Kemoterapiye bile gerek kalmayacakmıÅ. Bu arada annesine durumunu anlatmadılar. O farklı bir nedenle ameliyat olduÄunu sanıyor. Bugün de bir ara gidip göreceÄim teyzeciÄi ve arkadaÅımı.
Cumartesi günü hastaneden döndükten sonra pazar günkü iftar için eÅimle çıkıp biraz yiyecek alıÅveriÅi yaptık. Sonra Bostanlı sahilde yürüyüŠyapıp, sahildeki kafede oturup kuÅburnu çayı içtik, sonra da eve gelip GümüÅ'ün " MeÄmet, MeÄmet" diye melemelerini seyrettim.
Pazar günü kahvaltıdan sonra eÅim annelerini almaya yazlıÄa gitti. OÄlan bilgisayar baÅında, bense popoma motor takılmıŠgibi koÅuÅturdum. Biraz toz alma ve elektrik süpürgesi yapma(ki ben bu iÅi yıl boyunca toplam 10'dan fazla yapmam ve nefret ederim.) sonra yemekler. Neyse herÅey vaktinde yetiÅti. Yemekte 9 kiÅiydik. Gerçi yalnızca 3 kiÅi oruçluydu. GülüŠahenk yedik,içtik. Hadi menüyü de yazayım.Bu arada Türk Dil Kurumunun yazım kılavuzundan kontrol ettim. menü imiÅ, mönü deÄil. Neyse ,evet menüde
İftariyelikler (zeytin, peynir, tereyaÄ, reçel, hurma, pastırma çeÅitleri)
Kremalı mantar çorbası
Sucuklu yumurta
Kıymalı bezelye
Fırında köfte-patates
Pilav
ÅakÅuka
Salata
YoÄurt
Köz kırmızı biber
Ayrıca görümcem ciÄer sote ve haÅlama dil getirmiÅ.
Hepimize afiyet oldu.
Birazdan çıkarım. Ãnce çiçek alayım( hastane için) oradan hastane, hastane dönüÅü kiracıyı ziyaret, biraz alıÅveriÅ. Sonra eve gelip biraz ütü. Gün bitti. Bugün yemek falan yapmam. HerÅeyden o kadar çok arttı ki. Herhalde 2-3 gün yemek yapmama gerek kalmayacak. Kebap yani.
Cuma akÅamı yemekten sonra görümceme gittik. Evi temizlenmiÅ. Tertemiz olmuÅ. Halıları da yıkamaya vermiÅ. Bir dahaki yaÄmura kadar her Åey Åimdilik iyi. Kiracımızın üst katı da tadilatı tamamlamaya baÅlamıÅ. Bugün bir gidip bakacaÄım. Hem kiracımıza da geçmiÅ olsun diyeyim. KadıncaÄızın koltukları, eÅyaları berbat olmuÅ.
Cuma akÅamı üzücü bir haber aldım. 4 ay önce babasını kaybeden çok yakın bir arkadaÅımın annesi kansermiÅ ve cumartesi günü hemen ameliyata alınıyordu. Cumartesi günü sabahtan hastaneye gittim. Ãok Åükür, ameliyat iyi geçmiÅ ve doktor çok olumlu konuÅmuÅ. Kanser yayılmamıŠve o bölgeyi tamamen temizlemiÅler. Kemoterapiye bile gerek kalmayacakmıÅ. Bu arada annesine durumunu anlatmadılar. O farklı bir nedenle ameliyat olduÄunu sanıyor. Bugün de bir ara gidip göreceÄim teyzeciÄi ve arkadaÅımı.
Cumartesi günü hastaneden döndükten sonra pazar günkü iftar için eÅimle çıkıp biraz yiyecek alıÅveriÅi yaptık. Sonra Bostanlı sahilde yürüyüŠyapıp, sahildeki kafede oturup kuÅburnu çayı içtik, sonra da eve gelip GümüÅ'ün " MeÄmet, MeÄmet" diye melemelerini seyrettim.
Pazar günü kahvaltıdan sonra eÅim annelerini almaya yazlıÄa gitti. OÄlan bilgisayar baÅında, bense popoma motor takılmıŠgibi koÅuÅturdum. Biraz toz alma ve elektrik süpürgesi yapma(ki ben bu iÅi yıl boyunca toplam 10'dan fazla yapmam ve nefret ederim.) sonra yemekler. Neyse herÅey vaktinde yetiÅti. Yemekte 9 kiÅiydik. Gerçi yalnızca 3 kiÅi oruçluydu. GülüŠahenk yedik,içtik. Hadi menüyü de yazayım.Bu arada Türk Dil Kurumunun yazım kılavuzundan kontrol ettim. menü imiÅ, mönü deÄil. Neyse ,evet menüde
İftariyelikler (zeytin, peynir, tereyaÄ, reçel, hurma, pastırma çeÅitleri)
Kremalı mantar çorbası
Sucuklu yumurta
Kıymalı bezelye
Fırında köfte-patates
Pilav
ÅakÅuka
Salata
YoÄurt
Köz kırmızı biber
Ayrıca görümcem ciÄer sote ve haÅlama dil getirmiÅ.
Hepimize afiyet oldu.
Birazdan çıkarım. Ãnce çiçek alayım( hastane için) oradan hastane, hastane dönüÅü kiracıyı ziyaret, biraz alıÅveriÅ. Sonra eve gelip biraz ütü. Gün bitti. Bugün yemek falan yapmam. HerÅeyden o kadar çok arttı ki. Herhalde 2-3 gün yemek yapmama gerek kalmayacak. Kebap yani.
