Plastik Kapak Projesi

Gamzeli Anne'nin bloğundan aynen alıntılıyorum, sanırım bu konuda bana anlayış gösterecektir.

"Ege Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi öğrencilerinden bir grup, Fakülte yönetimine başvurdular ve İstanbul Ataşehir Belediyesinin düzenlediği "Plastik kapakları toplayarak ihtiyaç sahibi vatandaşlarımıza birer engelli arabası kampanyasına katılmak istediklerini söylediler ve
"Yönetimden destek bekliyoruz" dediler.
Kampanyanın adı "Teker teker kapakları toplayalım adım adım engelleri aşalım"
***
İşte bu aşamada, Ege Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi Dekan yardımcısı Prof. Dr. Nurselen Toygar'a kampanya ile ilgili gelişmeleri sordum.
Prof. Toygar" Öğrencilerimizin istedikleri desteği sonuna kadar vereceğiz. Kampanyamızı duyurmak için İngilizce ve Türkçe olarak bir facebook sayfası oluşturduk. Bu facebook sayfamız Türkiye'de Hollanda'da Amerika'da İngiltere'de Fransa'da ve diğer yabancı ülkelerde oldukça ilgi gördü" yanıtını verdi.
***
Kampanya ile ilgili afişler ve broşürler bastırıldı. Diğer üniversitelere, ilköğretim ve ortaöğretim Okullarına özel ve resmi kurumlara ulaşıldı.
Bu kampanyanın ulaştığı kişilerde oluşan duyarlılık heyecan ve destek isteği halkımızın, kurumlarımızın toplumsal çok önemli bir sorun olan engelli vatandaşlarımızın gereksinimlerinin karşılanması konusunda ne kadar duyarlı olduklarını gösteriyor.
Prof. Nurselen Toygar'dan bir açıklama daha...
"Bu kampanya kapsamında 250 Kg. plastik kapağa 1 engelli arabası, bir ton kapağa 4 engelli arabası verilecek.. Kampanya 30 Eylül 2010 tarihine kadar devam edecek."
İletişim Adresi: Ege Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi Bornova-İZMİR Tel No: 0 232- 388 64 32 begin_of_the_skype_highlighting 0 232- 388 64 32 end_of_the_skype_highlighting / 2 Kurul İşleri : 0 232- 388 11 07 begin_of_the_skype_highlighting 0 232- 388 11 07 end_of_the_skype_highlighting

Neden Plastik Kapak: Herkesin kullandığı ambalajlarda bulunduğundan ve kolay toplanabildiği için plastik kapaklar tercih edilmiştir.

Hangi Kapaklar Kampanya Kapsamında: Plastik kapak olmalı, renk ve büyüklük önemli değil.

Kampanya Tarihleri: Kampanyamız 22.04.2010 - 30.09.2010 tarihleri arasındadır.

Toplanan Kapaklar Nereye Teslim Edilecek: Topladığınız plastik kapakları Ataşehir Belediyesi Çevre Koruma ve Kontrol Müdürlüğüne getirebilirsiniz. Ulaştıramadığınız kapaklar için 0216 570 50 99 begin_of_the_skype_highlighting 0216 570 50 99 end_of_the_skype_highlighting nolu Alo Çevre Hattından bilgi alabilirsiniz.

Kaç Kapağa Kaç Tekerlekli Sandalye Alınabilir: Yaklaşık 250 kg Plastik kapak ile 1 tekerlekli sandalye alınabilmektedir."

Ayrıca daha ayrıntılı bilgi almak için http://www.engellilersitesi.com/haber/6550-yasam-sise-kapaklari-engelliler-icin-umut-oluyor.html

Ben , bazı yerlerde bu kampanya için topladığınız kapakları alan yerler gördüm. Böylece tek tek ulaştırmak yerine toplu olarak ulaştırılacak, kolaylık olur. Bu yaz sıcaklarında deli gibi su tüketirken kapakları lütfen atmayın, biriktirin. Bizim de bir katkımız olsun. Hele bloğunuzda duyurursanız daha da iyi olur.

Kitapkolik

Kitapkolik sitesi bir yarışma düzenlemiş. Katılım koşulları çok basit, siteye link verip bunu onlara bildirmek. Kitap kurtları, haydi işbaşına.

Nereye?

Nereye gittiğimizi ya da götürüldüğümüzü görmek açısından güzel bir yazı dizisi. Biraz zaman ayırıp okumanızı öneririm. Bazı şeyler çok tanıdık gelecek:((

Düğün ve daha fazlası

Eh, düğün düğün derken o da geçti, bitti, gitti. Düğün klasik Türk düğünü gibi değildi. Alsancak'ta yemyeşil bir ortamda güzel bir yemekti. Öyle göbek havası, gelinin anası çıksın, danası çıksın, hiç biri yoktu. Zaten erkek tarafı diye bir şey yoktu, malum damadımız Ame.rikalı. Hepimiz kız tarafıydık. O yüzden daha da samimi bir ortam oldu. Yemekler çok güzeldi. Yemek boyunca hafif müzik çaldı.Pastayı kestikten sonra dans edildi. 12 gibi dağıldık. Gençler hep birlikte başka bir yerde eğlenmeye devam etmek için bizden ayrıldılar. Ben kendi adıma hem çok eğlendim, hem çok zevk aldım. Çocuklar ertesi gün hemen Tür.kiye turuna çıktılar. Şimdi Kap.adokya'dalar. Daha sonra Ef.es, Mer.yem Ana, Şir.ince güzergahı üzerinden güneye inecekler. Son 4 gün İst.anbul ve sonra dönüş. Yarın döndüklerinde kuzende yemekte hep birlikte olacağız. Bakalım yabancı damadımızın bizler ve ülkemizle ilgili görüşleri ne, öğreneceğiz.

Bu hafta düğün sonrası hemen Çe.şme'ye dönmeyi düşünürken eşimin bazı tahlilleri nedeni ile kaldık buralarda, hem de bu sıcaklarda. Oğlum da arkadaşları ile Fet.hiye'ye Kel.ebekler Vadisine gitti. Cuma sabahı İzmir'e dönecek. Eşimin işleri de perşembe günü biteceğinden 1 gece daha bekleriz, oğlumuzu da alırız gideriz Çe.şme'ye dedik. Giderken ka.yınvalidemi de götürücez. Kardeşim bu hafta sonu An.talya'ya geçiyor. Oğlu, anneannesi ile orada. Eşi de İst.dan geçip onlara katılacak. 1 hafta sonra da kardeşim yeğenimi de alıp İzmir'e gelecek. Sonra da annemleri alıp Çe.şme'ye bizim yanımıza gelecekler. Herhalde 15 gün kadar kalıp sonra tekrar İst.a dönecekler. Sanırım annemler de İzmir'e döner. Zaten Ramazan diye kayı.nvalide de ya İzmir'e ya da Fo.ça'ya geçer. Kısacası koşuşturma sürüyor.

