Çarşamba, Ekim 27, 2010

Dün

Dün bi hamaratlık,bi hamaratlık, sormayın gitsin. Sabahtan temizlik vardı. Neyse o iş bitince önce Serap'ın tarifine göre sütlaç ki tek sevdiğim sütlü tatlıdır ve oğlum için pudingli kek. Ama bu kez puding yerine supangle koydum, böylece kakao tadı daha yoğun oldu. Biraz da dövülmüş ceviz ekledim içine. Sütlacın üstünde tarçın yok, çünkü o da bir başka sevmediğim şey. Aslında mızmız değilimdir ama sevmediklerim arka arkaya geldi bu yazıda. Ha, mecbur kalırsam yerim, gıkım çıkmaz da pek severek yememiş olurum.

Bu aralar pek negatifim. Daha doğrusu maymunun gözü açıldı da o yüzden. Bir kaç olayı arka arkaya anlatayım, haklı mıyım, haksız mıyım, siz karar verin, lütfen tarafsız olun ve gerçek duygularınızı yazın bana.

İnsanlarla kötü olmayı asla istemem. O yüzden toleransım çok yüksektir. Çoğu şeye aldırış etmem, karşımdakine anlayış gösteririm. Ama insanlar böyle yapınca seni salak sanıyorlar.

Birinci olay, bir arkadaşımın kızı yazın evlendi. Herkes yazın tatilde olduğundan kimse katılamadı. O yüzden hediye işi de Eylül'e kaldı. Eylül ayında bir arkadaş(ki kendisi bu konularda sürekli organizatördür) hemen para topladı, hediye alındı, arkadaşa gittik, hediyemizi verdik. Sonra bu arkadaşlar yeni gelin kızımızın evine hep birlikte gitmişler. Biz grupta 9 kişi var. Bunların 7'si gitmiş, biz 2 arkadaş aranmadık bile. Ve ben bunu ilk toplantımızda konuşmalar sırasında öğrendim. Aaa, siz S.'nin kızına mı gittiniz? deyince bunlar laf çevirip, işte öyle aniden karar verdik, vırt zırt kıvırmaya başladılar. Ben toplantının tadı kaçmasın diye işi uzatmadım ama bozuldum. Para verileceği zaman hemen aranıyoruz, toplanılacağı zaman akıllarına bile gelmiyoruz. Arkadaşlık bu mudur?

İkinci olaysa apartmanda oldu. Zaten bizim apt.da kimse birbirine gidip gelmez, yalnızca asansörde, kapıda karşılaşınca merhaba, nasılsınız, o kadar. Geçenlerde biri kalorifer için mazot almış, merdivenler, arka bahçeye çıkılan oda gibi yer, asansörün içi ve asansöre binenlerin ayaklarına bulaştığından tüm merdivenler mazot içinde. Apartmanın içinde kokudan durulmuyor. Ben de yönetici hanımı aradım. Apt.içinin mazot içinde kaldığını, mümkünse merdivenleri yıkayan kadını bugün göndermesini söyledim. Çünkü merdivenleri yıkayan hanım, onun dairede çaycılık yapıyor. O da öğle tatilinde gönderdi. Ben kimin mazot aldığını bilmediğimden bu konu ile ilgili ne isim verdim ne bişey. Zaten apt.da doğal gazı olan biz, yönetici, bi de eşimin teyzesi var. Kalan 5 kişiden herhangi biri olabilir, asla bilmeden suçlamam. Neyse merdivenler yıkanırken olayın faili olan daire çok bozulmuş, çünkü yöneticinin kiracısı. Niye şikayet ediyorlar, ben zaten kendi kadınımı çağırıp temizletecektim, bu zaten mazot, yarına kadar uçardı filan diye epey söylenmiş. Sanırım yönetici benim aradığımı söylemiş ki bana trip atıyor. Gerçi yönetici "şikayet değil ki, ne güzel duyarlı davrandılar, haber verdiler, zaten kadın perşembeleri geliyor, salıdan merdivenler temizlenmiş oldu" dese de çok bozulmuş hanımefendi.

Neyse, daha da var bozulduğum şeyler ama yazmak istemiyorum, yazarken bile sinirlerim bozuluyor. Gittiği yere kadar...


Pazar, Ekim 24, 2010

Eski Dostlar

Geçen gün kitaplığı kurcalarken birden eski dostlarıma rastladım. Uzun süredir bakmadığım çocukluk kitaplarım. Bu ikisini bana eniştem (büyük halamın eşi) hediye etmişti. Daha doğrusu kızlarına almış, onlar okumuş, kütüphanelerinde duruyordu. Bir gün onlara kalmaya gittiğimde benim kitaplarla çok ilgilendiğimi gören eniştem bana vermişti bunları. Bir de "Bilgi Çantası" diye bir kaç ciltten oluşan bir ansiklopedi ama fotoğraflı, çizimli falan inanılmaz güzel bir şeydi. Maalesef yıllar içinde onu kaybettim. Ama bunlara rastlayınca resimleyeyim dedim.