Cuma, Eylül 29, 2006
YaÄmur=Afat
Dün gece İzmir'i sel götürdü. Gündüz azar azar çiseledi hatta bir ara (ki o aralar nedense hep benim dıÅaıda olduÄum saatlere denk geldi) arttı yaÄmur. Ancak akÅam saatleri baÅlayan ve gökgürültüsü-ÅimÅek eÅliÄinde yaÄan yaÄmura biz afat desek daha doÄru olur. Kelimenin tam anlamı ile bardaktan pardon kovadan ya da en iyisi biz damacanadan boÅalırcasına diyelim. Bu evimizdeki (ciddi anlamda) ilk yaÄmur olduÄundan ve de ev en üst kat olduÄundan biraz da endiÅeli bir Åekilde tüm gece evin tavalarına baktık ama Åükür akan kokan olmadı. Fakat saat 8'e doÄru telefon geldi. Görümcemin evini laÄım basmıÅ. Evet su falan deÄil laÄım. Evi zemin dubleks. YaÄmur suyu ile dolan kanalizasyon boruları geri tepmiÅ. Zemindeki tuvaletten bütün milletin laÄım suları eve. Salonun yarısı, mutfak her yer affedersiniz bok içinde yüzüyormuÅ. "N'olur,bana acil bir tesisatçı bulun" dedi. Åansına bizimki yaÄmurdan dolayı dükkanı kapatmamıÅ. Adresi verdim, gitmiÅ. Bu arada biz de evden çıkamıyoruz. Bizim sokak tam Venedik olmuÅ. Bir gondol eksik. Arabaların kapısı ile beraberdi su seviyesi. Neyse ,tesisatçı bakmıÅ,"Abla,bu itfaiyenin iÅi. Onları çaÄırıp suyu vidanjörle çektirin" demiÅ. Fakat heyhat! Tüm İzmir'i sular bastıÄından itfaiye gelememiÅ. O saatte her zaman eve gelen kadınını bulmuÅ. O gelmiÅ.Evi temizlemiÅler ama halılar batmıŠtabi.Bugün halıları yıkatmaya gönderdi. Evin fotoÄraflarını çekmiÅler. DiÄer zararları da sigortadan alacak ama o üzüntü ve yorgunluk hepsinden beter. Bazı Åeyler para ile karÅılanmıyor.
Sabah da kiracı telefon etti. Benim 13 yıl oturduÄum ve bir damla su akmayan ev dün gece akmıÅ. Salon,mutfak ve 2 oda su içindeymiÅ. Bir tek banyo ile yatak odasında sorun yokmuÅ. Kiracımız çok iyi bir hanım. Bir üst katımız yarım çatıydı. Geçen yıl alanlar tadilat yapıp çatıyı tam kata çevirmek istediler. Ama Åu an tadilat yarım. Oradan kaynaklanmıÅ. O evin sahibi ile kendi de görüÅmüŠama rica etti siz de arayın diye. Ben pek öyle sert konuÅamam.EÅime havale ettim. O da "Ya bugün o meseleyi halledin ya da tadilatı onayımız olmadan yaptınız,belediyeye Åikayet ederim" diye biraz tehdit etmiÅ. Umarım iÅe yarar da kadıncaÄız bu dertten kurtulur. Ãünkü meteoroloji bu gece için de yaÄmur dedi.
Dün annemdeydim. Teyzeme çıktık. Teyzem iyileÅmiÅ, yemesinden belli. Hadi Åunu yapalım çayın yanına, bunu piÅirelim diyor. Halbuki 1-2 haftadır ekmek-peynirden baÅka bir Åey yiyemiyordu.Ãok Åükür. Yeryüzünde saÄlık, enbüyük varlık (lütfen melodisi ile söyleyin arkadaÅlar)
Pazar günü kayınvalidem ile kayınpederim artık yazlıktan dönüyorlar. O akÅam onları iftara alırım. Alt kattaki eÅimin teyzesini ve onda misafir olan bir yakınımızı da çaÄırırım. Pazar günü biraz koÅuÅmam gerekecek. Saatli olduÄu için biraz stres yapıyorum. İnÅallah alnımın akı ile çıkarım.
Herkese iyi haftasonları, iyi tatiller
Sabah da kiracı telefon etti. Benim 13 yıl oturduÄum ve bir damla su akmayan ev dün gece akmıÅ. Salon,mutfak ve 2 oda su içindeymiÅ. Bir tek banyo ile yatak odasında sorun yokmuÅ. Kiracımız çok iyi bir hanım. Bir üst katımız yarım çatıydı. Geçen yıl alanlar tadilat yapıp çatıyı tam kata çevirmek istediler. Ama Åu an tadilat yarım. Oradan kaynaklanmıÅ. O evin sahibi ile kendi de görüÅmüŠama rica etti siz de arayın diye. Ben pek öyle sert konuÅamam.EÅime havale ettim. O da "Ya bugün o meseleyi halledin ya da tadilatı onayımız olmadan yaptınız,belediyeye Åikayet ederim" diye biraz tehdit etmiÅ. Umarım iÅe yarar da kadıncaÄız bu dertten kurtulur. Ãünkü meteoroloji bu gece için de yaÄmur dedi.
Dün annemdeydim. Teyzeme çıktık. Teyzem iyileÅmiÅ, yemesinden belli. Hadi Åunu yapalım çayın yanına, bunu piÅirelim diyor. Halbuki 1-2 haftadır ekmek-peynirden baÅka bir Åey yiyemiyordu.Ãok Åükür. Yeryüzünde saÄlık, enbüyük varlık (lütfen melodisi ile söyleyin arkadaÅlar)
Pazar günü kayınvalidem ile kayınpederim artık yazlıktan dönüyorlar. O akÅam onları iftara alırım. Alt kattaki eÅimin teyzesini ve onda misafir olan bir yakınımızı da çaÄırırım. Pazar günü biraz koÅuÅmam gerekecek. Saatli olduÄu için biraz stres yapıyorum. İnÅallah alnımın akı ile çıkarım.
Herkese iyi haftasonları, iyi tatiller
Pazartesi, Eylül 25, 2006
Pazar Kopyası
Bugünkü post konumu Age35'den kopya çekiyorum. Pazartesi sendromu ya da pazardan nefret edenler klübü.