Bugün Serapçım uğradı bana sabahtan. Biz henüz kahvaltı etmemiştik, o da tahlil yaptırmış, açmış. Hep birlikte geç bir kahvaltı ettik, kahveler içtik. Serap gittikten sonra görümcem uğradı. Onunla da sohbet, bu kez kayın.validem hadi senin annenlere gidelim dedi. Annemlerde de 5 çayı içtik. Eve geldiğimizde saat 8 gibiydi. Bu sabah daha doğrusu sabaha karşı oğlumu yolcu ettiğimden dün geceden 3-4 saatlik uykuyla duruyorum, gözlerimin içinde sanki kum tanecikleri var. Ama daha uyumak da istemiyorum. Dayanabildiğim kadar oturmak amacım. Epeydir uzak kaldığım b.sayarıma doyayım birazcık:))

Herkese iyi geceler

Sıcak, Sıcak, Sıcak

Sizlerden ricam bu yazıyı okurken Em.re Al.tuğ'un " sıcak, çok sıcak" şarkısını dinlemeniz ya da içinizden mırıldanmanız.Salı günü akşam üzeri cehennem sıcağına geri döndük, yani İzmir'deyiz. Yazlıkta pike örtünürken burada kendimizi nerelere atacağımızı bilemiyoruz. Gündüz evde klima falan idare ediliyor da gece yatınca çok fena ya. Bir gram esinti yok. Bazen klimayı çalıştırıp 1 saatlik kuruyoruz. Tabi soğuk oluyor diye pikeyi de örtüyoruz. O serinlikte uykuya dalıyor insan. Ama sonra gecenin bir yarısı uyanıyorsun, klima durmuş, sen üzerinde sımsıkı pike ile 2 kat daha fazla yanmışsın, terlemişsin. Yani kısaca İzmir kabus gibi. Cumartesi görümcemin kızının düğün yemeği var, sanırım ertesi gün hemen vıın Çeşme yapıcaz, dayanılır gibi değil.

Salı günü akşamüzeri 4 gibi eve geldik. hemen bavulları boşalttım, bi posta çamaşırı makineye attım, eşimle oğluma yiyecek bir şeyler hazırlayıp doğru berbere gittim. Saat 5 gibi çıktığım eve akşam 9 gibi dönebildim. Meğer herkes serin olsun diye 5'den sonra berbere gidiyormuş, berber nasıl kalabalıktı anlatamam. Saçlarımı boyattım, kestirdim bu kadar şey 4 saati buldu. Dün ise sabahtan görümceme gittim, kendine düğün için bir elbise almıştı, daha sonra kızı ile gezerken başka bir elbise beğenmişler, kızı da ille bunu al, ben bunu daha çok beğendim demiş, o da kıramamış, sonuçta ilk aldığı elbise açığa çıkmış. Bana gel beğenirsen sen giy, 1 gece için boşu boşuna bi ton para verme dedi. İşte o sebeple sabah 9'da ona gittim. Elbise sanki tam benim için dikilmiş, sadece etek boyu kısaltılacak, onu da bu sabah halledeceğim.

Görümcemin kızı 2 yıl önce dil okulu için Amerika'ya amcasının yanına gitmişti. Orada bu evlendiği çocukla tanışıyor, anlaşıyorlar. Geçen yıl Ocak ayında da evlendiler, yani aslında 1,5 yıllık evliler. Ama kızımız ve damat o zamandan beri ilk kez Türkiye'ye geliyorlar. Görümcem de heves etti, ilk mürüvveti (öyle derler ya) hazır kızım Türkiye'ye gelmişken bari bir düğün yemeği yapayım, eş, ahbap, dost bir araya gelelim dedi. İşte şimdi Cumartesi günü böyle bir yemeğimiz var.

Dün görümcemden döndükten sonra önce eşimin kuzeni kahve içmeye uğradı, o arada kardeşim de geldi. Sonra kuzen gitti, eşim annlerini almaya Fo.ça'ya gitti. Ben onlar(k.valide, kardeşi ve bize uğrayan kuzenin görümcesi) akşama gelecekler, evleri tamtakır, yaşlı insanlar, e baktım ne kızı ne de bize uğrayan kuzen yemek konusunda tınmıyorlar, onları akşama bize gelin yemeğe (yani 2 kat yukarı çıkacaklar, malum aynı apt.dayız) dedim. Akşam yemeği için bir şeyler pişirip, kardeşimle saat 2 gibi dışarı çıktık. O kendine bir şeyler baktı , oradan da annemlere geçtik. Babam çok şükür daha iyi. Pazartesi günü dikişleri alındı. 2 ameliyat geçirdim, dikişler alınırken daha çok acıdı diyor. Annem de ben gittiğimden beri grip gibiydi. İlaç da kullanmıyor. Zaten günde 5-6 ilacım var, içiyorum, bir de onları içemem dedi. Nane limonla, limonlu çayla, limonlu çorbayla iyi olmaya çalışmış. Kardeşimi de dinlemiyor. Neyse ama dün daha iyiydi, e tabi beni gördü daha iyi oldu:)) Şaka bir yana erkek çocukları farklı oluyor kızlardan pek konuşmuyor, detay anlatmıyorlar. Ben gittim, tabi cır cır cır anneme kaldığımız günleri tek tek ne yaptık hep anlattım. kardeşim normalde de pek konuşkan değildir. Dün mesela şöyle bir olay oldu; kardeşim haftaya cuma günü gidiyor. Ama 30 Temmuz'da bu kez yeğenimi de alarak İzmir'e tekrar gelecek. Annemleri de alıp bizim yazlığa gideceğiz bir 15 gün kadar. Anneciğimin bunlardan haberi bile yok. Kardeşimin 30'unda tekrar geleceğini duyunca nasıl şaşırdı ne sevindi anlatamam. Bunlar (babamla kardeşim) bana bir şeyler anlatmıyorlar diye bana şikayet etti:)) Annemin kulaklığa rağman kulakları iyi duymuyor. Götürdüğümüz doktorlar iç kulağın çökmüş olduğunu, kulaklıkla bile ancak bu kadar duyabileceğini söylemişlerdi. Ben biraz bağırarak (zaten normal sesim de yüksektir, ayarlayamam, kısaca tepesi delik derim kendim için) biraz işaretlerler anlatıyorum, usanmıyorum. O da zaten meraklıdır, ille ne olmuş öğrenecek. Oooo canım anacım benim. Dün çok mutluydu. Eh 2 evladı yanında, babam iyileşti sayılır, kendi de öyle. Bundan büyük mutluluk var mı? Şimdi bu noktada hep birlikte "yeryüzünde sağlık, en büyük varlıktır" şarkısını söylüyoruz; 1-2-3 başla:)))

Bugün banka işleri var. Eteği kısaltmaya vericem. Daha oğluma ayakkabı ve gömlek alınacak. Onları da yarın yaparız herhalde. Bir koşuşturmaca ki nasıl anlatamam. Bir de bunları İzmir sıcağında yapınca insan kat be kat daha fazla yoruluyor.

Şu an ev halkı uyuyor. Ben onlar uyurken akşamın yemeğini de hazırlayayım, çünkü gene saat 11 gibi sokaklara bir dökülücez, akşama dönebilirim ancak.