Bu Jack London'ın Kurt Kanı kitabının basım tarihi, benden 7 yaş büyük:)) Bu arada o zamanlar logodaki kızın ben olduğumu sanırdım. Çünkü o zamanlar hemen her kız çocuğunda olduğu gibi benim saçımda da o koca beyaz kurdeleden vardı:))


Bu ise Duygulu Dostlar kitabının basım tarihi. Bu da benden 1 yaş büyük:)) Bu kitapta hayvanlarla ilgili gerçekten çok duygulu öyküler var


Bunlarda Armağan Çocuk Klasiklerinden çıkmış ve üst kapak kağıtları bile duran kitaplarım. 4 tane de kapaksız ama ciltleri sağlam olanlar vardı, artık onları çekmedim. Bunlar benden küçük:)) Genellikle 70'li yıllarda yayınlanmış kitaplar.


Bizim dönemimizde her çocuğun okuduğu meşhur Çocuk Kalbi kitabı. Bu kitabı bana annem sınıf geçme hediyesi olarak almıştı, sanırım 4'den 5'e. Bakın, alt resimde de benim o zamanlar düştüğüm not var. Altına adımı-soyadımı da yazmışım, o kısmı stickerla sansürledim:)) 10 yaşındaki Çenebazın yazısı, pek kötüymüş(Sanki şimdi süper)


O gün biraz nostalji yaptım, eski kitap kokusunu içime çektim, mutlu oldum ve sizlerle de paylaşmak istedim. Sizler de varsa kütüphanenizin kenarında köşesinde böyle unutulmuş eski çocukluk kitaplarınız, onları bulun , eski günleri hatırlayıp mutlu mutlu gülün ve isterseniz bizlerle paylaşın.

Cuma, Ekim 22, 2010

TV8 ve Filmler

Bu hafta sonu TV8'de cuma, cumartesi ve pazar günleri saat 21.15'de hep tv'de ilk kez gösterilecek çok güzel filmler var. Bu akşam Aşk ve Gurur, yarın akşam Çevirmen ve pazar akşamı da Jarhead filmi var.( Malum artık Behzat Ç., pazartesi akşamları saat 20'ye alındığından pazar akşamları film izleyebilirim) Kaçıranlara, daha önce izlemeyenlere duyurulur:)

Çarşamba, Ekim 20, 2010

Öyle bir Geçer Zaman ki



Bu dizi, favori dizim ve pek çok kişi gibi benim de bu dizideki favorim Osman. İyi de dünkü bölümde Berrinle Ahmet hastaneden çıktılar, ana , Ahmet'in saçlar fönlü. Yönetmenim, devrimci adam saç fönler mi? Yapma allah aşkına. Üstelik 60'lı yıllar. Neyse, o kadar kusur kadı kızında da olur dedim, yuttum ve zevkle izledim yine:)) Bir de Mete'yi oynayan çocuk Beren Saat'in oynadığı Pa.tos R.olls reklamında hani "hüüp" diye Beren'i çeken çocukmuş, dün gece dikkatimi çektim birden. Belki herkes biliyordur da ben Amerika'yı yeniden keşfetmişimdir:))

Geçen postta yazdığım turşuyu açtım, kütür kütür olmuş, etli nohutun yanında afiyetle yedik. Pazar günü de 2 küçük kavanoz lahana turşusu yaptım. Bakalım onlar da bir şeye benzeyecek mi?

İzmir 2 gün yağmura teslimdi. Pazartesi çok yağmur olunca annemlere dün gittim. Bostanlı çarşıdaki dükkanların çoğunu su basmıştı. Belediye gelmiş, tüm dükkanlardaki sular pompalarla tahliye ediliyordu. En çok kitapçıya üzüldüm:(( Dün ise günlük güneşlik bir gündü. Annemlerde çayımızı balkonda içtik, o derece.

Bugün Bospa günü. Yağmur yağmazsa gitmek istiyorum. Hava gene kapalı.Evde temizlik var bu arada. Bir de tutulması gereken kek sözüm. Çok üşendim. Bütün günü b.sayar başında pinekleyerek geçirmek istiyorum.


Dip Not: Pazar dönüşü kekten vazgeçip, Serapçığımın kurabiyesinden yaptım. (Bakınız; üstteki foto) Çok da bereketli oldu. 30 küsur tane çıktı. Yalnız bana tadı biraz az geldi, programa ilaveten üzerine pudra şekeri serptim. Bence böyle de güzel oldu.

Cuma, Ekim 01, 2010

Limon mu, Sirke mi?


Bunlar benim hayatta ilk kez kurduğum turşular, bakalım neye benzeyecekler. Okuduğum blogların bir kısmında kış hazırlıkları son sürat gidiyor. Valla, ne anamda gördüm ben, ne de sonradan öğrendim. Zaten okul, iş hayatı derken böyle ince işlere giremiyordum.Emeklilikten sonra yani 42 yıldan sonra azıcık kadınlık yapayım dedim. Gerçi karar vermekle harekete geçmek arasında bir 6 yıl olmuş ama çaktırmayın artık:))Bunun tarhanası var, makarnası, salçası var. Ama en kolayı turşu kurmak. Çarşamba günü pazarda da kütür kütür minicik salatalıkları görünce dayanamadım 2 kilo aldım. Hatta yanımdaki hanım abarttı 7 kilo aldı, herhalde yatıp kalkıp turşu yiyorlar:)) Velakin kadın olmak o kadar da kolay değilmiş çünkü serde tembeloşkalık da var:)) Ama artık benim gibileri de düşünmüşler, baktım markette hazır turşu suları var. Bakınız aşağıdaki resim;




Aldım sevgili Fersan Turşu Yap'ı, salatalıkları kendi cam kavanozlarıma yerleştirdim, içlerine 7-8 diş sarımsak, üzerine dereotu ve maydanoz koyup, turşu yapla ağzına kadar doldurdum. Kapaklarını kapatıp mutfak dolabına, gölge bir yere kaldırdım. 20 gün sonra yazarım sonucu, inşallah beni utandırmazlar. Bu kadar turşu muhabbeti üzerine rahmetli Adile Naşit'le Münir Özkul'u ve onların sımsıcak filmi "Neşeli Günler"i de anmadan olmaz...