Pazar günü denince ilk aklıma gelen görüntü; 6-7 yaÅlarım. Daha tv yok. Bir pazar günü. YaÄmur Åakır Åakır yaÄıyor. Babam pencereye karÅı divana uzanmıÅ.Radyo açık ve Orhan Ayhan dıgır dıgır dıgır maç anlatıyor. İnanın her sefer bunlar aklıma gelir ve tüylerim diken diken olur. Zaten bir kadın olarak futbolu sevmiyorum. O her pazar aynı spikerden taramalı tüfek hızıyla maç dinlemek bir eziyetti. Hala da o adamcaÄızın sesini hiç sevmem. Bazen tv'de birÅeyler anlatırken rastlıyorum ve ıÅık hızı ile kanalı geçiyorum. O zamanlar da pazarlar çok sıkıcıydı.
Sonra ortaokul yıllarım geliyor. Artık tv var. Ama pazar günleri saat 2 ya da 3'den sonra baÅlıyor. O saate kadar kahvaltı ve gazete ile oyalanıp sonra hiptonize olmuÅ gibi aralıksız tv seyrediyorum. Telemaç, kutu kutu, GüneÅ Tecelli, rahmetli Cenk Koray, Tansu Polatkan, Alman kasabalarında yapılan eÄlenceli yarıÅlar, Bonanza. Ama yine de hep bir iç sıkıntısı ile. Yarın okul var.Pazarlar çok sıkıcı
Sonra lise yılları. Artık tv çok ilgimi çekmiyor. O yaÅlarda hep olur. Ãok sıkı dost 2 kızız. Sürekli bir araya gelip platonik aÅklarımızdan söz ediyoruz. Pazarları da kah o bizde, kah ben onlarda bol muhabbetle geçiyor. Yine de hep aynı iç sıkıntısı. Yarın okul var. Pazarlar çok sıkıcı
Ãniversitede pazartesi sendromu çok fazla deÄil. Ãünkü okul daha çok arkadaÅlarla bulıÅmak için gidilen bir üs. Ãstelik biz iktisatçılar öÄleden sonra gidiyoruz. Sabahtan iÅletmeciler gidiyor okula. Orada buluÅup, gideceÄimiz yerlere oradan daÄılıyoruz. Devam zorunluluÄu olmadıÄı için düzenli birilerinden notları alıp fotokopi çektirmek ve sınavlara girmek yeterli. Pazarlar yine çok sıkıcı. Ah, pazartesi olsa da okula gitsem:))
Sonra iÅe giriÅ. İŠkadını ve bekar.Tekrar hoÅgeldin pazartesi sendromu. Sabah erken kalkılacak. İŠvar. Ãstelik liseye giden sevgili kardeÅim, her pazar sorduÄum "Bak, yarına İngilizce ödevin var mı? Bana akÅam saati ödev çıkarma" uyarılarını her seferinde "yok" diye geçiÅtiriyor.Sonra da tam gece 11 civarı "ablaaa!" diye feryat edip ödevleri yapmam için veriyordu. Yani duble stres. "OÄlum benim uyumam lazım" "Ya, söz ablacım benim, bu son" Tabi sadece o hafta için son. Her pazar aynı senaryo tekrarlanır mı ? Bizim evde, EVET. Ben salak mıyım? EVET. Her pazar bak bu son deyip ertesi pazar gene paÅa paÅa ödevleri yapan kim? BEN. KardeÅimi seviyor muyum? ÃOK. Yarın iÅ var, ondan önce pazar gecesi yapılması gereken İngilizce ödevi var. Pazarlar çok sıkıcı.
İŠkadını ve evli ve çocuklu. Aman allahım. Pazartesiye yetiÅecek ne çok Åey var. Eskiden pazartesi sabahı herÅeyini ütülü bulan ben, Åimdi kendim dıÅında 2 kiÅinin daha giysilerini hazır ediyorum. Ãocuk küçükken anneanneye götürürken hazırlanan o devasa çantalar (günlük giysiler, gezmeklik giysiler, bezler, biberonlar, oyuncaklar, herÅeyin birer takım yedeÄi,) Ãocuk okula baÅlayınca, onun ödevleri, okul önlüÄü, eÅin giysileri, kendi giysilerin,haftaiçi için 1-2 yemek hazırlama. Artık pazarlar yetmiyor. Sıkılacak zaman bulamıyorsun.Ama yine de ertesi gün iÅ olması bile insanın yüreÄinin üstüne bir aÄırlık oturtuyor. Pazarlar sıkıcı
Åimdi emekli ve evli ve çocuklu. OÄlum ödevlerini kendi yapıyor. Ãtü haftaiçi hallediliyor. Ãok fazla iÅ yok üstelik pazartesi bana iÅ yok ama pazarlar yine çok sıkıcı.
Pazarları nereye gidersen git, nerede gezersen gez, akÅam olup ta eve dönünce o sıkıntı gelip yüreÄinin üzerine çörekleniyor ve pazartesi akÅamı olmadan da geçmiyor. Bu sendromun tedavisini bulan yüzyılın adamı olacak. Nerde o ? Ãabuk çıksın ortaya..
Pazar günü denince ilk aklıma gelen görüntü; 6-7 yaÅlarım. Daha tv yok. Bir pazar günü. YaÄmur Åakır Åakır yaÄıyor. Babam pencereye karÅı divana uzanmıÅ.Radyo açık ve Orhan Ayhan dıgır dıgır dıgır maç anlatıyor. İnanın her sefer bunlar aklıma gelir ve tüylerim diken diken olur. Zaten bir kadın olarak futbolu sevmiyorum. O her pazar aynı spikerden taramalı tüfek hızıyla maç dinlemek bir eziyetti. Hala da o adamcaÄızın sesini hiç sevmem. Bazen tv'de birÅeyler anlatırken rastlıyorum ve ıÅık hızı ile kanalı geçiyorum. O zamanlar da pazarlar çok sıkıcıydı.
