Salı, Mayıs 23, 2006

KiÅŸisel Tarihim

Geçen haftasonunu yazmadım, yazamadım vakitsizlikten. Ha, çok önemli bir şeyler mi yaptım yazmaya değecek ? Yooo.. Ama bu raporu yazmazsam da ben rahat edemiyorum

Malum bu haftasonu erken başladı. Cuma günü 19 Mayıs ve evde yayılarak geçirdik. Zavallı kocam hergün kilometrelerce yol kattettiği için o gün evden dışarı adım atmak istemedi. Haklı, garibim. Oğluşum zaten dünden razı ( kesintisiz bilgisayar oyunu demek onun için bu) . Uzandık, yemek yedik, gazeteleri okuduk, televizyon izledik, bilgisayarda oyun oynadık vs,vs. Cumartesi günü kahvaltı sonrası oğlum derse gitti, biz de çıkıp biraz alışveriş yaptık. Daha sonra görümcemi de alıp birlikte kayınvalidenin yazlığa gittik. Yazlık = Mangal olduğundan akşam sofrası neşe ile geçti.

Pazar günü ise kayınvalidem pişi yaptı. Ama biraz kolaya kaçtı. Hazır ekmek hamuru alıp ondan hazırladı. Akşamüzeri eriklerimizi toplayıp, bu arada kayınvalidemin yaptığı sarmalardan koca bir tencere de alıp eve döndük. Kayınvalidem ne zaman ona gitsek mutlaka koca bir tencere sarma sarar(tabii başka yemeklerde yapar) , yenen yenir , dönerken de kalan sarmayı kızıyla bize eşit bölüştürür, eve getiririz. Çok da güzel yapar bu arada, tüm yemekleri lezzetlidir.

Dün anneme gidip, getirdiğimiz eriklerden onlara da verdim. Muhabbet, çay faslı falan filan

Bugünse Salı, temizlik günü. Evde kadın var. Ne tembelim , di mi? O temizliyor, bense bilgisayar başındayım. Öff n'apayım? Hayat, toz alarak harcanamayacak kadar kısa.

Pazartesi, Mayıs 22, 2006

Cumhuriyet Çocukları

Biyonikkedimin yazısındaki bayrağı kopyalamayı çok istedim ama ne yapayım ki teknoloji özürlü olduğumdan başaramadım.Ama niyete bakın siz.

Cumhuriyet ortamında doğmuş, büyümüş, ilkokul mezunu babası tarafından "zorunlu eğitimin üniversite bitimine dek" olduğu empoze edilmiş, çalışıp kendi ayaklarının üzerinde durması öğretilmiş, bu ülkeye , bu bayrağa ve Atatürk ilkelerine gönülden bağlı biri olarak ülkemin siyasi yaşamındaki bu kara lekelerden (ve temsil ettikleri kara, örümcek kafalardan) utanıyorum. Onları ikinci plana itmek isteyen bir zihniyeti alkışlayan, zorla taktıkları o sıkmabaşları kendi tercihi imiş gibi göstermeye çalışan hemcinslerimi de kınıyorum.

Cumhuriyet olmasa ibadetin bile özgürce yapılamayacağı bir ülkede olacaklarının farkında olmayan gafillere, dönüpte Kurtuluş Savaşını ve Cumhuriyetin kuruluşunu tekrar okumalarını öneriyorum.

Neyse ki son günlerdeki protestolar gösterdi ki bizler çoğunluğuz. Onların da bu acz uykusundan uyanacakları günü bekliyoruz.

Pazartesi, Mayıs 15, 2006

İyi ki Doğdun Oturan Boğa

Bugün eşimin doğumgünü. Kendisi, bir Boğa burcu ve tembel biri olarak "Oturan Boğa" lakabını fazlasıyla hakediyor. Bu yıl hediye seçimi çok kolay oldu. Çünkü baharın başından beri işlerinin yoğunluğu nedeni ile spor yapamadığından, kilo aldığından yakınıp duruyor ve koşu bandı almak için sürekli mağazaları dolanıyordu. Ama bir türlü karar veremiyordu. Ben ona söylemeden olaya el koydum ve aldım. Cuma günü eve teslim ettiler. Tabi, doğumgününden önce hediyesini görmüş oldu ama paket halinde. Servis bugün gelip kuracak ve kurulmuş hali tam doğumgününde hazır olacak. Çok sevindirik oldu. Sabırsızlıkla bekliyor. Ama ben de fırçamı attım tabi. "Bu koca şeye bir ton para bayıldım. Eh, sen bunu kullanma da, ben de bunu balkondan aşağı atmazsam "dedim. İyi demiş miyim?Çünkü bilirim, pek bir maymun iştahlıdır. 2 gün koşar, 3. gün yorgunum, morgunum diye savsaklar. Yok, verdiğimiz her kuruşun hakkını çıkarmalı.