Bu börekçik de benim meşhur tava böreğim. Canım çok börek istediğinde hemen 2 yufka ile yapıyorum, o pişene kadar çay da oluyor. Karnım acıktı ya bu kadar yemek mevzusu yazınca.
Herkese iyi hafta sonları...

Çarşamba, Eylül 22, 2010

Daha Dur....

Dünkü olaylardan bazıları;
1)Beyoğlu'nda 2 ayrı sanat galerisi açılışında içki içiliyor diye 30 kişi her 2 galeriye de taşlı sopalı saldırıda bulunuyor. İnsanlar ve sanatçılar yaralanıyor, galeriler ve eserler zarar görüyor.
2)Ankara'da polis parkta oturan bir sürü genci uygunsuz oturuyorsunuz diye toplayıp, haklarında tutanak tutuyor.
3)TRT'te Ajda Pekkan ve Ziynet Sali'nin konser görüntüleri verilirken dekolteleri buzlanarak gösteriliyor. (Ben bunu uydudan yayın yapan Afgan TV'de gördüm bir tek.)

Teşekkürler %52 :(((((((

Pazartesi, Eylül 20, 2010

Yaşlanmak?

Bugün sabah yaşlandığıma kanaat getirim artık. Aynı anneanneme benzedim. Uykularım azaldı çünkü. Ne kadar geç yatarsam o kadar erken kalkıyorum. Dün gece 2.30-3 arası daha yatağa yeni girmiştim, üstelik hemen de uyuyamadım. Sabah 7'de sanki beni dürttüler, uyandım. Sağa dön, sola dön, uyumaya çalıştım ama yok, olmadı, uyku tutmadı. Bu durumda herkese günaydın:))

Cumartesi, Eylül 18, 2010

Dizi, Kitap, Tv

Biraz ortaya karışık yazmak istedim. Bu aralar 2 kitap aldım. Biri favori yazarlarımdan Oya Baydar'ın "Savaş Çağı, umut çağı" kitabıydı. 68'leri ve 68'lileri sevdiğimden bir solukta okuduğum güzel bir kitaptı. Diğer kitap ise Orhan Pamuk'un "Manzaradan Parçalar"ı. Bu kitabın da güzel tarafı bağımsız bölümlerden oluşması. Beğendiğim başlığa göre bir ordan bir burdan okuyorum kitabı.
Gelelim televizyona. Pazartesi akşamları TRT'de "Elde Var Hayat" diye bir dizi var. Bana çok sıcak bir dizi geldi ama genelde o gece bir şey oluyor seyredemiyorum. Ben de birkaç akşam sonra b.sayardan izliyorum, öneririm. Hem araya reklam da girmiyor, iyi oluyor."Çocuklar Duymasın" beni güldürüyor. "Bitmeyen Şarkı'yı" sevdim, yok yok Bülent İnal'ın yakışıklılığının bunda hiç bir payı yok:)) Bir de yeni başlayan" Öyle Bir Geçer Zaman ki" var. O da iyi bir dizi, en azından ben zevkle izledim. Dizi 60'larda başladı, tam benim doğduğum yıllar, biraz da o yüzden çekici geldi. Şimdilik bana bu kadar dizi yeter, arada film falan da izlemek lazım, her geceyi dizi ile doldurmak istemiyorum. Gerçi artık b.sayardan kaçırdığınız her diziyi ve her bölümü bulup izleyebiliyorsunuz. Yaşasın teknoloci:))
Bi de itiraf ediyorum "Survivor"ı izledim ve şu anda da hem yazıyorum hem de izliyorum finali. Ben Merveciyim, kadın dayanışması. Ayrıca herkesin dediği gibi İhsan sinsi geldi bana da. Henüz sonuçlanmadı, inşallah Merve kazanır. Sırf destek olmak için Merve'ye hem benim hem de eşimin cebinden oy attım, ay çok utandım valla. Sen orda entel, dantel kitap okudum falan de, sonra da eyooo Merve'ye oy at, yuh olsun bana:))

Dip Not: Yarışma şimdi bitti, Merve kazandıııııııı...

Pazar, Eylül 12, 2010

:(((((((((((((


Referandum sonuçlarının açıklanması ile birlikte ruh durumum aynen yukarıdaki gibidir. Daha fazla bi şey yazmak bile istemiyorum:((((

Çarşamba, Eylül 08, 2010

Bayramınız Kutlu Olsun

Herkese iyi bayramlar diliyorum. Mutlulukla , sağlıkla nice bayramlara.... Ağzınızın tadı hiç bozulmasın.