Sonra ortaokul yıllarım geliyor. Artık tv var. Ama pazar günleri saat 2 ya da 3'den sonra baÅlıyor. O saate kadar kahvaltı ve gazete ile oyalanıp sonra hiptonize olmuÅ gibi aralıksız tv seyrediyorum. Telemaç, kutu kutu, GüneÅ Tecelli, rahmetli Cenk Koray, Tansu Polatkan, Alman kasabalarında yapılan eÄlenceli yarıÅlar, Bonanza. Ama yine de hep bir iç sıkıntısı ile. Yarın okul var.Pazarlar çok sıkıcı
Sonra lise yılları. Artık tv çok ilgimi çekmiyor. O yaÅlarda hep olur. Ãok sıkı dost 2 kızız. Sürekli bir araya gelip platonik aÅklarımızdan söz ediyoruz. Pazarları da kah o bizde, kah ben onlarda bol muhabbetle geçiyor. Yine de hep aynı iç sıkıntısı. Yarın okul var. Pazarlar çok sıkıcı
Ãniversitede pazartesi sendromu çok fazla deÄil. Ãünkü okul daha çok arkadaÅlarla bulıÅmak için gidilen bir üs. Ãstelik biz iktisatçılar öÄleden sonra gidiyoruz. Sabahtan iÅletmeciler gidiyor okula. Orada buluÅup, gideceÄimiz yerlere oradan daÄılıyoruz. Devam zorunluluÄu olmadıÄı için düzenli birilerinden notları alıp fotokopi çektirmek ve sınavlara girmek yeterli. Pazarlar yine çok sıkıcı. Ah, pazartesi olsa da okula gitsem:))
Sonra iÅe giriÅ. İŠkadını ve bekar.Tekrar hoÅgeldin pazartesi sendromu. Sabah erken kalkılacak. İŠvar. Ãstelik liseye giden sevgili kardeÅim, her pazar sorduÄum "Bak, yarına İngilizce ödevin var mı? Bana akÅam saati ödev çıkarma" uyarılarını her seferinde "yok" diye geçiÅtiriyor.Sonra da tam gece 11 civarı "ablaaa!" diye feryat edip ödevleri yapmam için veriyordu. Yani duble stres. "OÄlum benim uyumam lazım" "Ya, söz ablacım benim, bu son" Tabi sadece o hafta için son. Her pazar aynı senaryo tekrarlanır mı ? Bizim evde, EVET. Ben salak mıyım? EVET. Her pazar bak bu son deyip ertesi pazar gene paÅa paÅa ödevleri yapan kim? BEN. KardeÅimi seviyor muyum? ÃOK. Yarın iÅ var, ondan önce pazar gecesi yapılması gereken İngilizce ödevi var. Pazarlar çok sıkıcı.
İŠkadını ve evli ve çocuklu. Aman allahım. Pazartesiye yetiÅecek ne çok Åey var. Eskiden pazartesi sabahı herÅeyini ütülü bulan ben, Åimdi kendim dıÅında 2 kiÅinin daha giysilerini hazır ediyorum. Ãocuk küçükken anneanneye götürürken hazırlanan o devasa çantalar (günlük giysiler, gezmeklik giysiler, bezler, biberonlar, oyuncaklar, herÅeyin birer takım yedeÄi,) Ãocuk okula baÅlayınca, onun ödevleri, okul önlüÄü, eÅin giysileri, kendi giysilerin,haftaiçi için 1-2 yemek hazırlama. Artık pazarlar yetmiyor. Sıkılacak zaman bulamıyorsun.Ama yine de ertesi gün iÅ olması bile insanın yüreÄinin üstüne bir aÄırlık oturtuyor. Pazarlar sıkıcı
Åimdi emekli ve evli ve çocuklu. OÄlum ödevlerini kendi yapıyor. Ãtü haftaiçi hallediliyor. Ãok fazla iÅ yok üstelik pazartesi bana iÅ yok ama pazarlar yine çok sıkıcı.
Pazarları nereye gidersen git, nerede gezersen gez, akÅam olup ta eve dönünce o sıkıntı gelip yüreÄinin üzerine çörekleniyor ve pazartesi akÅamı olmadan da geçmiyor. Bu sendromun tedavisini bulan yüzyılın adamı olacak. Nerde o ? Ãabuk çıksın ortaya..
Cuma, Eylül 22, 2006
Hastane Günleri
Teyzem hastalandı. Sürekli ishaldi. En son gaytada pembelik görünce kulaktan dolma ilaçlarla bunu geçiremeyeceÄini anladı ve doktora gittik. Pazartesi günü oturdukları semte yakın özel bir hastaneye gittik. Doktor kontrol etti ve ertesi gün için kolonoskopi yapacaÄını söyledi. O gün yalnızca bedenen biraz yoruldu. Ãünkü teyzem 78 yaÅında ve ayak aÄrılarından dolayı yanında destekle bile neredeyse sürüklenerek yürüyor. Hastaneye gitmek , gelmek biraz yordu.Tabii ishal de devam ediyor. Kolonoskopi için doktor laktasif(doÄru mu yazdım,emin deÄilim) ilaçlar verdi. Zavallım o gece 10'dan sonra sürekli tuvalete taÅınmıÅ. Sabah 9 gibi hastaneye gittik. Bir iÄne ile bayılttılar. Bu arada tüm iÅlemler sırasında ben de yanındayım. Ãünkü giyinip soyunmasına falan hep ben yardım ediyorum. YaÅlanınca insanın hareketleri de yavaÅlıyor. Bir ayakkabı çıkarmak bile dakikalarca sürebiliyor. Neyse iÅlem bitti. Doktor önemli birÅey olmadıÄını, iltihap olduÄunu ama yine de aklımızda birÅey kalmaması için parça aldıÄını ve biyopsi yaptırmamızı söyledi. Daha sonra da baygın yatan teyzem için " Hastanızı üst kata çıkarın.1 saate kadar ayılmazsa tekrar bu kata getirin" dedi. İyi ki oÄlu ve babam yanımızdaydı. KızdıÄım nokta, doktorlar herkesin kendileri gibi herÅeyi bildiÄini sanıyorlar. EÄer ben böyle bir Åey yaptıracak olsaydım tek baÅıma giderdim. Bu durumda ben herhalde o masada ayılana kadar yatmak zorunda kalırdım. Teyzem uzun boylu ve kiloludur. OÄluyla birlikte önce tekerli sandalyeye koyduk. Ãst katta da yataÄa kollarından ve bacaklarından tutarak ikimiz yatırdık. Neyse 1 saat sonra kendiliÄinden ayıldı. Bu yaÅa kadar hayatında hiç narkoz almamıÅ. Onu çok etkiledi.Hastanede asansör olduÄu için problem yoktu ama evi 3. kat ve asansör yok. Bir sandalyeye koyup, 2. kata anneme kadar taÅıdık. Ãst kata çıkarmaya artık gücümüz yetmedi. Orada akÅama kadar yattı. Ama giderek açıldıÄı belli oluyordu. Artık iyice açılınca eve gelip doÄru banyoya girdim. Ãzerimdeki herÅeyi kirli sepetine, ben de banyoya. Hastaneye gidip geldikten sonra ben çok kötü oluyorum ya. Herkes benim gibi mi acaba? Kendimi inanılmaz mikroplu, pis,ne bileyim çok kötü hissediyorum iÅte. Dün de patoloji sonucunu aldık. O da iltihap diyor. Åükür , kötü birÅey yok. İlaçları yazıldı. Onları almaya baÅladı. İnÅallah kısa sürede düzelecek.