Cumartesi günü her zamanki gibi hayhuyla geçti. Alışveriş, yemek, ortalık toplama, anneler günü hediyeleri alma vs,vs.. Akşam ise Bostanlı sahildeki Yasemin Cafeye gittik. Hava serin(çok severim böyle havaları. Ne sıcak, ne soğuk. Ama üzerinize en azından bir merserize ceket giymeniz gereken havalar) . Önümüz derya, deniz. Fonda güzel bir müzik. Birşeyler yedik. Ben biramı içtim. Muhabbet ettik. Oğlum bile çok hoşlandı. Bile diyorum çünkü evde çıkalım mı, çıkmayalım mı muhabbeti sırasında muhalefet şerhi koymuştu. Tek neden de bilgisayarından uzaklaşacak olması. Ama hepimize iyi geldi.

Pazar günü ise malum anneler günü. Önceki postta yazdığım gibi Cumartesi günü eşimle birlikte gidip bana dışarı giymek için terlik aldık. Ama ben 2 model arasında kararsız kalınca eşim "2'sini de alalım. Biri benden biri de oğlumdan" dedi. Böylece aklım hiçbirinde kalmamış oldu. Sabahleyin önce baba-oğul bana hediyelerini verdiler. Sonra annemlere kahvaltıya gittik. Teyzem de aşağı inmişti. Hep birlikte gülüş ahenk kahvaltı ettik. Oradan kayınvalidemlerin yazlığa geçtik. Ama geçerken eşimin içine sinmedi. Teyzesine de telefon edip, onu ve arkadaşını da aldık. Kayınvalidemde görümcem,onun kayınvalidesi ve kayınpederi ve onların da bir arkadaşı vardı. Her zamanki gibi yine 10 kişilik bir sofrada bu kez öğle yemeği (tabi o sırada saat 4 falandı) yedik. Bahçeden eriklerimizi topladık. Akşam yorgun argın eve geldik. Tatlı bir yorgunluk tabii. Sonra da bir duş, biraz tv ve tumba yatak. Bu arada oğluşum çok üzgündü. Malum Fenerbahçe şampiyonluğu kaçırdı. O üzülünce ben daha çok üzüldüm. Bu arada ben (sözde) Beşiktaşlıyım. Say desen 2 oyuncusunu bile bilmem ama çocukluktan gelen bir şey işte.
Allahtan o da öyle fanatik değildir de sabah neşe içinde kalktı. "Seneye 100.yılımızda şampiyonoluruz" dedi (inşallah) .

Cumartesi, Mayıs 13, 2006

Boşuna Yırtınıyoruz

Dün akşamüzeri saat 6'da MTV'de World Chart Express diye bir program var, ona bakıyordum listede Türkiye'den kimse var mı diye. 3. sırada Funda Arar "Karartma Günleri" ile çıktı. Bu sırada( diğer tüm ülkelerde olduğu gibi) alt yazı ile o ülkeye özgü garip denilebilecek bir olayı geçiyorlar. Efendim bizdeki olay şuymuş; İstanbul'da bir üniversitede 49 yaşında sakallı bir adam 19 yaşındaki bir kızın yerine sınava girerken yakalanmış. Nasıl mı? Aslında adam geleneksel(evet evet traditional diye geçti) giysi olan peçe ile yanaklarını ve sakalını örttüğünden anlaşılamazmış ama sesi onu ele vermiş. Türkiye'de üniversitelere türbanla bile girilemezken peçeyle içeri nasıl girmiş diye sormak lazım ama asıl acı olan tüm dünyaya yayın yapan bir kuruluşun bile böyle asparagas bir haber yapıyor olması ve daha da acısı biz istediğimiz kadar .ıçımızı yırtalım, onların gözünde bizlerin hala peçeli çarşaflı yaratıklar olmamız. Evet insan demedim, çünkü biz onlar için yaratığız. Dün sinirimden kudurdum ve hala sinirim geçmediğinden buradan paylaşmak istedim.

Cuma, Mayıs 12, 2006

Pazar

Dün Bospa'ya gittim. Bilmeyenlere anlatayım. Bostanlı'da Çarşamba günleri kurulan meşhur bir pazarımız var. Kısaca herkes Bospa diyor. Özellikle tekstil konusunda çok iyi. Hem çok kaliteli hem de çok ucuz şeyler bulabiliyorsunuz. Tabii meyve-sebze kısmıda da hem bol çeşitli, hem de çok taze oluyor.

Ben de dün gidip özellikle tişort bakayım dedim ama her zaman gittiğim yoldan gitmeyip başka bir yolu kullandım. Farklı bir kapıdan pazara girmişim. Direkt meyve sebzelerin arasında buldum kendimi. Oldum olası marullar, taze soğanlar, taze sarmısaklar mest eder beni. Dün de ben onu da alayım,bunu da alayım derken, elimi kolumu doldurmuşum. Giysilere bakacak halim kalmamış. Eeee, insan açgözlü olunca böyle oluyor. Ama napayım, bu aile geleneği herhalde. Hem anne tarafım hem de baba tarafım yemeğe biraz fazlaca düşkünüzdür. Eh görüntü olarak da bunu inkar etmeyiz zaten. Velhasıl ben gene haftaya erteledim tişort bakma işini. Hem canım daha tişort giyilecek kadar sıcaklar da bastırmadı , di mi?