Herkese serin günler dileği ile

Tatildeyiz

Malum babam ameliyat olmuştu. Cuma günü hastaneden çıktı. Cumartesi günü akşamı biz Çeşme'ye geldik. Hiç içime sinmiyor. Tamamen eşimin zorlaması ile. O bir yıldır bu tatili bekliyormuş. Emekli olmuş, bütün yazı yazlıkta geçirme hayalleri kurmuş, zaten yaz bitiyormuş söylenmeleri ile beni bezdirip buraya geldik. Allahtan kardeşim yanlarında. Biraz öyle teselli ediyorum kendimi. Cumartesi günü önce annemlere uğradık, oradan da doğru Çeşme'ye geldik. Herhalde isteksizliğimden kaynaklandı, boğazlarım feci durumda. Sesim erkek gibi, boğazım sürekli yanıyor. Geçer diye sürekli ılık şeyler içtim, limon sıkıp, içine tuz koyup gargara yaptım ama banamısın demedi. Bugün antibiyotiğe başlıyacağım sanırım. Gelirken gelin kızımız da geldi bizimle birlikte. Günler yemek yapmak ve denize/havuza girmekle geçiyor. Bir de akşamları Çeşme'de dolaşmakla. Buraları çok serin. Akşam pike örtmeden uyunmuyor. Ama ben bu rutinden sıkıldım. Ben babamı görmek istiyorum. Aklım onlarda. İzmir sıcakmış, falan filan, o klimaları neden taktırdık o zaman? İşe yarasınlar, di mi?

Burada düzen de daha farklı oluyor. Sabah kahvaltıları 12 gibi. 4 gibi öğle yemeği, 9 gibi de akşam yemeği yeniyor. Her gün en az 3 çeşit tencere yemeği pişiyor. Izgara/mangal kısmı hariç. Ben daha sabahtan herkes uyurken 2 çeşit sebze yemeği yapıyorum. Yemekten önce de makarna ya da pilav gibi bir yardımcı yemek daha. Anca, 4 büyük 2 öğün yiyince evde sürekli bir yemek pişirme ve yeme halleri oluyor. Buna bir de denize girmenin verdiği iştah açıklığı da eklenince tutmayın bizi.

Her sabah önce verandayı yıkıyorum, çimenleri suluyorum. Sonra kuş sesleri eşliğinde b.sayarı açıyorum. Gerçi sıcaklar arttığından beri cırcır böceklerinin sesi kuşların sesini bastırmaya başladı. Bu saatler en sevdiğim saatler. Yalnızım ve etrafta insan sesi yok. Bir diğer sevdiğim olaysa akşam 7 gibi havuza girmek. Genellikle çoluk-çocuk gitmiş oluyor, pek kimse kalmıyor. Ben havuzda (genellikle yalnız) yüzerken kırlangıç ve serçeler uçarak pike yapıp havuzun suyundan içiyorlar. Nasıl güzel bir görüntü anlatamam. Onları takip etmek bile zevk veriyor insan.

Ben artık ufaktan ufaktan yemek işine girişeyim. Tatildekilere iyi tatiller, çalışanlara iyi mesailer, evde oturanlara iyi günler...

Uzun süredir yazamadım yine. Ama bu kez sağlık sorunları nedeni ile. Babam bu yaz da ameliyat oldu. Artık her yazı deniz kenarı yerine hastanede geçirmeye başladık. Bu kez basit bir ameliyat olduğundan gırgır geçebiliyorum. Geçen seneki gibi kalça kırığı falan olsa bu kadar rahat yazamazdım bu konuda. Babamda bu kez de fıtık çıktı, hani şu Cem Yılmaz'da da olandan. Hatta kalkan balığının düğmelerinden yapıştırıp hiç doktora gitmeyelim diyorduk ama :)) Ha, bu kalkan balığı ne iş diyenler bir zahmet Cem Yılmaz seyretsin ya da bilenler bilmeyenlere anlatsın:))
İşin şaka kısmını geçersek, babam Mayıs ayı sonu gibi sağ kasığında yumurta büyüklüğünde bir fıtık olduğunu söyledi. Hemen doktora gittik. Doktor ayrıca sol kasıkta ve göbekte de olduğunu söyledi, yani 3 tane. Şok olduk tabi. Hemen ameliyat sırasına alındı. 15-20 gün içinde aradılar ameliyat için. Ama tabi öyle hemen ameliyat olamıyorsun. 2 gün de tetkikler sürdü. Tahliller, EKG, akciğer filmi, dahiliye doktoru, anestezi doktoru. Hepsi tamamlandı hastaneye yattı, bu kez orada üşüttü herhalde, hem alttan hem üstten gidiyor. Ameliyat yine ertelendi. Neyse ki hastanedeyiz, hemen serum bağladılar, ertesi güne bir şeyi kalmadı ama bu kez de çarşamba olmuştu ve o gün ameliyat yoktu. Perşembe günü ameliyat oldu, ertesi gün de (yani dün) sabahtan hemen taburcu ettiler. Şu an evde dolaşıyor, bitkin değil, iştahı açık, maşallah (lütfen burayı okuyan herkes tahtaya vurup kulağını çeksin ve 41 kere maşallah desin) hiç ameliyatlı gibi değil. Mesela dün sabah taburcu olunca saat 10.30 gibi evdeydik. saat 11'de ailece kahvaltıya oturduk, gülüş ahenk yedik, muhabbet ettik. Sanki evde hasta yok gibiydi. Ay, bi daha 41 kere maşallah diyor, dilimi ısırıyorum. İnşallah böyle de gider. 10 gün sonra tekrar hastaneye gidicez, bantları açılacak. Tabi dikkat etmesi, ağır kaldırmaması lazım artık. O konuda canının kıymetini hiç bilmez, ben de ona çekmişim gerçi. Ölecek duruma gelsek, yine de kuyruk her daim dik olacak, kimseden yardım istenmeyecek, kendi işini kendin yapmaya çalışılacak, kimseye eziyet vermemeye çalışılacak. Ama insan hastaneye gidince sağlığın ve yaşamın kıymetini daha iyi anlıyor. Bu güzel cumartesi gününde kimsenin moralini bozmak istemiyorum ama gerçekten herşey boş şu dünyada. Babamın yattığı odada 24 yaşında kanserli bir çocukcağız vardı. O çocuğun durumu, ana-babasının çaresizliğini görünce binlerce kere şükrettim durumumuza. Bırakın bir şeyler eksik olsun, birileri ne derse desin, yeter ki sağlığımız yerinde olsun, allah devasız dert vermesin, gerisi boş çünkü. İşin sonunda yalnızca yaşadığımız güzel anlar yanımıza kar kalıyor. Bakıyorum blog açacak ya da en azından okuyacak durumda olan hepimizin maddi durumları en azından orta sınıf düzeyinde. Herkesin kendine göre maddi anlamda bir şeyleri var. Daha fazla hırsın anlamı yok. Sarılın evlatlarınıza, sevdiklerinize, gerçek dostalarınıza. Hepsi ve siz de sağlıklıysanız geri kalan her şeye çare var.
Bu güzel Temmuz gününde herkese iyi tatiller, sağlık dolu günler...