Kısacası benim bu haftamın neredeyse tamamı hastane köÅelerinde geçti. Allah ne eksik etsin ne de muhtaç etsin. Zaten hiç sevmem ne doktora gitmeyi ne de hastaneyi. Uzun bir süre inÅallah uzak olur bize.
Kısacası benim bu haftamın neredeyse tamamı hastane köÅelerinde geçti. Allah ne eksik etsin ne de muhtaç etsin. Zaten hiç sevmem ne doktora gitmeyi ne de hastaneyi. Uzun bir süre inÅallah uzak olur bize.
Pazartesi, Eylül 18, 2006
Åimdi Okullu Olduk
Bugün okullar açıldı. Bloglardaki pek çok anne için bugün çocuklarının ilk kez okula gittiÄi gün. Tüm yeni baÅlayanlara, devam edenlere ve benim Lise 2'deki koca eÅÅek gibilere baÅarılı bir öÄretim yılı olur inÅallah.
Ev birden bomboÅ oldu sanki. Tüm yaz oÄlumla birlikte olunca bu sabah yalnızlık biraz zor geldi. Tek iyi yanı, saat 12 ve hala bilgisayar ben de. Yoksa bu saatte imkanı yok bana bırakmazdı.
Haftasonu kayda deÄer hiçbir Åey yoktu. Görümcem bizde kaldı. Yedik,içtik, muhabbet ettik ve yan geldik yattık. Dün onlar 2 kardeÅ Foça'ya gitti. Bense koca tınazlar gibi ütülerimi yaptım. Ama bu hafta rahatım hiç olmazsa.
Ev birden bomboÅ oldu sanki. Tüm yaz oÄlumla birlikte olunca bu sabah yalnızlık biraz zor geldi. Tek iyi yanı, saat 12 ve hala bilgisayar ben de. Yoksa bu saatte imkanı yok bana bırakmazdı.
Haftasonu kayda deÄer hiçbir Åey yoktu. Görümcem bizde kaldı. Yedik,içtik, muhabbet ettik ve yan geldik yattık. Dün onlar 2 kardeÅ Foça'ya gitti. Bense koca tınazlar gibi ütülerimi yaptım. Ama bu hafta rahatım hiç olmazsa.
Cuma, Eylül 15, 2006
İyi ki DoÄdun Canım KardeÅim
Bugün de canım kardeÅimin doÄumgünü. Onu nasıl deliler gibi istemiÅ, sonra nasıl deliler gibi kıskanmıŠve sonra da nasıl anası gibi sahiplenmiÅtim. Genelde çocuklar kardeÅlerinin hemcinsi olmasını ister ama ben hep bir erkek kardeÅ istedim. Beni gelecek yeni kardeÅe hazırlamak için Fuar'a gittiÄimizde (doÄmasına 1 ay falan kalmıÅtı) bana bir ambulans almıÅlardı. Sonra da "kardeÅin bununla gelecek" demiÅlerdi. KardeÅimin adını ben koydum. Daha kardeÅin olacak dediklerinde hiç tereddütsüz " x geliyor" dedim ve adı öyle kaldı. Hep o ambulansı halının kenarlarında sürer ve kardeÅim geliyor, x geliyor diye oynardım. Hatta babaannem" ya kardeÅin kız olursa " dediÄinde çok bozulmuÅ, bu ihtimali düÅünmemiÅtim bile. Galiba allah küçük çocukların kalbine göre veriyor.
Annem beni de , kardeÅimi de evde dünyaya getirdi. Bunda o zamanki hastanelerde meydana gelen bebek karıÅması olaylarından duydukları korkunun payı var. O gün annem sancılanınca babam, hastaneyi arıyor. Hastaneden bir ebe ambulansla geliyor. (Bak, bana malum olmuÅ ambulans olayı) . Ebenin elinde bir çanta( Bunu niye yazdıÄımı alttaki satırlarda göreceksiniz) Tabi ev kalabalık, anneannem, annemin 2 teyzesi, ciciannem(annemin çocukluk arkadaÅı) Beni kapı karÅımızdaki bakkala gönderiyorlar. SaÄolsun rahmetli Tevfik beyamca beni kapıda oyalıyor. Sonra "gel , kardeÅini gör " diyorlar. Eve gidiyorum ama bu gelen küçücük bir bebek. Eee, benimle nasıl oynayacak bu Åimdi? Sonra bütün gün uyuyor, meme emiyor, gene uyuyor.Ben çok bozulmuÅum. Bir de bakkala gidip "Ebe gelirken bebeÄi çantada çok sıkıÅtırmıÅ, saçları ter içindeydi" diye anlatıyormuÅum. Ben çok safmıÅım çocukken ya. İzlediÄimiz Türk filmlerinde öpüÅme sahnesi bile olmazsa bebeklerin de çantada getirildiÄini düÅünürüz tabi. Åimdikiler iÅin detayına giriyorlar.