Bu aralar yeni bir albümü sürekli dinliyorum. Ertuğ'un "Hayatım" adlı albümü. Burdan sanatçılar kısmından ulaşıp aynı adlı şarkıyı dinleyebilirsiniz. Zaten birçok müzik kanalında ilk klibi gösteriliyor , 2. klibi de yayınlanmaya başladı . Bence çok güzel bir ses, melodiler ve sözler de yürekten.

Pazar günü Anneler günü. Her yıl 4 hediye alıyoruz. Anneme, kayınvalideme, teyzeme ve eşimin teyzesine. Kayınvalidem sözde çaktırmadan isteğini belirttiğinden problem olmuyor. Annemle teyzeme ne alabileceğimi zaten biliyorum. Zevklerini, eksiklerini, ihtiyaçlarını bilirim hep. Eşimin teyzesine de klasik bir anne hediyesi ile işi bitiriyorum. Bana gelince. Hiçbir yıl sürpriz olmuyor. Şimdi Cumartesi günü eşim "Ne istiyorsun söyle de onu alalım. Gidip gereksiz birşey alacağıma ihtiyacın birşeyi alalım" diyecek ve biz gidip birlikte birşeyler alacağız. Oğlumun zaten aklında bile yok anneler günü. Babasıyla aldığımız hediyeyi pazar günü getirip bana verecek. Neyse , buna da şükür diyorum. Hiç olmazsa kocam hatırlıyor beni.

Salı, Mayıs 09, 2006

Başlıksız

Geçtiğimiz haftasonunu anlatalım bakalım önce. Cuma akşamının Hıdrellez olduğunu unuttum. Eşimin teyzesi yemeğe çağırmıştı, oraya gittik. Ama kendisi bizim 2 kat aşağımızda olduğundan sokağa çıkmadık. O yüzden de hiçbir şeyden haberimiz olmadı. Ertesi gün gazetelerde resimleri görünce olaya uyandım ama çok geçti. Cumartesi sabahı ise motor takılmış gibi saat 12'ye dek ortalık toplama,yemek yapma,banyo,kuaför faslı ile geçti. Öğleden sonra ise çeşitli nedenler yüzünden yaklaşık 3 haftadır ertelenen eski arkadaşlar toplantısına gittim. Gerçi yine 4 kişi olduk. Ama çok güzel bir gündü. Eski günler, anılar,bugünler, çocuklar derken vaktin nasıl geçtiğini anlamadık. Ev zaten bir ömre bedel. Deniz kenarında , balkonu boydan boya camla kapatıp salona eklemişler. Sanki denizin içinde oturuyorsun. Sağolsun, arkadaşımız da bir hazırlanmış ki sanki ordu gelecek. Velhasıl çok güzel bir gündü. Akşam da çıkıp biraz sahilde yürüyüş yaptık. Bir yerlerde oturup birşeyler içtik.

Pazar günü ise kahvaltıdan sonra yazlığa gittik. Kayınvalidemin doğumgünüydü. Görümcem, çocukları, onun kayınvalidesi falan derken 10-12 kişi olduk. Hemen mangal faslı başladı. Ardından pasta , çay. O gün 9'a geliyordu biz eve girdiğimizde. Tatlı bir yorgunluk vardı hepimizde. Temiz havanın da etkisi oluyor tabii.

Dün anneme gittim. teyzem de oradaydı. Bugün ise evdeyim çünkü Salı ve temizlik günü. Birazdan kadın gelecek. Benim şimdi gidip yemek hazırlamam lazım.

Şimdilik hoşçakalın,herkese kolay gelsin.

Çarşamba, Mayıs 03, 2006

Pembe, Gönlüm Sende

Bahar iyice yüzünü gösterdi, yaz da geliyor. Artık o sonbahar renkli fon pek uymuyordu ruh halime. Şöyle pembiş, membiş, yumuşak yumuşak bir fon bulayım dedim. En sevdiğim renk. Dikkat ettim kışlıklarımın hepsi siyah, kahverengi ve gri iken baharlık ve yazlık giysilerim pembe, beyaz ve camgöbeği mavi.

Zaten kış ve sonbaharı hep bahara ve yaza ulaşmak için yaşamak zorunda olduğum bir süreç olarak düşünürüm yani katlanırım o döneme. Oldum bittim sevemedim şu kışı ve sonbaharı. Neyse benim güzel günlerim geldi.