Cuma, Eylül 03, 2010

Zaman

Burada her şey, zaman bile farklı sanki. Bakmayın bu saatte yazdığıma, bugün biraz erken kalktım, 10.15 gibi:))) Diğer zamanlar 11.30'u buluyor kalkmam. Çocuklarsa 12.30 gibi kalkıyor. Kahvaltı saat 1'de. Ardından deniz ya da havuz ki tembellikten daha çok havuzu tercih ediyoruz, yaklaşık 10 adım mesafede eve. Eve gel, duş al.Saat 5 gibi ya çay ve kek-poğaça gibi bi şeyler ya da basit bir öğle yemeği, makarna ya da zeytinyağlı gibi tek bir çeşit yemek. Sonra bazen çocuklar havuz sefasına geri dönüyorlar. Akşam için genelde et-balık gibi bir şey , yanına bir zeytinyağlı, salata, makarna ya da pilav. Sonra Çeşme'ye dolaşmaya. Bazen de Çeşme'de kumru, döner, gözleme falan gibi bir şeyler atıştırıyoruz. Akşam eve dönüş, ben mutlaka saat 00.30'daki TNT'de Life dizisini seyrediyorum. Saat 1'den sonra da dizinin bitiş saatine göre yatıyorum. Eşim zaten yatmış oluyor. Çocuklar o saatten sonra internetten indirdikleri filmi seyredip 3-4 gibi yatıyorlar. Böyle bir gevşeme hali, adam sendecilik. Ama pazartesi İzmir yolları görünüyor ve bayram telaşı var. Gerçi bize gelen olmuyor henüz, hala genç kategorisinden biz hep ziyaret eden taraf oluyoruz ama gene de ne zamandır eve yoktuk, evi .ok götürüyor, temizlik yaptırmak lazım. Salı temizlik var, o gün K.ılıçdar.oğlu'nun İz.mir mitingi de var, gitmek istiyorum. Bu araya bir de anne-baba ziyareti sıkıştırmam lazım. Zaman burada ne kadar yavaş işliyorsa, İz.mir'de o kadar hızlı. 24 saat yetmiyor.

Havalar soğuduğundan beri buranın da tadı açtı gerçi. Çoğu aile yazlığı kapatıp evine döndü. Rüzgar var ve hava oldukça serin. Geceleri pike üstüne yatak örtüsünü de çekmeye başladık. Ama biz henüz evi kapatmayı düşünmüyoruz. Oğlanın okulu bu ayın 27'sinde. Belki bayram sonrası bir kaç günlüğüne geliriz yine. Ekim'e doğru kapatırım evi. Kapatmak dediğim de tüm erzağı eve getirmek, halıları kaldırmak, çekmeceleri (rutubete karşı) yarı açık bırakmak, elektrikleri kesmek falan. Acelesi yok, yaparız bir gün:))

Bugün cuma, herkese iyi hafta sonları...

Cuma, Ağustos 27, 2010

Plastik Kapak Projesi

Gamzeli Anne'nin bloğundan aynen alıntılıyorum, sanırım bu konuda bana anlayış gösterecektir.

"Ege Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi öğrencilerinden bir grup, Fakülte yönetimine başvurdular ve İstanbul Ataşehir Belediyesinin düzenlediği "Plastik kapakları toplayarak ihtiyaç sahibi vatandaşlarımıza birer engelli arabası kampanyasına katılmak istediklerini söylediler ve
"Yönetimden destek bekliyoruz" dediler.
Kampanyanın adı "Teker teker kapakları toplayalım adım adım engelleri aşalım"
***
İşte bu aşamada, Ege Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi Dekan yardımcısı Prof. Dr. Nurselen Toygar'a kampanya ile ilgili gelişmeleri sordum.
Prof. Toygar" Öğrencilerimizin istedikleri desteği sonuna kadar vereceğiz. Kampanyamızı duyurmak için İngilizce ve Türkçe olarak bir facebook sayfası oluşturduk. Bu facebook sayfamız Türkiye'de Hollanda'da Amerika'da İngiltere'de Fransa'da ve diğer yabancı ülkelerde oldukça ilgi gördü" yanıtını verdi.
***
Kampanya ile ilgili afişler ve broşürler bastırıldı. Diğer üniversitelere, ilköğretim ve ortaöğretim Okullarına özel ve resmi kurumlara ulaşıldı.
Bu kampanyanın ulaştığı kişilerde oluşan duyarlılık heyecan ve destek isteği halkımızın, kurumlarımızın toplumsal çok önemli bir sorun olan engelli vatandaşlarımızın gereksinimlerinin karşılanması konusunda ne kadar duyarlı olduklarını gösteriyor.
Prof. Nurselen Toygar'dan bir açıklama daha...
"Bu kampanya kapsamında 250 Kg. plastik kapağa 1 engelli arabası, bir ton kapağa 4 engelli arabası verilecek.. Kampanya 30 Eylül 2010 tarihine kadar devam edecek."
İletişim Adresi: Ege Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi Bornova-İZMİR Tel No: 0 232- 388 64 32 begin_of_the_skype_highlighting 0 232- 388 64 32 end_of_the_skype_highlighting / 2 Kurul İşleri : 0 232- 388 11 07 begin_of_the_skype_highlighting 0 232- 388 11 07 end_of_the_skype_highlighting

Neden Plastik Kapak: Herkesin kullandığı ambalajlarda bulunduğundan ve kolay toplanabildiği için plastik kapaklar tercih edilmiştir.

Hangi Kapaklar Kampanya Kapsamında: Plastik kapak olmalı, renk ve büyüklük önemli değil.

Kampanya Tarihleri: Kampanyamız 22.04.2010 - 30.09.2010 tarihleri arasındadır.