KardeÅim çok uslu bir bebekti. Yatması, kalkması, meme emmesi herÅeyi dakikti. Ama annem hep söyler, o kendi yaptı bunu, annem özel bir uÄraÅ göstermedi bunun için. Sonraki yıllarda ise kardeÅim oÄlum gibi oldu. İlkokula baÅladıÄı yıl ben Orta2'deydim ve o yıllar ortaokullar ilkokullardan geç açılıyordu. 2 hafta annesi gibi ben gittim, sırada yanına ben oturdum. Okula ben alıÅtırdım. Sonraki yıllarda da tüm ödevlerini ben yaptım. Sadece ders çalıÅtıramazdım. O da benim sabırsızlıÄımdan ve öÄretme yeteneÄimin olmamasından kaynaklanıyor. Her ders çalıÅtırma teÅebbüsüm defterlerin havada uçuÅması ve benim " bi daha sana ders çalıÅtırmıycam" , onun " bi daha senden ders çalıÅtırmanı istemiycem" çıÄlıkları ile son bulurdu. Ama hiçbir zaman öyle ciddi bir kavgamız olmamıÅtır.
Ben 16 yaÅlarında , o da 10 yaÅlarında beraber bir yerlere giderken yolda birileri bana laf atardı. O da pazar sabahı tam tüm aile kahvaltı sofrasında baÅlardı" söyliyeyim mi, söyliyeyim mi?" demeye. Babam meraklanır" söyle bakalım" derdi. O da " baba, iÅte Åu gün Åurda bi oÄlan ablama Åöyle Åöyle dedi" diye beni müzevirlerdi. Ben tabi yerin dibinde, kıpkırmızı. Utanırdım babamdan. Babam da olayı geçiÅtirirdi. Ben gene de bi Åey yapamazdım kardeÅime.
Büyüdü, ben çalıÅmaya baÅladım , o daha lise sondaydı. Tabi bu kez manevi desteÄin yanısıra maddi destek te olmaya baÅladım. Görüp beÄendiÄim Åeyleri alır, getirir ona sürpriz yapardım. Bir de onun " erkekler kırmızı giymez, Åunu takmaz" gibi alıÅkanlıklarını kırmak için özellikle bazı Åeyleri onun sevmediÄi Åeylerden alırdım. 1-2 hafta inat etse bile daha sonra inadı kırılırdı. Hiç unutmuyorum, ona kırmızı, yakası beyaz adidas bir tiÅört almıÅtım. Haftalarca kırmızı giymem diye yüzüne bile bakmadı. Annemle ona tuzak kurduk.Annem hiçbir tiÅörtünü yıkamadı. O gün dıÅarı çıkacak evde tek temiz tiÅört yok. Annem sanki çok sıradan bir Åey söyler gibi " OÄlum, o ablanın aldıÄını giyiver bugünlük " dedi. İstemeye istemeye giydi ama sonra bir alıÅtı, pir alıÅtı. Sırtından çıkarmadı. Eee, kadının fendi olayı.
KardeÅim 2003'den beri iÅ ve evlilik nedeni ile İstanbul'da. Gurbet çok zor. Annecim 20 yıl kardeÅine hasret kalmıÅtı. Sanırım biz de aynı olucaz. Umarım bir gün yolları yine İzmir'e düÅer. Burada olurlar. Annemle teyzem gibi biz de yaÅlılıÄımızda birlikte oluruz. KardeÅ bambaÅka. İnsanın ömrünün tanıÄı oluyor. Aynı yerler, aynı insanlar, aynı mekanlar.
Ooooo, yaz yaz bitmez. Canım kardeÅim seni çok seviyorum. EÅinle, çocuÄunla, bizlerle ve tüm sevdiklerinle geçireceÄin uzun, saÄlıklı, baÅarılı, mutlu ve huzurlu nice yıllar diliyorum.HerÅey gönlünce olsun.
İyi ki doÄdun, iyi ki benim kardeÅimsin.
Annem beni de , kardeÅimi de evde dünyaya getirdi. Bunda o zamanki hastanelerde meydana gelen bebek karıÅması olaylarından duydukları korkunun payı var. O gün annem sancılanınca babam, hastaneyi arıyor. Hastaneden bir ebe ambulansla geliyor. (Bak, bana malum olmuÅ ambulans olayı) . Ebenin elinde bir çanta( Bunu niye yazdıÄımı alttaki satırlarda göreceksiniz) Tabi ev kalabalık, anneannem, annemin 2 teyzesi, ciciannem(annemin çocukluk arkadaÅı) Beni kapı karÅımızdaki bakkala gönderiyorlar. SaÄolsun rahmetli Tevfik beyamca beni kapıda oyalıyor. Sonra "gel , kardeÅini gör " diyorlar. Eve gidiyorum ama bu gelen küçücük bir bebek. Eee, benimle nasıl oynayacak bu Åimdi? Sonra bütün gün uyuyor, meme emiyor, gene uyuyor.Ben çok bozulmuÅum. Bir de bakkala gidip "Ebe gelirken bebeÄi çantada çok sıkıÅtırmıÅ, saçları ter içindeydi" diye anlatıyormuÅum. Ben çok safmıÅım çocukken ya. İzlediÄimiz Türk filmlerinde öpüÅme sahnesi bile olmazsa bebeklerin de çantada getirildiÄini düÅünürüz tabi. Åimdikiler iÅin detayına giriyorlar.