Yaşasın YAZZZZZZZ

Salı, Mayıs 02, 2006

Ordan Burdan

Cumartesi günü oğlumun, Penguencilerin imza gününe gitme planı gerçekleşmedi, çünkü imza günü pazar günüymüş. O gün de oğlumun özel dersi var. Dersle imza saatleri çakışıyordu.Onun adına üzüldüm. Çünkü 1 yıl boyunca bugünü beklemişti. Herşey kısmetle dedikleri bu olsa gerek. Gerçi kendi akılsızlığı da var bu işin içinde. Gününe doğru baksaydı birkaç gün önceden hocası ile görüşüp dersi başka bir güne kaydırabilirdik.

Ben 2.kez kitap fuarına gittim. Ayça Şen'in" Saatçi Bayırı", Lale Belkıs'ın" İpek Çoraplar", Frank McCourt'un "Öğretmen"(Angela'nın Külleri kitabının yazarı) ve Brigitte Peskin'in "İstanbul'da bir Yahudi Ailesi " ile devamı olan " 2.Dünya Savaşında bir Yahudi ailesi" kitaplarını aldım. Önce Ayça Şen'in kitabını okudum. Bence çabuk okunan , değişik ve güzel bir kitap. Hararetle tavsiye ederim.

Pazar günü ise klasik bir gündü. Yemek, ütü, tv arasında geçti.

Dün ise anneme gittim. Her zamanki gibi anne evine gitmek insana iyi geliyor, kaç yaşında olursa olsun. Orada insan istediği yaşa dönebiliyor, nazlanabiliyor. Allah hepsine uzuuunnn ömürler versin.

Bugün mü? Malum Salı!Temizlik var, kadın gelecek. Akşama belki eşimin teyzesini (çok yakın oturuyoruz) yemeğe çağıracağım. Ne yemek pişireyim bunalımlarındayım. İşte böyle yuvarlanıp gidiyorum kısacası.

Cuma, Nisan 28, 2006

Mazotçu

Sizin çocukluğunuzda da mahalle aralarında gezen mazotçular var mıydı? Hani sırtlarında dalgıç tüpü ya da bira fıçıları gibi metalik tüpler olurdu. Buna bağlı ince bir hortum ve ucunda uzun bir metal incecik boru. İnsanlar da tuvaletlerini, bahçelerini, foseptiklerini filan mazotlatırlardı. Gerçi o zamanlar (yani en az 35 yıl öncesinden söz ediyorum) tuvaletlerin çoğu alaturkaydı ve zaten "tuvalet" değil hela ya da yüznumara denirdi.(Ne iç açıcı konular, di mi?). O kadar uzun zaman olmuştu ki bir mazotçu görmeyeli. Bunları bana hatırlatan dün bindiğim otobüsteki mazotçu oldu. Otobüs tenhaydı. En arkada oturmuş, önünde mazot tüpü ya da her nedeniyorsa ondan. Bostanlı'da bindi, Karşıyaka'da indi. Sırtındaki giyside belediyenin arması vardı. Demek hala belediyede bu kadro var. Bilmiyorum belki uzun süredir görmediğimden,belki de bana çocukluğumu anımsattığından çok ilginç geldi. Bazen hiç aklımızda olmayan şeyler, böyle tesadüflerle bilinç üstüne çıkıyor.

Ben o otobüsle İzmir Kitap Fuarına gittim. Fuar kalabalıktı. Her yaştan insan vardı. Bazı öğretmenler sınıflarını getirmişti. Epey bir dolaştım. Yalnız içerisi biraz fazla sıcaktı(zaten İzmir bu aralar epey sıcak) O nedenle bazı yerlere detaylı bakamadım. Yarın yine gidip hem üstünkörü baktığım yerleri daha detaylı gezeceğim, hem de listemden kara verdiğim kitapları alacağım. Bu arada yarın Penguen çizerlerinin imza günü var. Tabi oğlum her yıl olduğu gibi bu yıl da oraya gidecek, sattlerce kuyrukta bekleyip Penguenlerini tüm çizerlere imzalatacak. Hiç kitap okumadığı için karikatür dergilerini okumasını ve de kuyruklarda saatlerce bekleyip imza almasını destekliyorum. Bari o kadarcık okusun. Hiç yoktan iyidir.

Bu akşam da okullarının şiir dinletisi var. Oğlum oraya da gidiyor. Gerçi bu sanat aşkının içinde bir kız parmağı var gibi ama şimdilik ser veriyor, sır vermiyor. Eh, kendi ne zaman isterse o zaman anlatır. Ha,merak etmiyor muyum? Çatlıyorum ama fazla sıkboğaz edersem bu sefer de hiçbirşey anlatmaz diye fazla üstüne düşmüyorum. Bilmiyorum bu taktik işe yarayacak mı?

Yine Cuma ve yine haftasonuna geldik. Herkese iyi haftasonları diliyorum.