Toplanan Kapaklar Nereye Teslim Edilecek: Topladığınız plastik kapakları Ataşehir Belediyesi Çevre Koruma ve Kontrol Müdürlüğüne getirebilirsiniz. Ulaştıramadığınız kapaklar için 0216 570 50 99 begin_of_the_skype_highlighting 0216 570 50 99 end_of_the_skype_highlighting nolu Alo Çevre Hattından bilgi alabilirsiniz.

Kaç Kapağa Kaç Tekerlekli Sandalye Alınabilir: Yaklaşık 250 kg Plastik kapak ile 1 tekerlekli sandalye alınabilmektedir."

Ayrıca daha ayrıntılı bilgi almak için http://www.engellilersitesi.com/haber/6550-yasam-sise-kapaklari-engelliler-icin-umut-oluyor.html

Ben , bazı yerlerde bu kampanya için topladığınız kapakları alan yerler gördüm. Böylece tek tek ulaştırmak yerine toplu olarak ulaştırılacak, kolaylık olur. Bu yaz sıcaklarında deli gibi su tüketirken kapakları lütfen atmayın, biriktirin. Bizim de bir katkımız olsun. Hele bloğunuzda duyurursanız daha da iyi olur.

Pazartesi, Ağustos 23, 2010

Kitapkolik

Kitapkolik sitesi bir yarışma düzenlemiş. Katılım koşulları çok basit, siteye link verip bunu onlara bildirmek. Kitap kurtları, haydi işbaşına.

Pazar, Ağustos 01, 2010

Nereye?

Nereye gittiğimizi ya da götürüldüğümüzü görmek açısından güzel bir yazı dizisi. Biraz zaman ayırıp okumanızı öneririm. Bazı şeyler çok tanıdık gelecek:((

Salı, Temmuz 20, 2010

Düğün ve daha fazlası


Eh, düğün düğün derken o da geçti, bitti, gitti. Düğün klasik Türk düğünü gibi değildi. Alsancak'ta yemyeşil bir ortamda güzel bir yemekti. Öyle göbek havası, gelinin anası çıksın, danası çıksın, hiç biri yoktu. Zaten erkek tarafı diye bir şey yoktu, malum damadımız Ame.rikalı. Hepimiz kız tarafıydık. O yüzden daha da samimi bir ortam oldu. Yemekler çok güzeldi. Yemek boyunca hafif müzik çaldı.Pastayı kestikten sonra dans edildi. 12 gibi dağıldık. Gençler hep birlikte başka bir yerde eğlenmeye devam etmek için bizden ayrıldılar. Ben kendi adıma hem çok eğlendim, hem çok zevk aldım. Çocuklar ertesi gün hemen Tür.kiye turuna çıktılar. Şimdi Kap.adokya'dalar. Daha sonra Ef.es, Mer.yem Ana, Şir.ince güzergahı üzerinden güneye inecekler. Son 4 gün İst.anbul ve sonra dönüş. Yarın döndüklerinde kuzende yemekte hep birlikte olacağız. Bakalım yabancı damadımızın bizler ve ülkemizle ilgili görüşleri ne, öğreneceğiz.

Bu hafta düğün sonrası hemen Çe.şme'ye dönmeyi düşünürken eşimin bazı tahlilleri nedeni ile kaldık buralarda, hem de bu sıcaklarda. Oğlum da arkadaşları ile Fet.hiye'ye Kel.ebekler Vadisine gitti. Cuma sabahı İzmir'e dönecek. Eşimin işleri de perşembe günü biteceğinden 1 gece daha bekleriz, oğlumuzu da alırız gideriz Çe.şme'ye dedik. Giderken ka.yınvalidemi de götürücez. Kardeşim bu hafta sonu An.talya'ya geçiyor. Oğlu, anneannesi ile orada. Eşi de İst.dan geçip onlara katılacak. 1 hafta sonra da kardeşim yeğenimi de alıp İzmir'e gelecek. Sonra da annemleri alıp Çe.şme'ye bizim yanımıza gelecekler. Herhalde 15 gün kadar kalıp sonra tekrar İst.a dönecekler. Sanırım annemler de İzmir'e döner. Zaten Ramazan diye kayı.nvalide de ya İzmir'e ya da Fo.ça'ya geçer. Kısacası koşuşturma sürüyor.

Bugün Serapçım uğradı bana sabahtan. Biz henüz kahvaltı etmemiştik, o da tahlil yaptırmış, açmış. Hep birlikte geç bir kahvaltı ettik, kahveler içtik. Serap gittikten sonra görümcem uğradı. Onunla da sohbet, bu kez kayın.validem hadi senin annenlere gidelim dedi. Annemlerde de 5 çayı içtik. Eve geldiğimizde saat 8 gibiydi. Bu sabah daha doğrusu sabaha karşı oğlumu yolcu ettiğimden dün geceden 3-4 saatlik uykuyla duruyorum, gözlerimin içinde sanki kum tanecikleri var. Ama daha uyumak da istemiyorum. Dayanabildiğim kadar oturmak amacım. Epeydir uzak kaldığım b.sayarıma doyayım birazcık:))

Herkese iyi geceler

Perşembe, Temmuz 15, 2010

Sıcak, Sıcak, Sıcak


Sizlerden ricam bu yazıyı okurken Em.re Al.tuğ'un " sıcak, çok sıcak" şarkısını dinlemeniz ya da içinizden mırıldanmanız.Salı günü akşam üzeri cehennem sıcağına geri döndük, yani İzmir'deyiz. Yazlıkta pike örtünürken burada kendimizi nerelere atacağımızı bilemiyoruz. Gündüz evde klima falan idare ediliyor da gece yatınca çok fena ya. Bir gram esinti yok. Bazen klimayı çalıştırıp 1 saatlik kuruyoruz. Tabi soğuk oluyor diye pikeyi de örtüyoruz. O serinlikte uykuya dalıyor insan. Ama sonra gecenin bir yarısı uyanıyorsun, klima durmuş, sen üzerinde sımsıkı pike ile 2 kat daha fazla yanmışsın, terlemişsin. Yani kısaca İzmir kabus gibi. Cumartesi görümcemin kızının düğün yemeği var, sanırım ertesi gün hemen vıın Çeşme yapıcaz, dayanılır gibi değil.