Dünya Kupası

Evde 2 adet erkek olunca, biri emekli diğeri de sınavlar nedeni ile evde olunca ben de Dünya Kupasını yakinen takip etmek zorunda kalıyorum. Gerçi benimki daha çok göz ucu ile arada bakmak.

Tv'nin Türkiye'de yeni yeni yaygınlaşmaya başlamasının da etkisi ile net olarak hatırladığım en eski Dünya Kupası 1974'teki kupadır. Finali Almanya( tabii o zamanki adı Batı Almanya) ile Hollanda oynamış ve Almanya Hollanda'yı 2-1 yenerek kupayı (maalesef) almıştı. Biz o yaz Bodrum'daydık ve ben erkek Fatma olarak kaldığımız M.ercan Pansiyonun alt katındaki hem yemek yenilen, hem tv seyredilen ya da yalnızca oturulan bahçesinde serin serin, tv'den babamla birlikte izlemiştim finali. İşte o finalde herhalde babamın da etkisi ile Hollanda'yı tutmuş ve maç sonunda çok üzülmüştüm. Bir diğer hatırladığım şeyse o kupada ilk kez bir Türk hakem, Doğan Babacan maç yönetmişti. Hey gidi günler hey. O zamandan beri her türlü uluslararası futbol turnuvasında, eğer Türkiye yoksa , Hollanda favorimdir. Dünya Kupalarında ise buna bir de Brezilya eklenir. Yani ikisinden biri kazansın da farketmez. Yürüyün be portakallarım (Hollanda), sambacılarım (Brezilya) kim tutar sizi.

Yukarıdaki resim, Dünya Kupasının resmi maskotu Zakumi adlı leopara ait. Ben de bu yazı için görsel bi şeyler ararken buldum ve öğrendim.

Zakuminin anlamını postu yazıp yayınladıktan sonra öğrendim, onu da paylaşayım dedim. Zakumi, Za ve kumi sözcüklerinin birleşiminden oluşmuş. Za: Güney Afrika Cumhuriyetinin uluslararası trafik kodu. Kumi: Afrika dilinde 10 demekmiş. Yani; Güney Afrika 2010'nun kısaltması. Bu da böyle küçük bir bilgi olsun.

İyi ki Doğdun Belgin

Canım arkadaşım, iyi ki doğdun, iyi ki varsın, iyi ki arkadaşım, dostumsun. Bu pasta da ne biçim deme sakın. İnternetten buldum, pırlantalı pastaymış, fiyatını yazmıyorum, hediyenin parası söylenmez, ayıptır diye:)))
Düşündüm, düşündüm, benim kokoş arkadaşıma da böylesi bir pasta yakışır dedim. Nice yıllara Belginim.

Gündem

Bugün internetten gelen bir mesajı sizlerle paylaşmak istiyorum;


"Bir hafta önce yurt dışında gazetecilik yapan bir arkadaşımla sohbet ederken AKP ve AKP’nin başı için dedi ki;
“Kendilerini kurtarmak için savaş çıkarmak istiyorlar.”

O gün bu cümle üzerinde fazla durmamıştım ama İsrail ile Türkiye arasında ki gelişen olaylara bakınca mümkün olabilir diye düşündüm.

Baykal’a kurulan tuzağın geri tepmesi ve Sayın Kılıçdaroğlu’nun ilk genel seçimden sonra gelecek Başbakan gibi yorumlanması AKP için adeta bir korku tünelinin giriş biletiydi.

Demokrasi ile şeffaf bir şekilde idare edilen ülkelerde bir seçimle gelip, başka bir seçimle muhalefete düşmek normaldir ama AKP için değil. Çiftçisini, işçisini, doktorunu, bakkalını, eczacısını, Ordusunu karşısına almış bir hükümet için iktidardan düşmek… Korkutarak susturdukları nın korku ortadan kalkınca ne yapacağını bilememek… Var olduğu söylenen gizli holdinglerin, onun-bunun üzerine kurulduğu anlatılan işletmelerin akıbetini bilememek… Yüce divan yolları ve arkalarında biriktirdikleri nefret… Talat giderken (delil bırakmamak için olsa gerek) bazı belgeleri yok etmeye kalkmıştı. AKP ve Başı, ne kadar kayıt dışı olsa da, birilerinin kayda almış olabileceği görüşmelerin ve sözlerinin ortaya düşmesi korkusu…

Anayasayı değiştiremeden, yargıyı kendi lehlerine fetva verecek ulema haline getiremeden iktidar ya elden giderse? Deliğin etrafında gezinmek, yüzlerce korumaya rağmen nefret dolu tepkilerden kurtulamamak…

16 Nisan tarihli yazısında Savaş Süzal şöyle diyordu:
“Gelelim Başbakan’ın iki günlük Washington temaslarına. Erdoğan ABD başkentine Pazar gecesi geldi. Pazartesi sabahı ise 4 milyon dolar bağışla George Mason Üniversitesi içinde kurulan bir bölümde düzenlenen ısmarlama bir konuşma yaptı. Salonun yarısı Türk geri kalanı Arap ve beş on Amerikalı vardı.
Bir de dikkatimizi çeken şey; Erdoğan’ın Washington’da İsrail lafını ağzına aldığını görmedik. Ne olduysa birileri kulağını mı büktü ne, hiç İsrail demedi. Pardon George Mason Üniversitesinde toplam 60 kişi önünde konuşurken son olarak söylemişti. Orayı da Türkiye’de, konferans verdim diye sattı. Aslında zirveye gelen liderler arasında kabile reisi gibi, çoluğu çocuğu, kızı oğlu, yedi sülalesiyle gelen tek lider bizimkiydi. Karısından ayrılmayan Fransa Devlet Başkanı Sarkozy bile yalnızdı.

İki günlük ziyaret sırasında oldukça garip şeyler de oldu. Örneğin bizim heyete 40 araba kiralanmış ve bunlara 200 bin dolara yakın para ödenmiş. Ayrıca heyet için otele Divan lokantasından 300 pide yaptırılıp gönderilmiş, adam başına 15 tane falan düşüyor.”

İşte bu Başbakan şimdi tutmuş “biz kabile devleti değiliz” diye bağırıyor. Biz kabile devleti değiliz de, siz kabile şeyhi gibi görüntü veriyorsunuz maalesef.

PKK saldırırken sınır ötesi harekat talebine ayak direyen Başbakan, kamuoyu baskısı sonucunda meclisten sınır ötesi harekat için yetki çıkartmak zorunda kalmıştı. Sonra ne oldu? “Bir de ABD’ye gidip konuşalım bakalım” diyerek kendi devletinin güvenliğini sağlama iznini ABD’ye bağlayarak kabile devletin kabile başkanı gibi hareket etmişti.

Kendi ordusunun başına geçirilen çuvaldan, üç MİT mensubunun Barzanicilerce derdest edilip şehit edilmesinden onuru incinmeyen ve hesap soramayan, o Barzani’yi de “kardeşim” diyerek kucaklayan bir Başbakan’ın bıyıkları gelip geçene yol olur.