Pazartesi, Nisan 24, 2006

Haftasonu

Haftasonu dedim ama Cuma'dan anlatmaya başlayayım. Cuma günü neredeyse 40 yıllık arkadaşım geldi ziyarete. 40 yıl lafı abartı değil valla. Çok küçük yaşımızdan itibaren mahalle arkadaşıyız. Bununla da gurur duyuyorum. Hala kopmadık, kopamadık. Allah da ayırmasın.
Ona güzel yemekler hazırladım. Ama en çok enginarı sevdi. Çünkü eşi ve çocuklar sevmediğinden pek pişiremiyormuş. 6 tane enginarı ikimiz halllettik diyeyim, siz anlayın gerisini. Bu arada İzmir'de (ve sanırım Ege'de) enginar kabukları ile pişirilir ve biz o kabukları sıyıra sıyıra,ellerimizden yağlar aka aka yemeği pek severiz. O nedenle de enginar (İzmir usulü pişeni ) pek resmi misafirliklerde yenmesi güzel olmayan bir yemektir.

Cumartesi ise hayhuy ile geçti. Eski eve tadilat yapılıyor şimdi. Kiraya vereceğiz. Usta ile konuş, eve götür, başında bekle, dön derken Cumartesi yoğun geçti.

Pazar ise klasik moddaydı. Kahvaltı,gazeteler,çamaşır, pazara özel bir şeyler pişirme filan. Eşim yazlıktan gelirken bahçeden bir torba erik getirmiş. Yılın ilk eriğini yedik ama daha içindeki çekirdek bile sertleşmemiş. Haftaya daha iyi olur herhalde. Biliyorum çarşıda, pazarda erik çıktı ama para verip erik almak çok ağırıma gidiyor. Tüm hayatım boyunca bahçesinde erik ağaçları olan evlerde bulundum. Dalından koparıp yemeye alışkınım. Eriğe para vermek bana zul geliyor. Bir de duta. Ama ne yazık ki bir kaç yıldır özellikle karadutu para verip alıyorum . İçim sızlıyor ama kafir çok da güzel bir şey. Yemeden duramıyorum. Boğazlı olma kötü. İşte böyle herşeye imrenirsin.

Bu hafta mutlaka yapılacaklar arasında İzmir Kitap Fuarını ziyaret de var. Cumartesi Pazar günü gidemedim. Ama hafta içi 2 kez gitmek istiyorum. Birinde alınacak kitaplar ve imza günlerini saptayacağım. Daha sonraki gidişimi de istediğim yazarın imza gününe denk getirip, kitaplarımı da alacağım. Güzel söyleşiler de var ama bazen yer bulmak imkansız oluyor. Kapalı alan olduğundan çok sıcak ve havasız oluyor. Oturmak bazen işkence haline dönüşüyor. Bu konuya, gidince ve ortama göre karar veririm artık.

Şimdi iş zamanı. Ortalığı toplamak ve yemek yapmak lazım. Sonra da vınn.. Rüzgar nereye götürürse...

Çarşamba, Nisan 19, 2006

EÄŸlencelik

Birkaç eğlenceli site adresi vermek istiyorum.

Örneğin; sonunda yerli vindovz xp yapıldı. Bu adrese mutlaka girip altını üstüne getirin.

Bir de sevgilisi,eşi,oğlu,patronu ya da herhangi bir erkek tarafından sinir edilmiş hanımlar için stres atıcı bir oyun var. O da burada

İyi eğlenceler......

Pazartesi, Nisan 17, 2006

Hey, Ben Döndüm!!

Sonunda ADSL bağlandı. Ama sağolsun superonline özel sektöre olan inancımı yıktı, Telekomsa inançsızlığımı yerle bir etti. Superonline'dan yeni telefon nosuna bağlı adsl için nakil istedim. Aradan tam 2 ay geçti hala port yok masalı sürüyor. Oysa Telekom'a perşembe günü başvurduk , Cuma günü saat 15 civarı adsl bağlanmıştı. Tam sürat çağına uygun bir süratle. Demek ki özel sektörüm demekle özel sektör olunmuyormuş. Hizmeti verirken alt yapını da ona göre hazırlaman gerekirmiş. Üzüldüm. Hele o grubun eski bir çalışanı olarak üzüntüm 2 kat.

Neyse,biraz da taşınmayı anlatayım. Ben karar verdim. Hiçbir kuvvet beni bu evden çıkaramaz. Çünkü taşınma denen olay (ki ben en son 13 yıl önce taşınmıştım) gerçekten korkunçmuş. Nakliye şirketi falan palavra. Tamam eşyaları zarar vermeden taşıdılar, mobilyaları kurdular ama asıl önemli olan o bir sürü ıvır zıvırı( yataklar, nevresimler, giyim eşyaları , kitaplar, mutfak eşyaları vs, vs.. aklınıza gelebilecek tüm ev eşyası) bırakıp gidiyorlar. Yatak odasında yatağın yanında Ağrı demiyeyim ama Yamanlar dağı gibi bir dağcık oluştu. Bunların ayrılması, yıkanması , tekrar yerleştirilmesi 1 haftayı buldu. Ev ayakta gibiydi. Üstelik 3 gün üstüste eve kadın geldi ve sağolsun akrabalardan 3 hanım da benim yanımdaydı. Ev bitti, ben de bittim. Bünye alışık değil tabi bu kadar ev işine, hamaratlığa. Tansiyon oldu 18-9. Tabii bunda sağolsun eşimin sanki taşınmamışız gibi hala eski düzenini aksatmadan sürdürmeye çalışması, anlayışsızlığı da etkin oldu. Neyse ki 1 haftalık dinlenme ve tuzsuz diyetinden sonra tekrar eski halime döndüm de daha 40'lı yaşlarda tansiyon ilacı kullanmaya başlamadım. Gerçi genetik karnem rezil gibi. Hem anne tarafımda hem de baba tarafım da ve tabii annemde, babamda, teyzemde, amcamda hep yüksek tansiyon sorunu var. Bende de bir gün çıkacak ama ne kadar geç o kadar iyi diyorum.