Salı günü akşamüzeri 4 gibi eve geldik. hemen bavulları boşalttım, bi posta çamaşırı makineye attım, eşimle oğluma yiyecek bir şeyler hazırlayıp doğru berbere gittim. Saat 5 gibi çıktığım eve akşam 9 gibi dönebildim. Meğer herkes serin olsun diye 5'den sonra berbere gidiyormuş, berber nasıl kalabalıktı anlatamam. Saçlarımı boyattım, kestirdim bu kadar şey 4 saati buldu. Dün ise sabahtan görümceme gittim, kendine düğün için bir elbise almıştı, daha sonra kızı ile gezerken başka bir elbise beğenmişler, kızı da ille bunu al, ben bunu daha çok beğendim demiş, o da kıramamış, sonuçta ilk aldığı elbise açığa çıkmış. Bana gel beğenirsen sen giy, 1 gece için boşu boşuna bi ton para verme dedi. İşte o sebeple sabah 9'da ona gittim. Elbise sanki tam benim için dikilmiş, sadece etek boyu kısaltılacak, onu da bu sabah halledeceğim.

Görümcemin kızı 2 yıl önce dil okulu için Amerika'ya amcasının yanına gitmişti. Orada bu evlendiği çocukla tanışıyor, anlaşıyorlar. Geçen yıl Ocak ayında da evlendiler, yani aslında 1,5 yıllık evliler. Ama kızımız ve damat o zamandan beri ilk kez Türkiye'ye geliyorlar. Görümcem de heves etti, ilk mürüvveti (öyle derler ya) hazır kızım Türkiye'ye gelmişken bari bir düğün yemeği yapayım, eş, ahbap, dost bir araya gelelim dedi. İşte şimdi Cumartesi günü böyle bir yemeğimiz var.

Dün görümcemden döndükten sonra önce eşimin kuzeni kahve içmeye uğradı, o arada kardeşim de geldi. Sonra kuzen gitti, eşim annlerini almaya Fo.ça'ya gitti. Ben onlar(k.valide, kardeşi ve bize uğrayan kuzenin görümcesi) akşama gelecekler, evleri tamtakır, yaşlı insanlar, e baktım ne kızı ne de bize uğrayan kuzen yemek konusunda tınmıyorlar, onları akşama bize gelin yemeğe (yani 2 kat yukarı çıkacaklar, malum aynı apt.dayız) dedim. Akşam yemeği için bir şeyler pişirip, kardeşimle saat 2 gibi dışarı çıktık. O kendine bir şeyler baktı , oradan da annemlere geçtik. Babam çok şükür daha iyi. Pazartesi günü dikişleri alındı. 2 ameliyat geçirdim, dikişler alınırken daha çok acıdı diyor. Annem de ben gittiğimden beri grip gibiydi. İlaç da kullanmıyor. Zaten günde 5-6 ilacım var, içiyorum, bir de onları içemem dedi. Nane limonla, limonlu çayla, limonlu çorbayla iyi olmaya çalışmış. Kardeşimi de dinlemiyor. Neyse ama dün daha iyiydi, e tabi beni gördü daha iyi oldu:)) Şaka bir yana erkek çocukları farklı oluyor kızlardan pek konuşmuyor, detay anlatmıyorlar. Ben gittim, tabi cır cır cır anneme kaldığımız günleri tek tek ne yaptık hep anlattım. kardeşim normalde de pek konuşkan değildir. Dün mesela şöyle bir olay oldu; kardeşim haftaya cuma günü gidiyor. Ama 30 Temmuz'da bu kez yeğenimi de alarak İzmir'e tekrar gelecek. Annemleri de alıp bizim yazlığa gideceğiz bir 15 gün kadar. Anneciğimin bunlardan haberi bile yok. Kardeşimin 30'unda tekrar geleceğini duyunca nasıl şaşırdı ne sevindi anlatamam. Bunlar (babamla kardeşim) bana bir şeyler anlatmıyorlar diye bana şikayet etti:)) Annemin kulaklığa rağman kulakları iyi duymuyor. Götürdüğümüz doktorlar iç kulağın çökmüş olduğunu, kulaklıkla bile ancak bu kadar duyabileceğini söylemişlerdi. Ben biraz bağırarak (zaten normal sesim de yüksektir, ayarlayamam, kısaca tepesi delik derim kendim için) biraz işaretlerler anlatıyorum, usanmıyorum. O da zaten meraklıdır, ille ne olmuş öğrenecek. Oooo canım anacım benim. Dün çok mutluydu. Eh 2 evladı yanında, babam iyileşti sayılır, kendi de öyle. Bundan büyük mutluluk var mı? Şimdi bu noktada hep birlikte "yeryüzünde sağlık, en büyük varlıktır" şarkısını söylüyoruz; 1-2-3 başla:)))

Bugün banka işleri var. Eteği kısaltmaya vericem. Daha oğluma ayakkabı ve gömlek alınacak. Onları da yarın yaparız herhalde. Bir koşuşturmaca ki nasıl anlatamam. Bir de bunları İzmir sıcağında yapınca insan kat be kat daha fazla yoruluyor.