İsrail’in Filistin Kurtuluş Örgütü’nü dağınık olduğu için kontrol edemediği ve Hamas’ın İsrail’in desteği ile kurulduğu iddialarını Başbakan’a anlatacak kapasitede bir danışmanı var mıdır acaba? İsrail Filistin’e saldırdığında o hayran oldukları Araplar’ın petrol fiyatlarının yükselmesi ve bu kirli savaşın getirdiği para nedeniyle Filistin için çözüm istemediğini Başbakan’a kim anlatacak? Yoksa biliyor da, kendisi de siyasi rantını mı yemeye çalışıyor?
Sayın Başbakan, size ve bu Filistincilere asla inanmıyorum! Neden mi?

İHH için alınan gemilerin para kaynağını geçsek bile, havada kalan ve cevap bekleyen çok soru var. Siz Irak’ta Müslümanlar öldürülürken daha rahat öldürülmeleri için ABD ve müttefiklerine Türk hava sahasını açmadınız mı? Iraklı Müslüman kadınlara tecavüz edilirken ABD’nin tecavüzcü, katil, sapık askerleri sağ salim memleketlerine dönsün diye dua etmediniz mi?

Çin Uygur Türkleri’ne katliam uygularken, Müslüman Türk kadınları kısırlaştırılırken “biz Çin’in bütünlüğünden yanayız” demediniz mi? Ermeniler’in ülkemize yasa dışı yollardan girip kaçak çalışmasına göz yumarken ülkemize sığınmış Çeçenler’in çocuklarını okutamadığını ve çalışma izinlerinin olmadığını bilmiyor musunuz? Sizin için Yunanistan’da baskı altında kalan ve Türk oldukları inkar edilerek kendi müftüsünü seçmesi engellenen Batı Trakya Türkleri bir şey ifade ediyor mu? Yunanistan geziniz sırasında Rum Pontus soykırım anıtı dikilerek atalarımıza iftira edildi ve siz bu durumdan hiç rahatsız olmadınız.

Sıfır terörle teslim aldığınız ülke yönetimi şimdi hangi noktada Sayın Başbakan? Terörü 1993 noktasına yeniden taşıdınız. Hatta daha da ileri götürüp şehirlere yaydınız. Siz geleli kaç Mehmetçiğimizi kaybettik bir bilginiz var mı? Şehirlerimiz PKK terörüne mahkum edildi. İstanbul’da, Ankara Ulus’ta patlayan bombalar ve parçalanan genç kızlarımız… Gözünüzde bir Filistinli’ye eşit olması için daha kaç bin Türk Vatandaşı şehit edilmeli Sayın Erdoğan?

Baydemir küfrediyor, siz sağırı oynuyorsunuz. DTP’li vekiller Türkiye’yi kan gölüne çevirmekle ve Türk Halkını diz çöktürmekle tehdit ediyor, gıkınız çıkmıyor. Evlat acısıyla birkaç kelam etmiş şehit babasını sıkılmadan mahkemeye verip mahkum ettiriyorsunuz. Bir damla vicdanı olan bu duruma isyan eder ama vicdanlar susmuş. Kuru ağaçtan düdük çıkar mı Sayın Başvekil?

Şehit cenazelerine katılıma yasak geliyor ama Filistin için Taksim emirlere amade. Şehit Mehmetçikler için bir damla gözyaşını göremediğimiz eşiniz Filistin için gözyaşı akıtmıştı. O Filistin ki, terör örgütlerinin Türkiye’ye saldırmak için eğitim aldığı yer. O Filistin ki; Ortadoğu ülkeleri ile yapılan bir toplantıda “Osmanlı Ortadoğu’dan ayrılalı kargaşa devam ediyor” diyen Türk konuşmacıya İsrailli yetkili ile birlikte itiraz ediyor.

İHH yardım gemisi gitmeden İsrail olacakları söyledi. İsrail nasıl bir devlettir ortada iken, AKP nasıl bir hükümettir ki, o insanları ateşe attı. Şimdi kalkmış ucuz nutuklar atıyorlar. Bizim Anadolu’da bunlar gibilerle “kendi başını düzemeyen gelin başı düzüyor” diye alay ederler.

Sizleri Irak’ta Müslümanlar katledilirken, Uygur Türkleri katledilirken, Mehmetçiklerimiz, fidanlarımız kahpe kurşunlarla şehit edilirken de Taksim’de, yardım konvoylarında görseydim inanabilirdim. Dahası yanınızda da yer alabilirdim ama; yüreği çatallı olanlara, katilin birini alkışlarken diğerini eleştirenlere, küçüğüne posta koyup büyüğüne tapanlara, kan üzerinden siyasi rant uman zavallılığa sadece acıyabilirim.

Ülkeler ekonomik tıkanmışlıklarda savaşı bir kurtuluş olara görmüştür. AKP yolun sonuna geldiğini ve baskı ile sakladığı yolsuzluk ve verdiği tavizlerin ortaya çıkacağını düşünerek paniğe kapılmış olabilir. Bir savaşı kendisi için kurtuluş çaresi olarak görebilir. Yalnız unuttukları bir şey var. Sürekli operasyon yaptırdıkları, yandaş ve devlet destekli basınlarına sürekli dövdürttükleri Ordu bunlar için savaşır mı?

Bir hatırlatma daha:

Sayın Başvekil, İngilizler'in özel yetiştirdiği casuslar Osmanlı topraklarında batıl olan KADERİYE tarikatını kurdu. Kaderiye mensupları şeytanın yolundan giderek günah işlemeyi de kadere bağlayıp Allah’ı suçlar. Siz tedbir almayarak madencilerin ölmesine sebep olan taşeronu aklayıp Allah’ı suçladınız ve batıl olan KADERİYE tarikatı mensubu gibi açıklama yaptınız. Osmanlı’nın çökmesine neden olan anlayışlardan birisi de İngiliz casuslarının dine soktuğu bu anlayıştır. Madem sizin kader anlayışınız bu, o zaman sizin anlayışınıza göre biri çıkp ta, İsrailliler’in yardım gemisine saldırıp ölümlere sebep olması da bir kaderdir derse ne diyeceksiniz( !)? İşte bu yüzden büyüklerimiz diline hakim olamayıp aklına geleni konuşanlara; “Dilim, sensin zorum” demiştir.

İsrail terörist bir devlet gibi davranmıştır, Filistinliler’e yaptıkları bir insanlık suçudur. Hepsi tamam ama “kendi başını düzemeyenlerin gelin başı düzmeye kalkması” trajik bir durumdur.

Pek Sayın Erdoğan ne yaparsa yapsın, yolun sonu görünmüştür. Korkunun ecele faydası yoktur. Asiye nasıl kurtulur filmi gibi AKP’nin nasıl kurtulacağı bu milletin derdi değildir! Bu ülke ancak ve ancak kendi bekası için savaşır. Tayyip Bey çok meraklıysa Filistin’e başbakan olabilir.

AKP ve BOP Eş Başkanının mecburiyetleri Türk Halkı’nın mecburiyeti değildir! Bu da böyle biline. "

Geçecek.....