Haftasonu olduğu için normalde bilgisayar pek bana kalmazdı ama eşim anneleri ile yazlığa gitti. Oğlum pazartesi sınavı var, onunla ilgili ders almaya gitti. Ev de, bilgisayar da bana kaldı.
Şimdi gideyim de şu huzur dolu ortamı değerlendireyim. 2 aydır okuyamadığım blogları ve bazı siteleri okuyayım.

Artık buradayım,görüşmek üzere

Cumartesi, Şubat 04, 2006

Bloglar Elele

Veda meda derken az daha bunu yazmayı unutuyordum. Hepimiz üzerimize düşeni yapalım , di mi arkadaşlar?

Cuma, Şubat 03, 2006

Ben de Ara Veriyorum

Günlerim ekspres hızıyla geçiyor. Bazen ben bile kendime yetişemiyorum. Tadilatçı, klimanın taşıtılması, uydu antenin yeni eve götürülmesi, temizlik için gün ayarlama, halıları yıkatma, nakliye şirketinin bulunması, hepsi hepsi bu garibin sırtından geçti. Pazar günü kısmetse taşınıyoruz. Dolayısıyla yeni telefonun bağlanması, ADSL için yeniden başvuru ve onun da bağlanması derken herhalde bir süre sizlerin yazılarından uzak kalıcam. Tek tesellim tekrar döndüğümde günlerce okunacak yazılar birikmiş olucak.

Ben bu kadar işi başarırken sevgili eşim bir telefonve bir kablolu tv nakli için zaman bulup ta bir telekoma gidemedi. Eğer zaman bulursaymış pazartesi gidecekmişmiş. Allahtan zamanında bu ikisi onun adına bağlandı da bir de telekomlarla uğraşmak zorunda kalmıyorum. Ben bu kadar işi bir arada organize ederken o nasıl telekoma gitmeyi beceremiyor, bunu da ayrıca merak ediyorum. Gerçi onun her işi ağırdır. Geçen gün oğlumla konuşuyoruz da daha biz bir kez bile arabamıza binince araba hemen hareket etmemiştir. En az 15 dakika içinde oturur beyefendinin araba içindeki çeşitli işlerini halletmesini bekleriz. Oturur, koltuğun ayarını beğenmez değiştirir. Onu da beğenmez bir daha değiştirir. A camın önünde küçük bir leke var onu da sileyim der,tekrar arabadan iner, siler, siler, siler ( oysa küçücük bir su damlasıdır). Tekrar biner, emniyet kemerini bağlar, bu arada bizim herhangi bir bıkkınlık içeren yüz ifadesi taşımamız ya da söz söylememiz onu daha da kızdırır ve iyice ağırdan alır. Gönlü olur ve araba hareket eder. Aynı şekilde inerken de arabası ile yarım saat vedalaşır. Orasını eller, burasına dokunur, siler. Kilitler biraz yürür,geri döner , kapıları bir daha kontrol eder. Bu arada ben eve girmiş olurum. O zili çalar arkadan gelir. Anneannemin lafıdır; Bir alime bir zalim diye. Herhalde benim gibi tezcanlı birini yavaşlatmak için kısmetime böyle biri oldu.

Neyse uzun lafın kısası yazılarıma bir süre ara veriyorum. İnşallah döndüğümde yeni evimde ve herşey hallolmuş bir şekilde olacak. Ben de biraz dinlenmiş olurum herhalde.

Şimdilik hoşçakalın ...

Cuma, Ocak 27, 2006

Kar ve İzmir

İzmir'e 40 yılda bir kar yağar, o da tutmaz bile. Yalnız 2-3 sene önce üstüste 2 kez yağmış ve tutmuştu da şehircek buldumcuk olmuştuk.

İzmirlilerin kışın en büyük fantazisi haftasonu Sabuncubeli'ne ya da Spil'e gidip kartopu oynamak, dönerken de arabanın önüne küçük bir kardanadam yapıp ( hani eskiden gelin arabalarının önünde küçük bir gelin bebek olurdu,onun gibi işte ) cümlealeme "biz kar gördük" diye ilan etmektir. Yani kar görmemişlere bir çeşit hava atma yoludur bu. E , n'apacaksın? Kara hasret olunca, bu bile hava atma vasıtası oluyor insanlara. Bizi mazur görün. Gerçekten görmemişiz işte.