Şu an ev halkı uyuyor. Ben onlar uyurken akşamın yemeğini de hazırlayayım, çünkü gene saat 11 gibi sokaklara bir dökülücez, akşama dönebilirim ancak.

Herkese serin günler dileği ile

Çarşamba, Temmuz 07, 2010

Tatildeyiz

Malum babam ameliyat olmuştu. Cuma günü hastaneden çıktı. Cumartesi günü akşamı biz Çeşme'ye geldik. Hiç içime sinmiyor. Tamamen eşimin zorlaması ile. O bir yıldır bu tatili bekliyormuş. Emekli olmuş, bütün yazı yazlıkta geçirme hayalleri kurmuş, zaten yaz bitiyormuş söylenmeleri ile beni bezdirip buraya geldik. Allahtan kardeşim yanlarında. Biraz öyle teselli ediyorum kendimi. Cumartesi günü önce annemlere uğradık, oradan da doğru Çeşme'ye geldik. Herhalde isteksizliğimden kaynaklandı, boğazlarım feci durumda. Sesim erkek gibi, boğazım sürekli yanıyor. Geçer diye sürekli ılık şeyler içtim, limon sıkıp, içine tuz koyup gargara yaptım ama banamısın demedi. Bugün antibiyotiğe başlıyacağım sanırım. Gelirken gelin kızımız da geldi bizimle birlikte. Günler yemek yapmak ve denize/havuza girmekle geçiyor. Bir de akşamları Çeşme'de dolaşmakla. Buraları çok serin. Akşam pike örtmeden uyunmuyor. Ama ben bu rutinden sıkıldım. Ben babamı görmek istiyorum. Aklım onlarda. İzmir sıcakmış, falan filan, o klimaları neden taktırdık o zaman? İşe yarasınlar, di mi?

Burada düzen de daha farklı oluyor. Sabah kahvaltıları 12 gibi. 4 gibi öğle yemeği, 9 gibi de akşam yemeği yeniyor. Her gün en az 3 çeşit tencere yemeği pişiyor. Izgara/mangal kısmı hariç. Ben daha sabahtan herkes uyurken 2 çeşit sebze yemeği yapıyorum. Yemekten önce de makarna ya da pilav gibi bir yardımcı yemek daha. Anca, 4 büyük 2 öğün yiyince evde sürekli bir yemek pişirme ve yeme halleri oluyor. Buna bir de denize girmenin verdiği iştah açıklığı da eklenince tutmayın bizi.

Her sabah önce verandayı yıkıyorum, çimenleri suluyorum. Sonra kuş sesleri eşliğinde b.sayarı açıyorum. Gerçi sıcaklar arttığından beri cırcır böceklerinin sesi kuşların sesini bastırmaya başladı. Bu saatler en sevdiğim saatler. Yalnızım ve etrafta insan sesi yok. Bir diğer sevdiğim olaysa akşam 7 gibi havuza girmek. Genellikle çoluk-çocuk gitmiş oluyor, pek kimse kalmıyor. Ben havuzda (genellikle yalnız) yüzerken kırlangıç ve serçeler uçarak pike yapıp havuzun suyundan içiyorlar. Nasıl güzel bir görüntü anlatamam. Onları takip etmek bile zevk veriyor insan.

Ben artık ufaktan ufaktan yemek işine girişeyim. Tatildekilere iyi tatiller, çalışanlara iyi mesailer, evde oturanlara iyi günler...