Bir önceki postu Çe.şmeden yazdığım gün, bir yağmur başladı ama şakır şakır değil de çisil çisil, nasıl güzel anlatamam. Tüm gün yağmasına rağmen hava fazla serin olmadığından balkonda da oturabildiğimizden hiç de sıkıcı gelmedi bize yağmur. Biraz gazete, kitap biraz yazlıkların vazgeçilmez oyunu "okey" derken akşam oldu, Ilıca'ya meşhur "D.ost P.ide"ye gittik. Orada bir arkadaşıma rastladım, biraz lafladık. En sevdiğim pide olan kuşkaş( kuşbaşılı, kaşarlı) yedim, üzerine de tatlı niyetine ortaya tahanlı pide söyledik. Oradan Çe.şme'ye geçip çarşıda dolaştık, eve döndüğümüzde herkes yataklara zor attı kendini. Pazar günü yağmur dindi ama denize girilecek kadar da sıcak değildi. O gün ise, Il.dırı'daki tepedeki kahveye gidip gözleme yedik ki gözleme bahane, manzara şahanedir orada. Pazartesi günü ise fırtına vardı. Ben biraz evi topladım, havluları, çarşafları yıkadım, çocuklar ders çalıştı, akşam üzeri yola çıktık, evimize geldik.

Salı günü temizlik ve faturaları, kartları yatırma işi ile uğraştık. Dün Bospa (Bos.tanlı pazarı) ziyareti, ardından bozulan uydu yayın için adam bulma, yaptırma akşam oluverdi hemen. Bugünse anneme gitmek istiyorum. Cuma 1 saatliğine uğramıştım ama anneciğime yetmiyor, uzun uzun muhabbet istiyor. Yazlıktan pazartesi akşamları döndüğümüz için pazartesileri anneme gidememeye başladım. Birazdan çıkarım. Akşamdan yemeğimi yaptım ki bugün rahat olayım. Eşim de arabayı vizeye götürdü. O da aradan çıkıversin.

Yarınsa bir arkadaşımla buluşucam. O Bostan.lı'ya gelecek, buralarda takılıcaz. Epydir görüşememiştik, muhabbet birikti.

Bu hafta sonu Çe.şme'ye gitmiyoruz, oğlum evde daha rahat ders çalıştığını söylüyor. Eh, o çalışsın da biz her yere razıyız. Hep söylüyorum, önce sağlık ama sonrasında tek dileğim oğlumun şu seneyi geçmesi, kalmaması. Yoksa olacaklardan korkuyorum. Neyse, iyi düşünelim, iyi olsun di mi? Acaba 40 kere söylersem, olur mu ki? Geçecek, geçecek, geçecek..............

Not:Foto, getty images'den ama hem saçları hem de ders çalışmada ki istekli tavrı aynı benim oğlum:))

Çeşme'den Bildiriyorum:))

Dün akşam geldik buraya. Oğlum dersinden döndü, ufak bir çanta yaptık, kızımızı da aldık, önce araba vapuru ile Üç.kuyulara geçtik ki ne zamandır bir türlü saatini denk getiremediğimizden hep körfezi dolaşmak zorunda kalıyorduk, üstelik cuma trafiği feci oluyor, neyse Çe.şme'de önce Ta.nsaş'tan alışveriş sonra fiş, sonra da doğğğru evimize. Kızımız et, tavuk sevmiyor, bu durumda hemen köfte, patates, makarna eşsiz üçlüsü hazırlanır, alınan hazır mezeler falan saat 10'da biz daha yeni akşam yemeğimizi yiyorduk. Sonra çerezdi, meyveydi derken onlar biraz ders çalıştılar. Önümüzdeki hafta kızımız final sınavına giriyor, İng. hazırlıkta. Oğlumun önümüzdeki haftası tatil ama sonraki 2 hafta da onun finalleri var, işi zor yani. Şimdi herkes uyuyor. bense kalktım, kuş sesleri arasında önce balkonu güzelce yıkadım, açtım b.sayarımı, ooohh benden keyiflisi yok. Böyle herkes uyurken (herkes derken yalnız ev ahalisi değil, tüm site neredeyse), kuş sesleri, iğde kokuları arasında hafif bir de serinlik varken değmeyin keyfime, en sevdiğim saatler.

Bu keyfi daha fazla almak için Çenebaz şimdilik kaçar...

Herkese iyi, mutlu, keyifli bir hafta sonu...

Not:Resim bizim bulunduğumuz yerdeki Pı.rlanta plajı, internetten aldım.

1 Haziran

Hayat Bilgisi derslerine göre bugün resmi olarak yaz geldi, yani en sevdiğim zaman dilimi. Ama niye içimde buna uygun coşku yok? Ülke ve dünya gündemi can sıkıcı. Hangi birine üzüleceğini şaşırıyorsun. Sevinçlerimiz bile buruk buruk ve yarım.

Ben de uzun süredir gene sallamışım burayı. Blog yazmak artık çok cazip gelmiyor nedense. Okuması öyle değil ama. Öteden beri baktığım blogları yine zevkle izliyorum, yorum bırakıyorum ama kendim yazmak istemiyorum. Sanırım böyle kör topal devam eder, 1 yazar 3 yazmam.

Geçen hafta jinekoloğa gittim. En son (utanarak söylüyorum) 98'de gitmişim. Bir de 2007'de mamografi çektirmişim o kadar. Şehirli Kezban Çenebaz:)) Smear testi yaptırdım, mamografiyi bu hafta çektireceğim. Biraz da kendime bakayım dedim.

Cuma günü öğleden sonra yazlığa gittik, pazartesi günü de öğlene doğru döndük, öğleden sonra oğlumun dersi vardı çünkü. Cumartesi günü deniz sezonunu açtık. Hava çok sıcaktı ve deniz de çok güzeldi. İyi bir dinlenme oldu benim için. Sanırım bu hafta sonu da cumadan gideriz yine. Gerçi sitede daha pek insan yok, marketi bile açılmadı ama daha güzel oluyor. Ortalık sessiz sakin, sabah kuş cıvıltıları ile uyanıyor insan. Vücut kadar ruh da dinleniyor ki şu aralar en çok ihtiyacım olan şey.

Herkese iyi haftalar...