Bu kar yüzünden yarıyıl tatili 1 hafta daha uzadı ya, öğretmenler ve öğrenciler mutlu ama bilesin Milli Eğitim Bakanım, annelerden çok ah aldın. Zaten 3 haftadır maymun olmuştuk ellerinde. Üstüne 1 hafta daha bonus aldılar sanki. Hani annelerinizi canından bezdirmede çok iyiydiniz, alın size 1 hafta ek süre daha.

Ne diyeyim,tez vakitte açıla şu okullar inşallah!!!!AAMİİİNNN

Salı, Ocak 24, 2006

Your Japanese Name Is...
Yayoi Minase

Pazartesi, Ocak 23, 2006

Doğumgünü

Dün doğumgünümdü. Herkes bana çok güzel bir gün yaşattı. 6 yıl önce birlikte çalıştığım insanların bile hala doğumgünlerimde beni arıyor olmaları bana en büyük hediye. Ama ne bileyim ya ! Bu 40'lı yaşlara alışmak çok zor. Yarıyı geçmişsin ve 50'ye doğru gidiyorsun. Resmen nine olacak yaş ya. Öfff ! Bi daha doğumgünü, moğumgünü kutlamak istemiyorum. Bundan sonra yılları saymak da istemiyorum. Hemen kendimi dışarı atmam lazım. Bu kafa ile gün geçmez.

Çarşamba, Ocak 18, 2006

Bayram ve sonrası

Bayram geldi, geliyor derken bitti, gitti. Tabi en üzücü olanı kardeşim İstanbul'a döndü ve biz daha hasret giderememiştik bile. Neyse buna da şükür.

Kardeşim, eşi ve yeğenim Cumartesi sabahı İzmir'deydi. Ondan sonra zaten bir sonraki Cumartesi'ye dek hep biraradaydık. Kah annemlerde, kah teyzemlerde, kah bizde. Yeğenim 3 yaşını Aralık ayında doldurdu ama nasıl dillenmiş anlatamam. Genelde erkek çocuklar geç konuşur derler ama bu almış başını gitmiş. Sürekli bıcır bıcır konuşuyor. Dilli düdük olmuşsun diyoruz gülüyor. Hava değişiminden dolayı nezle oldu ama neyse ki çabuk toparlandı. İlk günler üzdü bizi hastalığı ile. Gidene kadar iyileşti .

Bayramda ilk gün kahvaltıya annemdeydik. Öğle yemeği için de kayınvalideme gittik. Görümcemler de geldi. Zaten o gün bu şekilde bitti. Diğer 2 gün de tüm akrabalar ziyaret edildi. Son gün kardeşim bize geldi. Ertesi gün de onları uğurladık. Bu arada ailece nezle olduk. Pazar günü sabahtan ekmek ve gazete almaya çıkmanın dışında burnumuzu çıkarmadık. Ailece yattık, tv izledik, yedik, içtik, yedik, içtik.... Böyle devam ettik yani.

Dün ise babamla yazlığa gidip halıları getirdik. Şu an otuduğum ev halı kaplı olduğundan , kendi halılarımı yazlığa götürmüştüm. Ancak yeni ev parke. Şimdi onları temizletip yeni evde kullanacağım. Yavaş yavaş hazırlıklara başlıyorum ama sanki tadilatçı verdiği sözü tutamayacak gibi. Çünkü daha ortada bir şey yok. Bu hafta sonuna evi teslim edeceğini söylemişti. Biraz zor görünüyor. Benim tüm acelemse sömestr içinde taşınmak. Ama olmazsa da olmaz. Yapacak bir şey yok. Geç olsun güç olmasın, n'apalım.

Taşınmanın en kötü yanı yeni telefon bağlatmak, sonra da yine ADSL için beklemek olacak. Bu arada bilgisayardan ve bloglardan uzak kalacağım. Ama onunda güzel tarafı, bağlantı kurulunca birikmiş ve okunacak bir sürü blog olacak. Amma Pollyanna oldum ya ! Belki de iyi bi şeyler olur da telefon ve ADSL hemen bağlanır , di mi? Allahtan umut kesilmezmiş.

Cuma, Ocak 06, 2006

Okul Kırmak

Bugün oğlum okulu ekti. Daha doğrusu sabah kalkacaktı ama ben "Hadi bugün istersen gitme okula" dedim. Tabi onun canına minnet. Hemen döndü arkasını uyumaya devam etti. Bakıyorum hergün sınıflarında 10-15 kadar çocuk okula gelmiyor. Derslerde yeni bir konu da işlenmiyor. Ya,aslında yaptığım çok doğru bir şey değil,biliyorum ama ne yapayım. Acıdım oğluşuma.Bir güncük uyusun bari dedim.