KardeÅim çok uslu bir bebekti. Yatması, kalkması, meme emmesi herÅeyi dakikti. Ama annem hep söyler, o kendi yaptı bunu, annem özel bir uÄraÅ göstermedi bunun için. Sonraki yıllarda ise kardeÅim oÄlum gibi oldu. İlkokula baÅladıÄı yıl ben Orta2'deydim ve o yıllar ortaokullar ilkokullardan geç açılıyordu. 2 hafta annesi gibi ben gittim, sırada yanına ben oturdum. Okula ben alıÅtırdım. Sonraki yıllarda da tüm ödevlerini ben yaptım. Sadece ders çalıÅtıramazdım. O da benim sabırsızlıÄımdan ve öÄretme yeteneÄimin olmamasından kaynaklanıyor. Her ders çalıÅtırma teÅebbüsüm defterlerin havada uçuÅması ve benim " bi daha sana ders çalıÅtırmıycam" , onun " bi daha senden ders çalıÅtırmanı istemiycem" çıÄlıkları ile son bulurdu. Ama hiçbir zaman öyle ciddi bir kavgamız olmamıÅtır.
Ben 16 yaÅlarında , o da 10 yaÅlarında beraber bir yerlere giderken yolda birileri bana laf atardı. O da pazar sabahı tam tüm aile kahvaltı sofrasında baÅlardı" söyliyeyim mi, söyliyeyim mi?" demeye. Babam meraklanır" söyle bakalım" derdi. O da " baba, iÅte Åu gün Åurda bi oÄlan ablama Åöyle Åöyle dedi" diye beni müzevirlerdi. Ben tabi yerin dibinde, kıpkırmızı. Utanırdım babamdan. Babam da olayı geçiÅtirirdi. Ben gene de bi Åey yapamazdım kardeÅime.
Büyüdü, ben çalıÅmaya baÅladım , o daha lise sondaydı. Tabi bu kez manevi desteÄin yanısıra maddi destek te olmaya baÅladım. Görüp beÄendiÄim Åeyleri alır, getirir ona sürpriz yapardım. Bir de onun " erkekler kırmızı giymez, Åunu takmaz" gibi alıÅkanlıklarını kırmak için özellikle bazı Åeyleri onun sevmediÄi Åeylerden alırdım. 1-2 hafta inat etse bile daha sonra inadı kırılırdı. Hiç unutmuyorum, ona kırmızı, yakası beyaz adidas bir tiÅört almıÅtım. Haftalarca kırmızı giymem diye yüzüne bile bakmadı. Annemle ona tuzak kurduk.Annem hiçbir tiÅörtünü yıkamadı. O gün dıÅarı çıkacak evde tek temiz tiÅört yok. Annem sanki çok sıradan bir Åey söyler gibi " OÄlum, o ablanın aldıÄını giyiver bugünlük " dedi. İstemeye istemeye giydi ama sonra bir alıÅtı, pir alıÅtı. Sırtından çıkarmadı. Eee, kadının fendi olayı.
KardeÅim 2003'den beri iÅ ve evlilik nedeni ile İstanbul'da. Gurbet çok zor. Annecim 20 yıl kardeÅine hasret kalmıÅtı. Sanırım biz de aynı olucaz. Umarım bir gün yolları yine İzmir'e düÅer. Burada olurlar. Annemle teyzem gibi biz de yaÅlılıÄımızda birlikte oluruz. KardeÅ bambaÅka. İnsanın ömrünün tanıÄı oluyor. Aynı yerler, aynı insanlar, aynı mekanlar.
Ooooo, yaz yaz bitmez. Canım kardeÅim seni çok seviyorum. EÅinle, çocuÄunla, bizlerle ve tüm sevdiklerinle geçireceÄin uzun, saÄlıklı, baÅarılı, mutlu ve huzurlu nice yıllar diliyorum.HerÅey gönlünce olsun.
İyi ki doÄdun, iyi ki benim kardeÅimsin.
Salı, Eylül 12, 2006
DoÄumgünün Kutlu Olsun AnneciÄim
Bugün annemin doÄumgünü. Herkes için annesi dünyanın en iyi, en güzel, en fedakar, en, en, en annesidir. Benim annem de benim için en iyi, en güzel, en fedakar,annelerin annesi yani en bi endir. İyi ki doÄdun anneciÄim, iyi ki annemsin. Allah sana saÄlıklı daha nice seneler versin.
Pazartesi, Eylül 11, 2006
Hüzün
Sonbaharın geldiÄi dün kesin olarak ve de dankkk diye kafama dank etti. Gerçi ilkokul 2'den beri sonbaharın Eylül ayı ile birlikte baÅladıÄını biliyoruz ama biyolojik sonbahar dün geldi bana.
Cuma akÅamı ÃeÅme'ye gittik. Giderken bir sürü hazır meze , mangallık malzeme falan aldık. İzmir'in sıcaÄından sonra serin serin akÅam soframızı kurduk. Ben yine klasik light biramı içtim. Cumartesi günü hava fena deÄildi. Havuza girip, güneÅlendik oÄlumla. Ama dün, ah dün yok mu? Zaten sabaha karÅı uyandım ki bir uÄultu, bir uÄultu. Sanki Rüzgarlı Bayır ya da diÄer adı ile UÄultulu Tepeler romanı burada geçiyor. Neyse gene uyumuÅum. Ama sabah uyandım bir baktım hava bulutlu, rüzgar deli deli esiyor. Bu arada baktık, sitedeki herkeste hummalı bir faaliyet. Bu hafta herkes evlerini kapattı. Biz bile haftaya son bir kez geliriz derken, akıma uyduk herÅeyimizi derledik, topladık. Bu iÅte çok uzun sürüyor. Buzdolabını boÅalt, erit, temizle, halı ve yollukları topla, gidecek herÅeyi poÅetle, çekmeceleri aç, pencereleri içerden aç ki ev rutubet kokmasın. Ama iÅin doÄrusu beni bunlar yormadı. Yorulan gönlüm oldu. OÄlum bile saat 3 gibi sıkıldım gidelim demeye baÅladı. Zaten havuza ya da denize girmenin imkanı yoktu. Saat 4 gibi yola çıktık. Koca site bir anda boÅaldı. Evler kapatıldı, sadece bekçi aileler kaldı. Sitenin o terkedilmiÅ görüntüsünün üstüne bir de hava da kasvetliydi. Nasıl burukluk çöktü üzerime anlatamam. Gerçi eve gelince bu kez getirdiklerimizi boÅaltmaya çalıÅırken geçti o burukluk. BirÅeyler atıÅtırıp sonra da eÅimle yürüyüÅe çıktık. İzmir sıcaktı. Sahil esiyor ama içerleri sıcak. Yani İzmir hala yazı yaÅıyor. Bu da benim tesellim.