Cumartesi, Temmuz 03, 2010


Uzun süredir yazamadım yine. Ama bu kez sağlık sorunları nedeni ile. Babam bu yaz da ameliyat oldu. Artık her yazı deniz kenarı yerine hastanede geçirmeye başladık. Bu kez basit bir ameliyat olduğundan gırgır geçebiliyorum. Geçen seneki gibi kalça kırığı falan olsa bu kadar rahat yazamazdım bu konuda. Babamda bu kez de fıtık çıktı, hani şu Cem Yılmaz'da da olandan. Hatta kalkan balığının düğmelerinden yapıştırıp hiç doktora gitmeyelim diyorduk ama :)) Ha, bu kalkan balığı ne iş diyenler bir zahmet Cem Yılmaz seyretsin ya da bilenler bilmeyenlere anlatsın:))
İşin şaka kısmını geçersek, babam Mayıs ayı sonu gibi sağ kasığında yumurta büyüklüğünde bir fıtık olduğunu söyledi. Hemen doktora gittik. Doktor ayrıca sol kasıkta ve göbekte de olduğunu söyledi, yani 3 tane. Şok olduk tabi. Hemen ameliyat sırasına alındı. 15-20 gün içinde aradılar ameliyat için. Ama tabi öyle hemen ameliyat olamıyorsun. 2 gün de tetkikler sürdü. Tahliller, EKG, akciğer filmi, dahiliye doktoru, anestezi doktoru. Hepsi tamamlandı hastaneye yattı, bu kez orada üşüttü herhalde, hem alttan hem üstten gidiyor. Ameliyat yine ertelendi. Neyse ki hastanedeyiz, hemen serum bağladılar, ertesi güne bir şeyi kalmadı ama bu kez de çarşamba olmuştu ve o gün ameliyat yoktu. Perşembe günü ameliyat oldu, ertesi gün de (yani dün) sabahtan hemen taburcu ettiler. Şu an evde dolaşıyor, bitkin değil, iştahı açık, maşallah (lütfen burayı okuyan herkes tahtaya vurup kulağını çeksin ve 41 kere maşallah desin) hiç ameliyatlı gibi değil. Mesela dün sabah taburcu olunca saat 10.30 gibi evdeydik. saat 11'de ailece kahvaltıya oturduk, gülüş ahenk yedik, muhabbet ettik. Sanki evde hasta yok gibiydi. Ay, bi daha 41 kere maşallah diyor, dilimi ısırıyorum. İnşallah böyle de gider. 10 gün sonra tekrar hastaneye gidicez, bantları açılacak. Tabi dikkat etmesi, ağır kaldırmaması lazım artık. O konuda canının kıymetini hiç bilmez, ben de ona çekmişim gerçi. Ölecek duruma gelsek, yine de kuyruk her daim dik olacak, kimseden yardım istenmeyecek, kendi işini kendin yapmaya çalışılacak, kimseye eziyet vermemeye çalışılacak. Ama insan hastaneye gidince sağlığın ve yaşamın kıymetini daha iyi anlıyor. Bu güzel cumartesi gününde kimsenin moralini bozmak istemiyorum ama gerçekten herşey boş şu dünyada. Babamın yattığı odada 24 yaşında kanserli bir çocukcağız vardı. O çocuğun durumu, ana-babasının çaresizliğini görünce binlerce kere şükrettim durumumuza. Bırakın bir şeyler eksik olsun, birileri ne derse desin, yeter ki sağlığımız yerinde olsun, allah devasız dert vermesin, gerisi boş çünkü. İşin sonunda yalnızca yaşadığımız güzel anlar yanımıza kar kalıyor. Bakıyorum blog açacak ya da en azından okuyacak durumda olan hepimizin maddi durumları en azından orta sınıf düzeyinde. Herkesin kendine göre maddi anlamda bir şeyleri var. Daha fazla hırsın anlamı yok. Sarılın evlatlarınıza, sevdiklerinize, gerçek dostalarınıza. Hepsi ve siz de sağlıklıysanız geri kalan her şeye çare var.
Bu güzel Temmuz gününde herkese iyi tatiller, sağlık dolu günler...

Perşembe, Haziran 17, 2010

Dünya Kupası


Evde 2 adet erkek olunca, biri emekli diğeri de sınavlar nedeni ile evde olunca ben de Dünya Kupasını yakinen takip etmek zorunda kalıyorum. Gerçi benimki daha çok göz ucu ile arada bakmak.

Tv'nin Türkiye'de yeni yeni yaygınlaşmaya başlamasının da etkisi ile net olarak hatırladığım en eski Dünya Kupası 1974'teki kupadır. Finali Almanya( tabii o zamanki adı Batı Almanya) ile Hollanda oynamış ve Almanya Hollanda'yı 2-1 yenerek kupayı (maalesef) almıştı. Biz o yaz Bodrum'daydık ve ben erkek Fatma olarak kaldığımız M.ercan Pansiyonun alt katındaki hem yemek yenilen, hem tv seyredilen ya da yalnızca oturulan bahçesinde serin serin, tv'den babamla birlikte izlemiştim finali. İşte o finalde herhalde babamın da etkisi ile Hollanda'yı tutmuş ve maç sonunda çok üzülmüştüm. Bir diğer hatırladığım şeyse o kupada ilk kez bir Türk hakem, Doğan Babacan maç yönetmişti. Hey gidi günler hey. O zamandan beri her türlü uluslararası futbol turnuvasında, eğer Türkiye yoksa , Hollanda favorimdir. Dünya Kupalarında ise buna bir de Brezilya eklenir. Yani ikisinden biri kazansın da farketmez. Yürüyün be portakallarım (Hollanda), sambacılarım (Brezilya) kim tutar sizi.

Yukarıdaki resim, Dünya Kupasının resmi maskotu Zakumi adlı leopara ait. Ben de bu yazı için görsel bi şeyler ararken buldum ve öğrendim.

Zakuminin anlamını postu yazıp yayınladıktan sonra öğrendim, onu da paylaşayım dedim. Zakumi, Za ve kumi sözcüklerinin birleşiminden oluşmuş. Za: Güney Afrika Cumhuriyetinin uluslararası trafik kodu. Kumi: Afrika dilinde 10 demekmiş. Yani; Güney Afrika 2010'nun kısaltması. Bu da böyle küçük bir bilgi olsun.

Pazartesi, Haziran 14, 2010

İyi ki Doğdun Belgin




Canım arkadaşım, iyi ki doğdun, iyi ki varsın, iyi ki arkadaşım, dostumsun. Bu pasta da ne biçim deme sakın. İnternetten buldum, pırlantalı pastaymış, fiyatını yazmıyorum, hediyenin parası söylenmez, ayıptır diye:)))
Düşündüm, düşündüm, benim kokoş arkadaşıma da böylesi bir pasta yakışır dedim. Nice yıllara Belginim.