Mercimek Köfte

Cumartesi eşimin doğum günüydü. O gün kahvaltı sonrası birlikte dışarı çıktık. Annemle babam "siz istediğinizi alın, biz parasını verelim" dediler. Annem ayaklarından dolayı dışarı çıkamıyor, e babam da erkek pek anlamaz hediye işlerinden. Hem daha iyi oldu, ihtiyacı olan birşeyler aldık. Önce bizim oralardaki dükkanları dolaştık, kendine lacivert, çizgili bir tişört beğendi. Gerçekten de ihtiyacı var. Yazın belki sık yıkandığından ertesi yaza tişörtler pek yeni olmuyor. Babamların hediyesi olarak onu aldık. Daha sonra K.arşıyaka'ya yürüdük. Orada da başka bir tişört beğendi, onu da ben aldım hediye olarak. Benim aldığım ise beyaz, polo yaka, yakasının kenarında mavi ve lacivert ince 2 çizgi var. Her ikisini de çok severek aldı, güle güle kullansın. Oradan d.igitürkü yatırmak için A.laybeye yürüdük. Fatura işi bitince aklımıza geldi, o civarda oturan iyi görüştüğümüz bir arkadaşımız var. Telefon ettik, dolmuştaymış, 15 dakikaya evdeyim dedi. Biz de ona sahildeki kafelerden birine gelmesini söyledik. 15 dakika sonra arkadaşımız da geldi. Saat 4.30 olmuştu ve 11'de yediğimiz kahvaltıdan beri açtık. Hemen birşeyler söyledik, yedik, içtik, muhabbet ettik. 6 gibi ayrıldık. Yine yürüyerek eve geldik. O kadar yürüme sonrası hemen bir duş aldık. Zaten saat 8'i buldu. Oğlum gidip gelin kızımızı aldı, eve getirdi. Hediyelerini verdiler (tripod almışlar) Eşim nasıl mutlu oldu anlatamam, çok istediği bir şeydi. Sonra da hep birlikte çıkıp dışarıda yemek yedik. Saat 11 gibi gençler bizden ayrıldı, biz evimize döndük, onlar geceye aktılar:)) Oğlum geldiğinde saat 2 civarıydı. Ben tabi o saate kadar uyumamıştım. Ne zaman o kapıdan girdi, ben hemen yattım ve hemen de uyumuşum.

Dün bütün gün evdeydik. Bir gün öncesinin uzuun yürüyüşünden dolayı benim adım atacak halim yoktu valla. Uzun bir kahvaltı keyfi yaptık, gazeteleri okuduk, öğleden sonra k.valide ile teyze geldi. Evde hazır mini pizzalar vardı, onları ısıttım, lor kurabiyem de vardı, çayla birlikte yedik. Akşamsa malum şampiyonluk maçları vardı. Biz eşimle Be.şiktaşlıyız ama oğlumuz Fe.nerli. Her ne kadar Fe.neri sevmesem de evlat sevgisi ağır basıyor. Bir yanım Fe.ner kupayı alsın derken diğeri de yok yok Bur.sa kazansın dedi. Sonunda Bur.sa şampiyon oldu, oğluşum biraz üzüldü. Ama allahtan fanatik olmadığından tv'yi Sur.vivor'a çevirdik, unuttuk gitti hemen. Gerçi sabah onu gazetelerden okuduğum Fe.ner geyikleri ile kızdırdım ama o kadar olsun artık:))

Birazdan çıkıp anneme gideceğim. Tv'de reklamlarını gördüm, K.norr mercimek köftesi harcı çıkarmış, ondan alıp, gidince orada yapmak istiyorum. Akılları fikirleri yemekte olduğundan (e kimin anası-babası onlar) sevineceklerine eminim.)),

Herkese iyi haftalar.

Ordan Burdan

Güzel bir günün ardından yazıyorum. Son emekliler toplantımızı bugün yaptık. Kısmetse artık bir sonraki toplantı Ekim gibi olur. Şimdi kimimiz yazlık ve tadilat telaşında, kimilerinin çocuklarının ÖSS'leri var. Birbirine yakın oturanlar ara ara görüşse de böyle toplu haldeki gibi olamaz. Bugün toplantımıza eski bir arkadaşımız da katıldı. Onunla da hasret giderdik. Gittiğimiz arkadaşsa ellerine sağlık, çok güzel şeyler yapmış. Her zamanki gibi yedik, içtik, muhabbet ettik, güldük, hep bir ağızdan konuştuk, moral depoladık geldik.

Geçen cuma oğlum ve kız arkadaşı[ki bundan sonra metinde kızımız olarak anılacaktır:))] anneler günümü erkenden kutladılar. Haklı olarak kızcağız o gün programımız vardır diye Cuma akşamından kutlama yapmak istemiş. Koca bir demet çiçek ve H.alide E.dip romanı almışlar bana. Kızımız şimdiden benim zevklerimi çözdü, darısı 19 yıllık oğlumun başına:)) Pazar günü ise sabah kahvaltıya k.valideye gittik, öğleden sonra ise anneme. Hepsi bizi zaten 4 gözle bekliyorlar. Hazırlanmışlar, güzel güzel yemekler yapmışlar. Hediyelerimizi verdik, birlikte yemek yedik, öpüştük, koklaştık ve bir anneler gününü daha idrak ettik:)) İnşallah daha nice anneler günlerinde birlikte oluruz.

Pazartesi günü teyzemi yine hastaneye getirdiler, çok ağrısı varmış. Ancak çok ilginçtir ki bir türlü net bir teşhis koyamıyorlar. Pazartesi günü teyzemle ilgilenmek için K.arşıya D.evlet Has. tanesindeydim. Sonunda gene bir şeyin yok deyip gönderdiler. Gerçi teyzemin safra kesesinde taş var. Yaşı ve hastalıkları itibariyle ameliyat yapılamıyor. O da pek perhizine dikkat etmiyor. Sanırım ağrılar oradan kaynaklanıyor. Umarım bu kez verilen ilaçlar işe yarar.

Çe.şmeyi epeydir boşladık. K.validenin F.oça'daki eve tadilat işlerine girişilince ağırlığı oraya verdik. Evin tüm doğramaları ve kapıları değişiyor, pen yapılıyor, iç kapılar değişiyor, sonra da boya işleri olacak, kornişler takılacak ve tabii ki temizlik. Sanırım önümüzdeki hafta sonuna anca yetişir. K.valideyi evine yerleştirdikten sonra biz Çe.şmeye daha rahat gideriz. Çünkü şu an o işlerle eşim ilgilenmek zorunda.

Bu hafta sonu eşimin doğum günü. En zor kısım ne alacağıma karar vermek. 21 yıldır doğumgünü, yılbaşı, evlilik yıl dönümü derken artık aklıma orijinal bir şey gelmiyor. Önerilere açığım.

Herkese şimdiden iyi hafta sonları:))

Not: Resim bizim bugünkü toplantıyı temsilen, getty images'den. Ayrıca biz 10 kişiydik bugün:))

Kitap Fuarının ilk haftası aldığım Öfkeli Yıllar kitabını, yazarının "yine 600 küsur sayfa, okurken allah kolaylıklar versin" notuna rağmen bitirdim:) O kadar güzel ve akıcı yazılmış ki, 600 sayfa nasıl bitti anlamadım. 1950-53 arası Türkiye'yi daha çok siyasal açıdan biraz da yazarın kendi özel yaşamı açısından anlatıyor. Siyasal açıdan gördüğüm o günlerden bu günlere bir arpa boyu yol gitmediğimiz. Bugünlerde ülkemizde neler döndüğünü görmek istiyorsanız o günlere bakın, aynısı. Aynı yargıyı kontrol altına alma isteği, aynı basına sansür ve baskı uygulamaları, aynı yolsuzluklar, çekişmeler, kendinden olmayana tahammül edememe, en önemlisi din tacirlerine verilen ödünler. Demokrat parti ne yapmışsa bugün AKP de aynı yolu izliyor . O zaman onları 27 Mayisla durdurdular, bugün ne olur bilmiyorum, öyle bir seçenek de yok artık. Yani halk asla uyanmıyor, hatta olanlara alkış tutuyor. O günlerden bugünlere bakınca gidişatımızın çok kötü olduğu bir kez daha görülüyor. Sabah sabah iç karartıcı şeyler yazdım ama ülkemiz gerçekleri bunlar. Bugünleri doğru görmek ve doğru değerlendirmek için MUTLAKA okuyun bu kitabı, 612 sayfa oluşu gözünüzü korkutmasın, su gibi akıp gidiyor.