Bugün temizlik var. Normalde salıları ama yarın önemli bir gün, o gün boÅ olsun diye temizliÄi bugüne aldım. Ne olduÄunu yarın yazarım, günün anlam ve önemine uygun olarak. Birazdan çıkıp banka iÅlerini halledicem. Aslında oÄlumla çıkıp ona okul için pantolon, ayakkabı ve ayrıca spor ayakkabı almamız lazım ama sanırım gene beni son dakika koÅturtacak. Hepsini cumartesi günü yapmaya çalıÅıcaz. Neyse daha haftaya pazartesiye oooh çok var.
Cuma akÅamı ÃeÅme'ye gittik. Giderken bir sürü hazır meze , mangallık malzeme falan aldık. İzmir'in sıcaÄından sonra serin serin akÅam soframızı kurduk. Ben yine klasik light biramı içtim. Cumartesi günü hava fena deÄildi. Havuza girip, güneÅlendik oÄlumla. Ama dün, ah dün yok mu? Zaten sabaha karÅı uyandım ki bir uÄultu, bir uÄultu. Sanki Rüzgarlı Bayır ya da diÄer adı ile UÄultulu Tepeler romanı burada geçiyor. Neyse gene uyumuÅum. Ama sabah uyandım bir baktım hava bulutlu, rüzgar deli deli esiyor. Bu arada baktık, sitedeki herkeste hummalı bir faaliyet. Bu hafta herkes evlerini kapattı. Biz bile haftaya son bir kez geliriz derken, akıma uyduk herÅeyimizi derledik, topladık. Bu iÅte çok uzun sürüyor. Buzdolabını boÅalt, erit, temizle, halı ve yollukları topla, gidecek herÅeyi poÅetle, çekmeceleri aç, pencereleri içerden aç ki ev rutubet kokmasın. Ama iÅin doÄrusu beni bunlar yormadı. Yorulan gönlüm oldu. OÄlum bile saat 3 gibi sıkıldım gidelim demeye baÅladı. Zaten havuza ya da denize girmenin imkanı yoktu. Saat 4 gibi yola çıktık. Koca site bir anda boÅaldı. Evler kapatıldı, sadece bekçi aileler kaldı. Sitenin o terkedilmiÅ görüntüsünün üstüne bir de hava da kasvetliydi. Nasıl burukluk çöktü üzerime anlatamam. Gerçi eve gelince bu kez getirdiklerimizi boÅaltmaya çalıÅırken geçti o burukluk. BirÅeyler atıÅtırıp sonra da eÅimle yürüyüÅe çıktık. İzmir sıcaktı. Sahil esiyor ama içerleri sıcak. Yani İzmir hala yazı yaÅıyor. Bu da benim tesellim.
Bugün temizlik var. Normalde salıları ama yarın önemli bir gün, o gün boÅ olsun diye temizliÄi bugüne aldım. Ne olduÄunu yarın yazarım, günün anlam ve önemine uygun olarak. Birazdan çıkıp banka iÅlerini halledicem. Aslında oÄlumla çıkıp ona okul için pantolon, ayakkabı ve ayrıca spor ayakkabı almamız lazım ama sanırım gene beni son dakika koÅturtacak. Hepsini cumartesi günü yapmaya çalıÅıcaz. Neyse daha haftaya pazartesiye oooh çok var.
Cuma, Eylül 08, 2006
Festival
2 haftadır her gece yemekten sonra eÅimle sahilde hızlı tempoda 1 saat kadar yürüyoruz. O tembellik etse ben "hadi" diyorum,ben gevÅeyecek olsam, o bana "hadi" diyor. Eveli akÅam aynı sahilde bir baktık Kıraç konseri var. MeÄer festival varmıÅ. Nasıl doluydu heryer anlatamam. Konserin yapıldıÄı yer bir meydan ama çevresi yeÅillik. Millet çimenlere yayılmıÅ.Aileler, gençler, sevgililer, ufak çocuklar. Kimisi bir örtü ya da kilim getirmiÅ , yayılmıŠoturmuÅ. Bazıları yiyecek ve içeceklerle gelmiÅler. Zaten heryer seyyar satıcı kaynıyordu. ÃiÄdemciler(yani ayçekirdeÄi) , sucular, meÅrubatçılar, darıcılar(mısır,mısır o) , baloncular. GerçeÄini görmedim ama resimlerinden gördüÄüm kadarı ile Central Park gibiydi.
Dün gece ise Hande Yener vardı. Ama Kıraç kadar seyirci toplayamamıŠ. Ãünkü bir gece önce oradan geçerken insanlara çarpmamak için tempomuzu düÅürmüÅtük. Dün ise önümüz açıktı, aynı tempoda yürüdük.
Bugün inÅallah akÅamüzeri yazlıÄa gidicez. Artık son haftalar. Havalar iyice serinlemeden son kez bi suya banıp çıkalım bakalım. Ah gözünü sevdiÄim güzel yaz. Ãok çabuk geçiyo ya. İtirazım vaaarrr!!!!!
Dün gece ise Hande Yener vardı. Ama Kıraç kadar seyirci toplayamamıŠ. Ãünkü bir gece önce oradan geçerken insanlara çarpmamak için tempomuzu düÅürmüÅtük. Dün ise önümüz açıktı, aynı tempoda yürüdük.
Bugün inÅallah akÅamüzeri yazlıÄa gidicez. Artık son haftalar. Havalar iyice serinlemeden son kez bi suya banıp çıkalım bakalım. Ah gözünü sevdiÄim güzel yaz. Ãok çabuk geçiyo ya. İtirazım vaaarrr!!!!!
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