Tabi, o evde olunca kahvaltı sofrası da muhteşem oldu. Normalde ben yiyeceklerimi (ekmek, peynir, zeytin, domates ve çay) küçük bir tepsiye koyup, bilgisayar karşısında yerim ama bugün farklıydı. Televizyonun karşısında omletli, sosisli, sucuklu ve tabii ki diğer tüm kahvaltılıkların da olduğu mükellef bir kahvaltı ettik. Gevrek de aldım. Ana-oğul deymeyin keyfimize. Tek kavgamız bilgisayarın paylaşımı konusundaydı ama ona azıcık torpil yaptım. Bilgisayarı ona bıraktım.

Zaten öğleden sonra evde değildim. Arabayı bakıma götürdüm. Bayram öncesi olduğundan servis acaip doluydu. Randevumuz 2'deydi. Saat 5.30'a doğru anca alabildik arabayı. Gerçi bin kere özür dilediler, haklarını yiyemem şimdi. Demek ki neymiş? Bir daha servis işini bayram öncelerine bırakmayacaksın. Servis biraz şehir dışı bir yer olduğundan mecburen orada oturup bekledim. Günlük gazetelerin tümü, broşürler, ilanlar, reklam levhaları. Okunacak bir şey bırakmadım. Bir daha sefere kitapla gideceğim. Bu da 2. ders olsun.

Cumartesi sabahı kısmetse kardeşim, eşi ve yeğenim İstanbul'dan İzmir'e bayram tatili için geliyorlar. Tüm tatil boyunca bizlerle olacaklar. Hepimiz nasıl mutluyuz ve nasıl heyecanlıyız anlatamam. Hele yeğenimi nasıl özledik, bilemezsiniz. Henüz 3 yaşında ve yarım yarım konuşmaları ile telefonda bizi gülmekten kırıp geçiriyor. Annemle babam da heyecan içindeler. Onlara babane, dede dedikçe nasıl gözleri doluyor, nasıl mutlu oluyorlar anlatamam. Gurbet, hasretlik çok zor. Biz bunu teyzemde de yaşamıştık. Neyse ki yıllar sonra da olsa İzmir'e döndüler ve hasret sona erdi. Umarım bir gün ben de kardeşime kavuşurum. Bu hasret biter ve İzmir'e geri dönerler.

Pazartesi, Ocak 02, 2006

Yeni Yılın İlk Yazısı

Geldi, geliyor derken 2006'nın 2. günündeyiz bile. Ama ben 2005'in son Cumasından başlayacağım anlatmaya.

Cuma günü malum , kızlarla buluştuk. Beyaz şaraplarımızı içtik. Hediyelerimizi verip muhabbeti koyulttuk. Aynı akşam Karşıyaka Devlet Tiyatrosundaki "İstanbul Efendisi " oyununa gittik. Gecenin en komik anı eşimin başının önüne düştüğü andı. Hemen uyandırdım. Neyse oyun müzikliydi de daha sonra gürültüden uyuyamadı. Yoksa onu takip etmekten oyunu izleyemeyecektim.

Cumartesi sabahı, arkadaşımla birlikte Kipa'ya gittik. Tüm yılbaşı alışverişini yapıp,doğru eve. Bu arada boğazlarım feci yanıyordu ve öksürüyordum. Aldığım ilaçta uyku veriyor. Getirdiğimiz malzemeleri yerleştirdikten sonra banyo yaptım ve yattım. Biraz kendimi toparlamam gerekliydi. Yoksa akşam 12 olmadan uyuyabilirdim. Neyse akşamüzeri ben sofrayı hazırladım. Saat 7.30 gibi arkadaşlarımız geldiler. 8.30 gibi sofraya oturduk. Ondan sonra dur durak bilmeden bir yeme-içme moduna girdik. Yeniyılı Karşıyaka belediyesinin attığı havai fişeklerle karşıladık. Rengarenk, muhteşem bir görüntüydü. Saat 1.30 gibi arkadaşlar gitti.Eşim hemen uyudu. Karakuzum biraz daha tv seyrederken ben de evi toparladım , bulaşık makinesini çalıştırdım ve biraz oğlumla takıldım ve 2.30 gibi yattım.

Ertesi gün her yıl olduğu gibi önce kayınvalideme,sonra da annemlere gidip yeniyıllarını kutladık. Hediyelerimizi verdik. Sonrası ise klasik pazar akşamı modu. E malum ertesi gün iş var,okul var. Yani ütü var. Birkaç gömlek ütüledim. Sonrasında BBC-Prime'da İngilizce alt yazılı bir filme takıldım. Normalde konuşmalardan filmi anlayamam ama alt yazı olunca anlayabiliyorum. Saat 1'e geliyordu yattım.

Bugün sabahta herkesi gönderdikten sonra ilaç aldım ve vurdum kafayı yattım. Saat 11 gibi uyandım. Amaaan, ne güzel geldi. Gerçi hala boğazlarım ağrıyor ama kendimi daha iyi hissediyorum.

Umarım 2006'ya boğaz ağrısıyla girdim diye tüm yılı böyle geçirmem. Geçirmem di mi?