Bana gelince; iş güç koşuşturma, gezme. Geçen hafta pazartesi anne, salı hala ziyareti. Çarşamba kızlarla buluşma ki siz artık onların ikisini blog dünyasından tanıyorsunuz. Ama henüz taze blogger onlar, izleyin çok güzel tarifler var bloglarında. Perşembe günü de yine çook eski bir arkadaşımla(yine bankadan) Hedomla buluştum. Biraz gecikmiş bir doğum günü yaptık ona. Cuma günü ise oğlum okuldan döner dönmez , gelin kızı da(!) alıp doğru Ç.eşme'ye gittik. Pazar akşamı döndük. Fakat 2,5 gün elim sudan çıkmadı. Evi temizlettim ama diğer işler bana bakıyor. Evdeki her şeyi yıka, as, kurut, tüm tabak çanağı boşalt, yıka, tekrar yerine yerleştir, eve geldim dinlendim:))

Pazartesi klasik, anne ziyareti, dün temizlik vardı. Bu arada yine yaz geldi ailede sağlık sorunları baş gösterdi. Dün babamı doktora götürdüm, kasığında yumurta kadar bir şişlik varmış, her zamanki gibi 1 ay olmuş, bize yeni söyledi. Ne umuyor ki acaba, o koca yumrunun kendi kendine yok olacağını mı? Neyse, fıtıkmış [hani şu Cem Yılmaz'ın kaynında da olan:))] Ameliyat gerekiyor. Gerçi lokal anestezi ya da epiduralle yapılan 20 dakikalık kısa bir ameliyatmış ama sonuçta ameliyat. Haklı olarak babam gene heyecan yaptı, hazır olunca konuşup ameliyat olucak. İnşallah her şey kolay olur.

Bugün de sabahtan aç karnına gidip kan vericek(tabi ben de gidiyorum yanında) , sonra da doktorla konuşup şu rejimle bir türlü düşüremediği şekeri için ilaç almaya başlayacak artık. 1 yıldır şekeri var babamın. İnat etti, en başından ilaç almadı, ben bunu rejimle düşürürüm dedi ama başarılı olamadı. Ben de artık ilaca başla, kendine daha fazla zarar verme diyorum. Sonunda kabul etti.

Bugün öğle tatilinde bir arkadaşımızı ziyaret edicez( bir arkadaşımla buluşup gidicez) sonra da biz oradan Al.sancağa geçmeyi planlıyoruz. Biraz günlük tişrt almak lazım.

Günler böyle akıp gidiyor. Bugün aslında Bospa(Bostanlı Pazarı) var ama benim zamanım yok, haftaya belki gider, bir bakınırım neler var diye.

Gene çenem düşmüş, çok uzun yazmışım. Hadi, Çenebaz kaçar:)

Veni, Vidi, Vici

Yok, ben geldim( daha doğrusu gittim), gördüm ama kimseyi yenmedim. Kitap Fuarından döner dönmez yazayım dedim çünkü yarın gene Ç.eşme yolları taştan deyip yollara düşeceğiz, o yüzden yazacak vakit bulamayabilirim. Hafta sonu olmasından dolayı yine çok kalabalıktı fuar. En uzun kuyruk Turgut Özakman, İclal Aydın ve Ayşe Kulin'deydi. Nedim Gürsel Paris'ten gelememiş, o yüzden ondan imza alamadım. İhsan Oktay Anar (İzmir'de yaşıyor kendisi) sanki o da ziyaretçiymişçesine eli kolu kitap dolu standları geziyordu. Ben önce Selim İleri'ye gittim. Kuyruk falan yoktu. 25 yıllık bir kitabımı götürüp imzalattım "Hatırlıyorum". Oradan Aydın Boysan'a ve en son da Ayşe Kulin'e kitaplarını imzalattım. Yalnız Ayşe Kulin'de yukarıda da yazdığım gibi imza kuyruğu çook uzundu. Yarım saate yakın bekledim. Şimdi evdeyim, bir yandan yazıyorum bir yandan da dün getirdiğimiz erikleri yiyorum. Bu yazı biter bitmezde salona geçip şööyle bir ayaklarımı uzatıp dinlenicem, ayacıklarım ayakta durmaktan ve dolaşmaktan 45 numara oldular:))

Günün Fotosu Leylak Dalı'na Gelsin:)

Şu blog alemi ne ilginçtir ki insana yeni dostlar, arkadaşlar kazandırıyor. Artık leylak görünce direkt "Leylak Dalı" geliyor aklıma. Dün (yine) F.oça'ya gittik. K.valide yazlığın çerçevelerini değiştirmek istiyordu, buradan tanıdık bir usta götürdük . Gidince bir de baktım ki leylağımız çiçek açmış. Hemen aklıma Leylak Dalım geldi. Biraz toplayıp eve getirdim, vazoda da hemen fotoladım. Ama cep tel.ile çektiğimden renkler biraz soluk gibi. Dün yalnız leylaklar değil, tüm bahçe muhteşemdi. Güller açmış, bir kısmı da gonca. Onları da aşağıdaki fotoda görüyorsunuz. Her ne kadar GS'li olmasam da en öndeki sarı-kırmızı güle bayıldım. Tek gülde 2 renk, çok güzel.


Tabii, bi de en önemlisi eriklerimiz var, henüz çekirdekleri tam sertleşmese de yenecek kıvama gelmişler. Bir torba kadar topladık. Özellikle oğlum için getirdim eve. Dün gece arkadaşları ile gezdiğinden geç geldi, gelince de hemen yattı. O yüzden henüz erikleri görmedi, sabah(daha doğrusu bize öğlen) görünce saldıracaktır. Hiç dayanamaz, en sevdiği meyve.
Bugün yine Kitap fuarına gitmek istiyorum. N.edim G.ürsel ve S.elim İ.leri için. Gerçi henüz çok erken, daha kahvaltı bile etmedim. İlerleyen saatlerde bir program yaparız artık. Herkese iyi hafta sonları...

23 Nisan Kutlu Olsun

Google da kutluyor çocukların 23 Nisan'ını. Sabah google'a girince bununla karşılaştım, çok hoşuma gitti, sizlerle de paylaşmak istedim.

Tüm yavru bloggerların 23 Nisan bayramı kutlu olsun. Anneler , Çenebaz teyzelerinin mesajını iletin ha bebelerinize. Hepsini öpüyorum.